Προσωπικά σκοτίστηκα αν έχει και το μισό στρατόπεδο (βλέπε προηγούμενο ποστ) H1N1. Ο συγκεκριμένος ιός είναι απλά μια μορφή της γρίπης, συγκεκριμένα της Influenza A, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τον ξεπουλημένο στις φαρμακοβιομηχανίες Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως πανδημία. Ο ιός αυτός έχει σκοτώσει επισήμως σε όλο τον κόσμο 429 άτομα (6 Ιούλη 2009 τελευταία ενημέρωση). Πολλοί αθρώποι ρε κουμπάρε, δεν βρίσκεις;

Κούνια που μας κούναγε. Οι υποχόνδριοι να σταματήσουν να διαβάζουν γιατί θα πάθουν κανα εγκεφαλικό. Η κοινή εποχιακή γρίπη, που κολλάμε όλοι κάθε χειμώνα που παστωνόμαστε στα σχολεία, πανεπιστήμια, λεωφορεία, εστιατόρια, μπαρ, κουτουλού, και βήχει ένας και φταρνίζεται άλλος και σκορπάνε παντού σταγονίδια σάλιου που μεταδίδουν τον ιό αυτόν, και σκουπίζουμε τη μύτη με τα χέρια μας και μετά κάνουμε χειραψία και πάει λέγοντας -το πιάσατε το νόημα ελπίζω-, αυτή η αθώα γριπούλα λοιπόν, σκοτώνει κάθε χρόνο 250Κ με 300Κ ανθρώπους. Το Κ είναι Kilo, δηλαδή χιλιάδες. Το ξαναγράφω, η κοινή γρίπη σκοτώνει κάθε χρόνο διακόσιους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους. Η γουρουνογρίπη έχει σκοτώσει 429. Υπάρχει μια διαφορά, βρίσκετε;

Γιατί τόσος ντόρος τότε, θα ρωτήσεις, και θα ‘χεις και δίκιο! Οι φαρμακοβιομηχανίες λοιπόν, πρέπει να βρουν τρόπους για να πουλήσουν φαρμακάκια. Το φάρμακο, αγαπητέ μου αναγνώστη, έχει ένα κακό. Για να το αναπτύξεις, να το ελέγξεις, να το παράγεις, θέλει λεφτά. Λεφτά που δεν ξέρεις αν θα τα βγάλεις, διότι οι αρρώστιες δεν είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστούν. Δεν είναι σαν τον νεκροθάφτη, που δεν ανησυχεί γιατί δουλιά θα έχει πάντα! Λέμε λοιπόν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνει ο κόσμος σωρηδόν, γίνεται πανικός, όλοι ανησυχούν, ο φόβος είναι με το μέρος μας και κάνει τον κόσμο να αγοράζει τα φάρμακά μας, τις κυβερνήσεις να αγοράζουν τα εμβόλιά μας και ο κόσμος να μην λέει τίποτα, κάτι συνέταιροι βγάζουν έξτρα φράγκα από κάτι καμερούλες που βάζουν στα αεροδρόμια, κινείται η μπίζνα να πούμε. Καλά τη βγάζουμε μέσα στην κρίση ρε φίλε…

Για την πανδημία φυματίωσης που σκοτώνει 3-4 εκατομμύρια κάθε χρόνο γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γιατρούς και κάνουν εφημερία κόντρα στην εφημερία με αποτέλεσμα η εξάντληση να χτυπάει κόκκινο και οι λάθος διαγνώσεις να θερίζουν, γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα εργατικά δυστυχήματα που σκοτώνουν ή σακατεύουν απόλυτα υγιείς ανθρώπους, γιατί δεν μιλάει κανένας;

Α, γράφει ο Ριζοσπάστης, αλλά είναι όργανο του ΚΚΕ, “δεν είναι αντικειμενική εφημερίδα”. Αντικειμενικές είναι μόνο οι εφημερίδες που εκφράζουν δημοκρατικά και ελεύθερα αυτό που θέλει το κεφάλαιο.

