Μετά το rest οι σύμμαχοι μας οι Αμερικάνοι βάνουν το In Peace. Εννοώντας βεβαίως την επιθυμία τους να αναπαυτεί εν ειρήνη. Λες κι άμα αρχίσουν να σκάνε τίποτα μπόμπες πάνω από την τελευταία του κατοικία ή άμα έρθουν τίποτα τσόγλαν μπόις να παίξουνε τσ’αμάδες θα ενοχληθεί ο μπάρμπας. Τέλος πάντων.

Επειδή όμως έκανα εισαγωγή αποτόμως, να δώσω λίγο την κατευθυντήρια γραμμή του ποστ. Τα ξημερώματα που λέτε ανακοινώθηκε ο θάνατος του Steve Jobs, περισσότερο γνωστός για την ίδρυση της Apple μαζί με τον Steve Wozniak και τον Ronald Wayne. Αυτόν τον τελευταίο ούτε που τον ξέρει η μάνα του, διότι πούλησε το μερίδιο του, δέκα μέρες αργότερα. Άτυχος ο μάγκας και κρίμας. Που λέτε ο Τζομπς ήταν μεγάλο τυπάκι, φρίκουλας (το φρίκινγκ έχει να κάνει με τα τηλεφωνικά δίκτυα, ουσιαστικά βρίσκανε τρόπους για να πραγματοποιούν δωρεάν κλήσεις) κι έτσι. Με τον Wozniak που είναι μυαλό κι όχι κανας τυχαίος φτιάξανε τότε στο γκαράζ τους έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και ξεκίνησαν μια εταιρεία για να τον πουλήσουνε. Κι αυτή η εταιρεία έγινε μεγάλη και τρανή και είναι τώρα η μεγαλύτερη εταιρεία του κόσμου λέει. Κι έζησαν αυτοί καλά και αυτός απεβίωσε.

Αυτό λοιπόν είναι για τους Αμερικανούς μεγάλη καύλα. Όχι ότι πέθανε, σαν κάτι καφρίλες στις φοιτητικές εκλογές για τον τάδε που είναι τάβλα και πωπω … .Το ότι έγινε ένας μεγάλος και πλούσιος αυτοδημιούργητος, γιατί συμβολίζει το αμερικάνικο όνειρο. Ένας τζες με τρύπιο πανταλόνι αλλά με τόσο ισχυρό όραμα που κατακτάει όλο τον κόσμο. Και γιατί όχι λέω εγώ, και μπράβο του και ωραίο το αγόρι. Αμέ. Ρισπέκτ και τα σέβη μας και αποτίουμε φόρους τιμής και μακάρι όλοι μας κάποια μέρα έτσι να γινόμασταν.

Αλλά, όμως, θα το πετάξω το σχόλιο, διότι δεν μπορώ, εδώ μου κάθεται. Ο Jobs, ως μέτοχος της Apple και της Pixar-νυν Disney καθώς υπήρξε συγχώνευσις- έχει, με συγχωρείτε, είχε 8 δις ντόλαρς. 8 χιλιάδες εκατομμύρια. 8 χιλιάδες χιλιάδων χιλιάδων πράσινα δολλαριάκια. Και λες, μα τί στο διάλο όραμα είχε που να αποκτήσει περιουσία όση το ΑΕΠ της Μάλτας; Αν δεν είχε προσλάβει εργαζόμενους και δουλεύαν μόνοι τους, δύο μυαλά και τέσσερα χέρια, θα μπορούσε ποτέ να γίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα; Αν δεν γινόταν η γιγάντωση, με την σύμπραξη του τραπεζικού κεφαλαίου με δάνεια, με την επέκταση εκτός συνόρων, με την κατασκευή στο φτηνό εργατικό δυναμικό της Κίνας, με τους χαμηλούς μισθούς των υπαλλήλων, θα γινόταν η μεγαλύτερη εταιρεία; Όσο μεγαλύτερα τα κέρδη, τόσο μεγαλύτερη η υπεραξία. Τόσο περισσότερη η εκμετάλλευσις. Διότι τα Mac με τόσο αλουμίνιο, μιλάμε για πολύ μέταλλο, άρα και μεγαλύτερη εκ-μετάλλευση.

