Beta Testing the world!

Από κει που είχαμε θερμοκρασία είκοσι βαθμών της κλίμακας Κελσίου, την άλλη μέρα το πρωί είχαμε πέντε. Κι όταν λέω την άλλη μέρα, εννοώ σήμερα. Δηλαδή την ημέρα Παρασκευή, Δεκάτη του Δεκέμβρη του έτους 2010 κατά την Κοινή Χρονολόγηση. Αλλά επειδή το Internet είναι κομματάκι αργούτσικο στο να διαδίδει αυτές τις καταπληκτικές πληροφορίες και μπορεί αναγνωσταρά μου να το διαβάσεις πιο μετά, γι’ αυτό χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο έτσι ώστε να σου είναι πιο φυσικό. Μπερδεύτηκες; Δεν πειράζει, φυσικό είναι. Δεν είναι τίποτα, δώσε μια με το ξίφος και μην σε απασχολεί. Και το τζιμάνι ο Αλέκος που μετά τον κάνανε Μέγα, αυτό έκανε κι έσπασε τον κόμπο του Γόρδιου και είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι που το ξέρουμε αυτό.

Στα ξαφνικά λοιπόν, ήρθαν τα κρύααα… Θα βάλομε μπρος τις φουφούδες να καύσωμεν τα ξύλα για να παράξωμε θέρμη ίνα ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Ή το κωλαράκι μας, αν αυτό σας εξυπηρετεί πιότερο. Διότι πλέον και το πετρέλαιο είναι δυσθεώρητο, καθώς η τιμή του υψώθηκε κάμποσο. Ή μάλλον για να είμαστε σωστοί, η σχετική του μισθού τιμή είναι πολύ υψηλή.

Παρένθεση. Κοίτα να δεις που για smalltalk πήγαινε και μου βγαίνει σεντονάκι. Κλείνει η παρένθεση.

Το ηλεκτρικό ρεύμα επίσης ακρίβυνε, άρα… επιστροφή στη φύση. Εμπρός προς τα πίσω. Έτσι στα ξαφνικά γυρνάμε καμιά πενηνταριά χρόνια πίσω. Σε όλους τους τομείς.

Και να πεις ότι γίναν ξαφνικά και …δεν τα βλέπαμε; Τα φωνάζαμε, όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά σιγά μην σας πιστέψουμε. Εσείς τα λέτε γιατί θέλετε να μολύνετε όλους με το μικρόβιό σας, σιχάματα, την είδαμε και τη Ρωσία πού είναι τώρα, αποτύχατε, πάρτε το χαμπάρι, ο καπιταλισμός είναι ο δρόμος… …και άλλα κλασικά εικονογραφημένα. Ναι, ο καπιταλισμός είναι ο δρόμος. Προς το σοσιαλισμό. Όχι αυτόν που έχουν στο όνομα μια σειρά κόμματα ανά τον κόσμο και το δικό μας Σοσιαλδημοκρατορικό που κυβερνάει. Τί να κάνουμε, από καπιταλισμό θα περάσουμε για να πάμε στον σοσιαλισμό. Τον κανονικό σοσιαλισμό, εκεί που παύει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το κρύο σήμερα ήρθε ξαφνικά. Έτσι στα ξαφνικά θα έρθουν κι άλλα πράγματα. Αλλά αυτά θα είναι ζεστά…

Άντε γερά. Μια πνοή κι ανάσανε.

…κι άλλη μια. Έτσι πάει πλέον, μέρα τη μέρα μετράμε, σαν τις χάντρες του κομπολογιού. Δεν ξέρω για σένα αναγνώστη μου, εγώ καμιά φορά δεν έχω όρεξη μήδε για χιούμορ. Μα, είμαστε για χιούμορ και για καλαμπούρια πια;

Από την άλλη μεριά, μήπως κι αυτό -το χιούμορ δηλαδίς- είναι τρόπος να μείνουμε ζωντανοί; Πριν μερικούς μήνες είχα το τσιγάρο -έξι μήνες χωρίς, btw, fucking yeah-, έλεγα “μόνο αυτό μας έμεινε”, μετά “μόνο το φαΐ μας έμεινε”, τώρα λέμε “το χιούμορ μας έμεινε”, περάσαμε στα άυλα ήδη. Όταν εξαντληθεί και η τελευταία σταγόνα χιούμορ και θα έχουμε μόνο οργή, τί γίνεται άραγε;

Πληθαίνουν κι οι ψυχώσεις. Το βλέπω κάθε μέρα στη δουλειά πλέον, ο κόσμος τρελαίνεται, γίνεται παράλογος, όλο και περισσότερο. Σάμπως να θέλει να αντιδράσει, δεν μπορεί κι έτσι ασυνείδητα ενσωματώνεται μέσα στον παραλογισμό του καιρού του. Διότι είναι εντελώς παράλογο όλο αυτό που βιώνουμε. Μας κοροϊδεύουν στα μούτρα μας, δήθεν για εξοικονόμηση χρημάτων “του κράτους” λες και το κράτος είναι κάτι που κοντράρεται με τους “πολίτες”, δήθεν για “έλλειμμα”. Ντεμέκ, που λέμε κι εδώ στα βόρεια. Την ίδια στιγμή που τα κέρδη των τραπεζών τρέφουν μικρά κράτη και με το παραπάνω. Την ώρα που οι εφοπλιστάδες παραγγέλνουν κι άλλα πλοία, την ώρα που αντί να αξιοποιηθεί το κοινωνικό κεφάλαιο, αυτό ξεπουλιέται στα ξένα χέρια για ένα ξεροκόμματο. Καλά λέει ο Άκης Πάνου:

Άσ’ τον τρελό στην τρέλα του,
άστονα στ’ όνειρό του.
Τον κόσμο αυτό σιχάθηκε
κι έφτιαξε ένα δικό του.