Ο μόνος δρόμος είναι να περάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο τομέας της Υγείας, από την παραγωγή του φαρμάκου μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των γιατρών κι από την ιατρική έρευνα μέχρι το τελευταίο κρεβάτι ασθενή στα χέρια του κράτους. Δεν είναι “δόγμα”, γιατί γουστάρουμε το κράτος και μισούμε κάθε τι το ιδιωτικό. Είναι η μόνη λογική επιλογή, διότι από τη στιγμή που σε οτιδήποτε το κριτήριο είναι το κέρδος, όλα τα άλλα τα παίρνει ο χείμαρρος. Δεν πα να πεθαίνει ο άλλος, άμα δεν έχει λεφτά δεν του δίνω ούτε ασπιρίνη. Η υγεία δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση.

Γκέγκε;

Οι γνώσεις μου πάνω στον προγραμματισμό δεν είναι αυτές που θα ήθελα. Τα skills μου έχουν εξελιχτεί ως απαραίτητη διαδικασία. Π.χ. έσπασε κάτι στο τάδε site, γιατί το plugin δεν συνεργάζεται σωστά με το τάδε update, ή θέλουμε ένα επιπλέον feature που να κάνει αυτό στην τάδε σελίδα. Κοντολογίς, debugging και enhancements σε υπάρχων κώδικα. Οπότε, αφού πρέπει να κάνει κάτι πάνω στην PHP, αναγκάζεσαι να μάθεις PHP the hard way, σε ρίξαν στα βαθιά (ή μάλλον έπεσες από επιλογή σου) και απλά κολυμπάς. Από κει και πέρα προχωράς και σε άλλες γλώσσες για να απλοποιήσεις τη ζωή σου, π.χ. Python, γιατί θες ένα σκριπτάκι να σου αντιστοιχεί τα τάδε δεδομένα από μερικές χιλιάδες καταχωρήσεις με έναν άλλο πίνακα που έχει αυτό κι αυτό κτλ. Αντί να το κάνεις με το χέρι (που θα σου πάρει μερικές δεκάδες οδυνηρές εργατοώρες), το αναλύεις και σάχνεις ένα μικρό αλλά αποδοτικό πρόγραμμα που κάνει τη δουλιά σου.

Κάποια στιγμή έμαθα (με έμαθαν δλδ, thanks ktolis :p), ολίγον τί από C και C++, the mother of all computing languages. Δεν ενθουσιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής, αν και έγραψα ορισμένα προγράμματα-ασκήσεις για να κατανοήσω τη λειτουργία της.

Κάπου μέσα στο στρατό ήρθε και η εποχή της javascript και το Dashcode, για να φτιάξω το widget. Τρομερή επιτυχία by the way, ευχαριστώ όσους το κατέβασαν και με έκαναν διάσημο στα πέρατα του Σύμπαντος (αυτοσαρκάζομαι, χεχεχε).

Με την Cocoa ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή, αγοράζοντας την 3η έκδοση του “Cocoa Programming for Mac OS X” του Aaron Hilegass, έκδοσις 3η. Δεν το έχω προχωρήσει και ακόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω κατανοήσει πλήρως τον τρόπο που δουλεύει ένας προγραμματιστής με την Cocoa. Αν και ένας ωραίος τρόπος που έχω βρει (και μέχρι στιγμής δουλεύει ικανοποιητικά) είναι να λύνω κάθε πρόβλημα που μου έρχεται, φτιάχνοντας ένα προγραμματάκι. Π.χ. θες να υπολογίσεις την βαρυτική δύναμη δύο σωμάτων; Κάντο εφαρμογή! Ακόμα δυσκολεύομαι να κάνω πράγματα που τα σκέφτομαι με python-way ή C++-way.

break;

Το θέμα είναι ότι όσο και να σου δείξει κάποιο βιβλίο το πώς και το γιατί και τα “κόλπα”, αν δεν το δεις στην πράξη κι αν δεν τριφτείς με το αντικείμενο, δεν προχωράς και πολύ. Είναι αυτές οι στιγμές που έχεις ολοκληρώσει το προγραμματάκι σου, ο debugger γουργουρίζει ευχαριστημένος και το compiling ολοκληρώνεται και λες “γαμάω ρε μαλάκες”. Είναι κι οι στιγμές όμως που λες “γιατί δεν δουλεύεις ρε μπουρδέλο” και ξεκινάς να ψάχνεις, γενικά πρώτα και μετά πιο ειδικά με το πρόβλημά σου. Και βρίσκεις ένα κομμάτι κώδικα που το βλέπεις, το διαβάζεις, βγάζεις άκρη τί γίνεται και …ξαφνικά ανάβει η λάμπα στο κεφάλι σου!