Ναι, είχε όραμα. Σύμφωνοι, διότι όταν παίρνεις μια σχεδόν χρεοκοπημένη εταιρεία και την κάνεις νούμερο ένα, ξέρεις τί κάνεις. Αλλά δεν έκανε μόνος του ό,τι έκανε. Το καταπληκτικό είναι ότι ως αμοιβή για την θέση του διευθυντή της Apple, ο ετήσιος μισθός του ήταν 1 δολάριο. Το οποίον σημαίνει ότι, τυπικά, αυτό που του έφερε τα λεφτά του ήταν το κεφάλαιο του, το μετοχικό του μερίδιο. Αυτό δηλαδή που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, αγοράζοντας απλά ένα μάτσο μετοχές και βλέποντας την αξία τους να ανεβαίνει, λόγω της εργασίας των άλλων. Το απόγειο της καπιταλιστικής παραγωγής, καμία συμμετοχή του κεφαλαιούχου στην παραγωγική διαδικασία. Βάζεις λεφτά, παίρνεις λεφτά. Και δούλευε εσύ να παίρνουν αυτοί.

Τέλος σχολίου.

Τέλος πάντων, θα τον θυμόμαστε γιατί ήταν αλάνι, μάγκας και οραματιστής. Και τυχερός. Κι αγύριστο κεφάλι. Τόσο ξεροκέφαλος ο Τζομπς, που τον απέλυσε από την Apple, την εταιρεία που αυτός ίδρυσε, ο Σκάλι, ο άνθρωπος που ο Jobs προσέλαβε για να την διευθύνει, το 1985. Και έφτιαξε άλλη εταιρεία, που την αγόρασε η Apple το 1997 και τον κάνανε πάλι διευθυντή και τότε πια τους άλλαξε τα φώτα.

Κυρίως, θα τον θυμόμαστε γιατί έχουμε Mac εδώ και δεκαεφτά χρόνια. Και συνέβαλε με τον δικό του τρόπο στην διαμόρφωση της δικής μας προσωπικότητας. Rest λοιπόν. Άντε, και In Peace. Κομμάτια να γίνει.

R.I.P.

Ό,τι λέει ο τίτλος δηλαδίς.

Επιτέλους λοιπόν, η θρυλική συσκευή που όλοι περιμέναμε, έκανε την εμφάνισή της, δια στόματος θεού -λέγε με Στηβ Τζομπς-. Οι απανταχού fanboys της Apple, οι φανατικοί εχθροί της, τα εκατομμύρια γκατζετάκηδων, οι αναλυτές τεχνολογίας-οικονομίας, ο Μπάμπης ο Σουγιάς και όλος ο κόσμος ρίγησαν. Οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν Χριστό, διότι είτε δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της Apple είτε έχουν άλλα (σημαντικότερα ή όχι) πράγματα να ασχοληθούν.

Με μια λέξη: γκατζετιά. Δεν θα το αγοράσω, δεν είναι για μένα. Δεν θέλω μια συμπληρωματική συσκευή, θέλω μια συσκευή  που να μπορεί να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες ανάγκες μου. Γι’ αυτό έχω Mac και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το iPad χωλαίνει σε μερικά σημεία, πάμε να τα δούμε.

Χρηστικότητα: 680 γκραμς είναι πολλά, είναι βαρύ. Δεν μπορείς να γράψεις εύκολα με το ένα χέρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλεις στα γόνατα, εκτός κι αν ακουμπάς τα πόδια σου στο τραπεζάκι του σαλονιού (κι αν φωνάζει η γυναίκα, γάμηστο). Κι αν είσαι μανιώδης δακτυλογράφος, να σε δω να πληκτρολογείς δυο χιλιάδες λέξεις σε μίνι πληκτρολόγιο που δεν έχεις feedback. Το dock με το πληκτρολόγιο κάποιος λόγος υπάρχει που το βγάλανε…

Εφαρμογές. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε, ξεχάστε ανοιχτό λογισμικό, ξεχάστε την πληθώρα που έχει ο Macintosh. Μπορεί να ισχύει το “there’s an app for that”, αλλά τί θα κάνω ρε κουμπάρε όταν θέλω να γράψω κάτι σε ένα τρελό φορμά ή να διαβάσω κάτι από ένα τρελό φορμά; Στο iPhone δεν με πειράζει τόσο αυτό, το iPhone είναι τηλέφωνο και δεν περιμένω να τα κάνω όλα με ένα τηλέφωνο. Το iPad πλασάρεται ως γεφύρωση του χάσματος “τηλέφωνο-υπολογιστής”, δλδ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