Γι’ αυτό και μας λένε τρελούς. Ή ρομαντικούς. Επειδή δεν αποδεχόμαστε το γύρω μας ως δεδομένο, ως θέσφατο και θέλουμε να φτιάξουμε κάτι άλλο. Γιατί θέλουμε να αλλάξουμε κάτι που υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αυτό το γαμήδι που λέγεται εκμετάλλευση και μας τρώει κάθε μέρα το κορμί και το μυαλό. Κι άντε συ να εξηγείς ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη φύση, αλλά ανθρώπινη -κοινωνική- συμπεριφορά, ότι δεν είναι ουτοπία η αλλαγή της κοινωνίας, της οικονομίας, του πολιτικού συστήματος. Το τεκμηριώνεις με ιστορικά παραδείγματα, με επιστημονικά δεδομένα, αλλά πού να σ’ ακούσει ο άλλος.

Άντε μια κι άλλη μια, μια πνοή κι ανάσανε. Καλά τα λες, αλλά…

Αυτό το γαμημένο «αλλά», πάντα εκεί. Κι άμα του πεις ότι εμείς μιλάμε ντόμπρα, ξεκάθαρα, σταράτα, δεν κοροϊδεύουμε όπως τα άλλα κόμματα -μικρά και μεγάλα- εδώ και δεκαετίες, μπορεί και να θυμώσει γιατί τον είπες ηλίθιο που τα ψηφίζει και τα ξαναψηφίζει. Άντε γαμώτο, κάνε το βήμα λέμε, μια πνοή κι ανάσανε! Αλλά… μπαίνει το γαμημένο το «αλλά» και τούμπαλιν. Παίζω κιθάρα και παίζεις τούμπα και ντάμπα-ντούμπα.

Και μιας και πολύ το ρίξαμε στη μελαγχολία, ας ευθυμήσουμε λίγο, μέρες που έρχονται (;).

Μέρι κρίση μας.

Ο Μπουτάρης λέει θα αναμορφώσει την TV100. Θα βάλει ζώνες κλασικής μουσικής (ορίστε;), μειονοτήτων (ορίστε;) και …πορνό, γιατί όχι;

Πέρα από το ότι δεν κατανοώ το γιατί πρέπει να μπαίνει ένα είδος μουσικής σε “ζώνη”, λες και είναι μίασμα, δεν κατανοώ και τις μειονότητες. Υπάρχουν μειονότητες στην Ελλάδα ρε υποψήφιε; Τες πα, τα αγνοώ αυτά, το ζουμί είναι στο πορνό.

Σαν βρίσκονταν τα έιτις (βλ. το ποστ μου για την εϊτίλα) στην δύση τους, το 1988, η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία είχε παράγει μια εξαιρετική ταινία στον δρόμο της ιμπεριαλιαστικής συμφιλίωσης, ονομαζόμενη Red Heat και μου διαφεύγει η ελληνική μετάφραση. Η υπόθεση αφορούσε σε έναν σοβιετικό (οι οποίοι σοβιετικοί ονομάζονται πάντα “Ρώσοι”, λες και δεν υπήρχαν άλλες εθνικότητες στην ΕΣΣΔ) πράκτορα της KGB ο οποίος πηγαίνει στο Αμέρικα όπως οι Leningrad Cowboys για να πιάσει έναν μεγάλο ρώσο (αυτός δεν ήταν σοβιετικός, άρα καλώς αποκαλείται ρώσος) έμπορο ναρκωτικών, ζητώντας τη βοήθεια των αμερικανικών υπηρεσιών, αφού έχουν και τεράστια εμπειρία με τα ναρκωτικά. Καθώς λοιπόν ο προσφιλής μας σοβιετικός πράκτωρ, τον ρόλο του οποίου υποδύεται ο (διαβάστε με αμερικανική προφορά παρακαλώ) μίστερ γιούνιβερς, μίστερ ολύμπια και μετέπειτα γκόβερνορ της Καλιφόρνια, (ταντάάάάάάά) Άρνολντ Σγουάρτζενέγκερ (διότι το αυστριακό w [β] διαβάζεται στα αμερικάνικα [γ]), καταλύει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, ανάβει την τηλεόραση που βρίσκεται εντός του δωματίου. Περιπλανώμενος του χαώδους λαβυρίνθου των τηλεοπτικών καναλιών, πέφτει και σε μια ηρωικότατη …τσόντα. Παρακολουθώντας λίγο, αλλάζει κανάλι αναφωνόντας “capitalism”.

Όσο γραφικό κι αν ακούγεται, είναι αληθές. Αυτό που ο μίστερ Μπουτάρης παρουσιάζει σαν ντεμέκ προοδευτικό, την αποδοχή του πορνό στο δημοτικό τηλεοπτικό σταθμό, αποτελούσε στην Σοβιετική Ένωση αδίκημα. Η πορνεία, η πορνογραφία ήταν αδικήματα σοβαρά που τιμωρούνταν. Δεν είναι πρόοδος η πορνεία, είναι σαπίλα. Σαπίλα που υπάρχει μαζί με τον καπιταλισμό. Η πορνογραφία, η πορνεία, υπάρχει γιατί ο έρωτας καταπιέζεται μέσα στις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Ούτε πρόοδος είναι, ούτε εκσυγχρονισμός, ούτε απαίτηση της εποχής. Κατάλαβες πορνόγερε;