Αν έφτασες μέχρι εδώ αναγνώστη μου, τότε είσαι ήρωας, γιατί πραγματικά δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφέρον στα γραφόμενά μου (χεχεχε, αυτοσαρκάζομαι). Το θέμα είναι, ότι αυτό το κόλπο του “βλέπω πώς το έκανε ο άλλος  για να δω αν μπορώ να το κάνω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο” και το κόλπο του “μαθαίνω αναλύοντας τον κώδικα των άλλων”, μοιάζει αρκετά με την ανάλυση της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής, του τρόπου που εξάγουμε συμπεράσματα και τις προτάσεις που κάνουμε.

Έχεις ένα πρόβλημα, μια κατάσταση. Ας πούμε ότι δεν έχεις καμία σχέση με το Κόμμα, δεν έχεις ακούσει ποτέ σου για Μαρξ πέρα από τον Γκράουτσο και ο Λένιν νομίζεις ότι είναι τραγουδιστής των Μπίτλες. Αν σου αναλύσουν τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, της μεθοδολογίας, της κοσμοθεωρίας, στα συνδέσουν όλα μαζί και πεις “άναψε η λάμπα στο κεφάλι μου”, έχει γίνει ένα πρώτο βήμα. Αν όμως κανείς δεν στο πει, τότε απλά συνεχίζεις να κοιτάς την οθόνη και να αναρωτιέσαι γιατί δεν δουλεύει ο κώδικας…

Μερικές φορές, ο κώδικας δουλεύει καλά. Bugs υπάρχουν, αλλά είναι μικρά και δεν τους δίνεις σημασία. Όταν βγει κάποιο μεγάλο bug, το λύνεις, άλλες φορές εύκολα, άλλες φορές πρέπει να αλλάξεις όλη τη δομή του προγράμματος. Τότε είναι που αρχίζουν τα προβλήματα συνήθως. Το πρόγραμμά σου έχει φτιαχτεί για να κάνει την δουλιά του με άλλο τρόπο και ξαφνικά πρέπει να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του. Άλλα bugs βγαίνουν στην επιφάνεια, στο τέλος δεν δουλεύει τίποτα και η όλη διαδικασία καταλήγει να θέλει φτιάξιμο από την αρχή. Κάπως έτσι έγινε και με την ΕΣΣΔ, βγήκαν bugs, προσπάθησαν να τα φτιάξουν, βγήκαν μεγαλύτερα και στο τέλος ο project manager τα γάμησε τη μάνα γιατί δεν ήξερε (ή μάλλον ήξερε) που πάνε τα τέσσερα.

Αυτό κάνουμε, συνεχώς, αυτό που γράφει ο τίτλος της σελιδάρας που διαβάζεις, αναγνώστη μου, αγαπημένε και αφοσοιωμένε! Beta Testing. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε τον γαμημένο τον κώδικα για να τον κάνουμε (major-)bug-free, δεν έχουμε δηλαδίς, την εξουσία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα γράφουμε συνεχώς τον δικό μας κώδικα, μέχρι τη στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας τον compiler για να βγει το εκτελέσιμο. Κι όταν βγει… …ποιος μας πιάνει…

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται αυτοί οι αριστεροχαρούμενοι με την καταναλωτική τους οργάνωση. Ώπ, σόρυ, “οργάνωση καταναλωτών”, βγαίνει λάθος στο νόημα αλλιώς ή μήπως όχι; Αντί να διαμαρτυρηθούμε για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη, αντί να βοηθήσουμε έμπρακτα μαζεύοντας φάρμακα και λοιπά υλικά ανθρωπιστικής βοήθειας, ας κάνουμε αυτό που είναι το καλύτερο για εμάς τους καταναλωτές, που έχουμε την δύναμη της αγοραστικής μας ικανότητας: Να μποϋκοτάρουμε τα ισραηλινά προϊόντα! Α, όλα κι όλα! Δεν θα πάρουμε κρεμούλες από το Ισραήλ, θα πάρουμε από αλλού, από άλλες εταιρείες άλλων χωρών, που δεν δολοφονούν τα παλαιστινιακά παιδιά, αλλά δολοφονούν άλλους λαούς που δεν τους ξέρουμε και έτσι είμαστε ήσυχοι!