Multitasking: Παίρνω γύρω στα 50 e-mails τη μέρα. Σερφάρω, γράφω, μιλάω σε chat, διαβάζω RSS feeds, ψάχνω την wikipedia, παρακολουθώ μερικούς servers με Terminal, κανονίζω μερικά ραντεβού και προσθέτω μια δυο επαφές στο AddressBook. ΓΙΑΤΙ πρέπει να ΚΛΕΙΣΩ την κάθε εφαρμογή για να ανοίξω την επόμενη; Έχει ή δεν έχει UNIX υπόβαθρο, όπου το multitasking περιορίζεται ουσιαστικά μόνο από την διαθέσιμη RAM;

Θετικά: Έλλειψη flash. Το απεχθάνομαι, το μισώ, μακάρι να σταματήσει να υπάρχει σήμερα κιόλας. Αντιπαθώ τους “φλασίστες” που πασάρονται ως “web developers”. Δεύτερο θετικό η συμβατότητα με iPhone εφαρμογές, ευτυχώς. Υπάρχει εκεί μεγάλο ψωμί και σίγουρα θα δώσει ώθηση και στους υπάρχοντες προγραμματιστές. Το μεγαλύτερο θετικό, σύμφωνα με το iPad SDK η ύπαρξη “Shared folder”, δηλαδή η περιοχή εκείνη όπου θα μπορούν όλες οι εφαρμογές να δουν τα αρχεία της, να τα διαβάσουν, να τα γράψουν και να γίνει αλισβερίσι. Το μεγάλο μείον του iPhone δηλαδή, έληξε.

Τί θέλω να δω σε ταμπλέτα, ή μάλλον τί είναι για μένα η ταμπλέτα;  Αυτό:

Μικρό, ελαφρύ, κάνει (σχεδόν) τα πάντα. Γράφεις τις αναφορές σου, ενημερώνεσαι, βλέπεις τα μηνύματά σου, ακούς τις μουσικές σου. Προσέξτε σενάριο. Μέγεθος σελίδας Α4, φουλ σκριν οι νότες της χορωδίας, με διαφορετικά χρώματα οι σημειώσεις του χορωδού. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς και να κρατάς το 2 κιλών σπαρτίτο ούτε να ψάχνεις για αριθμούς σελίδων, ξυσμένα μολύβια.

Άλλο σενάριο. Σαλονάκι, μουσικούλα, χτυπάει το Skype κλήση και δεν σηκώνεσαι να πας στο γραφείο σου, έχεις το pad δίπλα και απαντάς από κει με την κάμερά του.

Θα πουλήσει; Ναι, θα πουλήσει, όπως πούλησε το καρακλειδωμένο πρώτο iPhone με τα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Θα το πάρω; Όχι, διότι δεν μου κάνει. Δεν χρειάζομαι μια ενδιάμεση κατάσταση, θέλω κάτι που να μπορεί να μπορεί να προσθέσει χαρακτηριστικά στην ζωή μου που δεν μπορεί να κάνει ο υπολογιστής μου.

Ζούμε ξανά το iPhone. Όταν βγήκε το 3G S όλοι είπαν “έτσι έπρεπε να είναι το iPhone από την πρώτη στιγμή”. Έτσι και με το iPad. Θα πρέπει να φτάσει στην τρίτη γενιά για να αξίζει να το πάρει κανένας. Καριόλη Τζομπς, όλα για τα λεφτά τα κάνεις…

Αλλά, έχω ξεφύγει προ πολλού από την επιφανειακή προσέγγιση. Το συγκεκριμένο κινητό δεν με καλύπτει σε σημαντικούς τόμεις:

α) Δεν μπορείς να στείλεις μέσω bluetooth τίποτα. Ελεεινό.

β) Χρησιμοποιώ το BluePhone Elite για να κατεβάζω τα SMS του κινητού μου στον υπολογιστή, όπως και να στέλνω μέσω του υπολογιστή. Όταν άλλαξα κινητό μάλιστα, πέρασα αυτόματα όλα τα μηνύματα στο νέο μου κινητό. Με το iPhone καληνύχτα σας, δεν υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες.

γ) Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το ίδιο πρόγραμμα (ή οποιοδήποτε άλλο), για να μιλήσω μέσω του υπολογιστή. Δλδ. εκεί που δουλεύω, χτυπάει το κινητό και απλά κάνω ένα κλικ, μιλάω μέσω του μικροφώνου/ακουστικού του MacBook Pro, έχοντας ελεύθερα τα χέρια μου. Το ξεχνάω αυτό λοιπόν, δεν παίζει.

δ) Δεν μπορώ να στείλω μήνυμα/e-mail στα ελληνικά. Ως σταυροφόρος κατά των greeklish, κάτι τέτοιο αποτελεί τεράστιο μείον.

Πάω για κανένα Nokia όπως βλέπω.