Μποϋκοτάζ ρε, και τα μυαλά στο γουδί, αναγνωσταρά μου! Άντε γιατί πολύ φόρα πήραν αυτές οι εταιρείες, ένας άλλος “καλύτερος” κόσμος είναι εφικτός κι αυτές δεν θέλουν να τον έχουμε! Ας τους βάλουμε λοιπόν τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι, κι ας ψωνίσουμε από άλλες εταιρείες, που είναι πιο καλές κι ας έχουν και χρηματιστηριακό κεφάλαιο, δεν πειράζει… Κάτι θα κάνουμε βρε, θα δουν ότι στην Ελλάδα δεν αγοράζουν αρκετά χημικά ή …δορυφόρους (;) ή κρεμούλες (το μόνο ισραηλινό προϊόν που έχω δει σε σουπερ-μάρκετ, by the way, είναι αυτό, κρέμες). Κι έτσι, θα αφήσει ήσυχη την Παλαιστίνη η Ισραηλινή κυβέρνηση, γιατί οι εταιρείες του Ισραήλ θα της τρίξουν τα δόντια και θα της βάλουν χέρι, λέγοντας με βαριά φωνή “ρε σεις, βαλθήκατε να μας μειώσετε τα κέρδη τόσο, που να μην μπορούμε να βγάζουμε καν όσα πέντε χώρες; Θέλετε να σηκωθούμε να ψάχνουμε για νέες αγορές, βραδιάτικα, κι έχει και καλή ταινία στην τηλεόραση;”. Μπορεί και να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι, τόσο μεγάλος θα είναι ο θυμός τους.

Πουτ δε κοτ ντάουν… κοτ κοτ κοτ! Δεν είναι καλές οι εταιρείες του Ισραήλ, είναι σιωνιστές και κερδίζουν υπέρογκα. Θα αγοράσουμε από άλλες εταιρείες, που πάλι υπέργογκα κερδίζουν, αλλά ρε παιδί μου, δεν είναι ισραηλινές!

-Γιατί μποϋκοτάρετε αυτές τις εταιρείες;
-Είναι ισραηλινές!
-Ναι, αλλά ΓΙΑΤΙ ρωτάω!
-Γιατί είναι ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ!!!!

Σοβαρά τώρα, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι το μποϋκοτάζ είναι λύση. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αν κλείσουμε τα φώτα μας μια συγκεκριμένη ώρα, “θα τα δει ο δορυφόρος” και θα καταγραφεί η έντονη διαμαρτυρία μας! Δεν πάτε καλά ρε! Δείξτε μου μία περίπτωση μποϋκοτάζ όπου να έγινε μαζικά και να έφερε αποτέλεσμα υπέρ του λαού. Ουσιαστικό αποτέλεσμα, ξέρετε εσείς, σαν να λέμε να αυξήθηκαν οι μισθοί, να εξαφανίστηκε η ανεργία, να μην πεθαίνουν παιδιά από την πείνα και τις αρρώστιες και άλλα τέτοια ουσιώδη.

Το σύστημα είναι παγκόσμιο. Δεν εμπεριέχει απλώς “κακές εταιρείες”, “κακές κυβερνήσεις”. Λέγεται Ιμπεριαλισμός, είναι η φύση του τέτοια που δεν γίνεται να πάθει ζημιά από κινήσεις όπως το μποϋκοτάζ. Πάλι θα υπάρχουν αγορές, πάλι θα υπάρχει εκμετάλλευση, πάλι θα υπάρχουν πόλεμοι, φτώχεια, ανεργία. Το πολύ πολύ να χάσει 4-5% των κερδών της και να απολύσει καμιά 500άρα-χιλιάρα εργαζόμενους. Κι άντε και κλείνει, λέω εγώ μια εταιρεία, ή εφαρμόζει “πιο ανθρώπινη” πολιτική. Ως δια μαγείας θα σιάξει και ολόκληρο το σύστημα, θα έχουμε δωρεάν παιδεία και υγεία, θα γουστάρουμε που θα έχουμε λεφτά και απ’ όλα. Α, και οι μασχάλες μας θα μυρίζουν αγιόκλημα, τόσο καλό θα είναι το αποτέλεσμα.

Ορίστε;

Οι ευθύνες βαραίνουν πρώτα και κύρια την πολιτική ηγεσία, η οποία με τη σειρά της ανήκει στην οικονομική εξουσία. Χρειάζεται αλλαγή όχι απλά του υπουργού, όχι παραίτηση του αρχηγού της Αστυνομίας, όχι απόταξη των αστυνομικών. Αυτά θα αποτελέσουν απλά ημίμετρα. Η μόνη δραστική λύση είναι η αλλαγή των συσχετισμών εξουσίας, η δημιουργία μιας πραγματικά λαϊκής εξουσίας, η οποία με τη σειρά της θα προέρχεται από την λαϊκή οικονομία. Ο έλεγχος των οργάνων ασφαλείας, η σχέση τους με τον λαό, ο ρόλος τους ως όργανα αποτροπής του εγκλήματος ή οργάνων καταστολής της λαϊκής οργής, είναι ζητήματα που θα λυθούν μόνο όταν ο λαός πάρει πραγματικά την εξουσία στα χέρια του. Όχι, δεν το πάμε το θέμα εκεί που μας συμφέρει. Το πράγμα πάει εκεί από μόνο του, αντικειμενικά. Όσο ολόκληρο το σύστημα θα είναι βασισμένο στην εκμετάλλευση, τόσο θα έχουμε φαινόμενα διαφθοράς, αυταρχισμού, κατάχρησης εξουσίας. Όσο οι οικονομικές διαφορές οξύνονται, τόσο θα έχουμε ολοένα και αυξανόμενα φαινόμενα τέτοιων συμπεριφορών. Πάρτε το χαμπάρι επιτέλους, το σύστημα δεν διορθώνεται με φτιασιδώματα. Λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία, σοσιαλισμός!

Ο εχθρός δεν είναι η αστυνομία, μικρέ μου αντιεξουσιαστή-αναρχικέ-μπάχαλε αναγνώστη μου. Ο εχθρός είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, πράγμα που δεν έχεις αντιληφθεί εσκεμμένα. Όσο ο στόχος σου είναι ο μπάτσος, τόσο δεν θα αποτελείς κίνδυνο, τόσο θα συνεχίζεις να αποτελείς τροχοπέδη για την δημιουργία του λαϊκού κινήματος. Πετάς πέτρες στους μπάτσους, ανάβεις φωτιές, ως άλλος Χόμο Ερέκτους. Όταν θα αντιληφθείς τί γίνεται, εμείς θα έχουμε πάρει ήδη τα όπλα για να κατακτήσουμε την εξουσία, την οποία πάλι εσύ θα κατηγορείς ως “αντιλαϊκή” γιατί θα συνεχίσει να έχει αστυνομία, στα διαφορετικά πλαίσια του σοσιαλισμού όμως. Θα συνεχίσεις με άλλα λόγια να είσαι πειθήνιο όργανο του συστήματος.

Φυσικά και χρειάζεται και η ανυπακοή, και η απειθαρχία, η αντίσταση. Αντιδράσεις όμως όπου πυρπολούνται τα Εξάρχεια και παίζεται το γνωστό παιχνιδάκι κρυφτούλι-κυνηγητό-μπομπίτσες-πετροπόλεμος με τους ασφαλίτες-ασφαλίτες από τη μία και τους ασφαλίτες-αναρχικούς από την άλλη, είναι πορδές. Με τις πορδές δεν βάφονται αυγά.

Ένας ακόμα νεκρός, δολοφονημένος από σφαίρα ασυνείδητου, κομπλεξαρισμένου, άνανδρου αστυνομικού. Όπως χιλιάδες άλλοι. Όπως καθημερινά σκοτώνονται ή σακατεύονται εργαζόμενοι σε εργατικά ατυχήματα. Όπως καθημερινά σκοτώνονται άνθρωποι από βομβαρδισμούς αμάχων, από ναρκωτικά, από πείνα, από το κρύο, από αρρώστιες. Όλα συμπτώματα της ίδιας ασθένειας. Όλα παράγωγα του παγκόσμιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Η ρίζα του προβλήματος λέγεται Ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός σε όλη του την δόξα. Αυτός είναι ο εχθρός, αυτός πρέπει να ανατραπεί, εκεί πρέπει να εστιάσουμε.