Ο Περικλής ήταν σινεφίλ. Είχε δει πολύ σινεμά, ήξερε τουλάχιστον τρία καντάρια σινεμά και είχε δώσει πολλά λεφτά για εισιτήρια στα σινεμά, για βιντεοταινίες, για ντιβιντι μετά και τελευταία έπαιρνε Blu-Ray.
Ο Περικλής επίσης, είχε ένα φίλο, τον Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, δούλευε σε ένα γραφειάκι, έπαιρνε τον μισθουλάκο του και ζούσε τη ζωούλα του, ήσυχα πράγματα. Από σινεμά δεν ήξερε μήτε δράμι.
Μια μέρα λοιπόν, εκεί που εξηγούσε ο Περικλής στον Μενέλαο την καινούργια ταινία που είδε, ένα αριστούργημα καλλιτεχνικό, με άρτια φωτογραφία, άψογη αισθητική, μουσική που υποστήριζε το συναίσθημα και την λογική της ταινίας, τις υποβλητικές ερμηνείες και τα μεγάλα πλάνα, πετάξε την ατάκα:
Α ρε Μενέλαε, γιατί να μην είναι η ζωή μας σινεμά, ε;
Ο Μενέλαος δεν το σκέφτηκε καν, του απάντησε αμέσως:
-Ρε Περικλή ξέρεις γιατί δεν μ’ αρέσουν οι ταινίες;
-Γιατί ρε Μενέλαε; Αφού είναι το ιδεατό, το ονειρικό, αυτό που δεν μπορεί να γίνει! Η φαντασία! Είναι δημιουργία, είναι έκφραση, είναι…
-Περικλή, άσε τί είναι. Ας πούμε ότι ζεις την ζωή σου και κάτι δεν σ’ αρέσει. Κάτι μικρό, ο περιπτεράς, η ομάδα σου, ή κάτι μεγάλο, η δουλιά σου, το αφεντικό σου, η γκόμενα, οι τιμές, το κυκλοφοριακό, ή πιο μεγάλο, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες, η πείνα. Μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, κάτι μικρό ή μεγάλο.
Αν η ταινία δεν είναι καλή, τί μπορείς να κάνεις για να την αλλάξεις;
Μου ήρθε ένα e-mail λοιπόν, από έναν γνωστό μου νεοδημοκράτη, που μιλούσε για τις νέες θέσεις εργασίας στην συμφωνική ορχήστρα, την φιλαρμονική και το σύνολο παραδοσιακής μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης και μας καλούσε να το προωθήσουμε. Η δημαρχάρα μας, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, απεφάσισε να προσλάβει μουσικάρες στα μουσικά σύνολα της ενδόξου πόλεώς μας, προκειμένου να προάγει τον πολιτισμό και να γουστάρουμε όλοι με την μουσική που θα ηχεί στα αυτιά μας σε καθημερινή βάση. Βάσις, φρουρά, εξηκονταρχία Πρεβέζης, την Κυριακή θα ακούσουμε την μπάντα, ο λαός θέλει άρτον και θεάματα, η μουσική εξημερώνει τα ήθη, αν δεις άνθρωπο που τραγουδάει πλησίασε-οι κακοί άνθρωποι δεν τραγουδούν- και άλλα τέτοια θυμόσοφα.
Οι μουσικοί λοιπόν θα προσληφθούν μετά από αδιάβλητες εξετάσεις στα όργανά τους (στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε). Απαραίτητο προσόν να έχουν πιτυχίο στο όργανό τους (να πιστοποιούν ότι ξέρουν να το παίζουν). Αν δεν έχουν πτυχίον ή δίπλωμα, απαραίτητο προσόν είναι η βεβαίωση του αρχιμουσικού της Ορχήστρας και όσοι μιλάνε για ρουσφέτια είναι κακοπροαίρετοι, αήθεις και μυρίζει η ανάσα τους.
Οι μουσικάρες λοιπόν θα υπογράψουν σύμβαση έργου. Μερικούς τόνους μουσική θα πρέπει να παράξουν, καθώς έχει μεγάλες ανάγκες η κοινωνία μας και πρέπει να ρίξουμε πολύ δουλιά για να πάμε μπροστά αυτόν τον ρημαδιασμένο τόπο. Τα Ιησούγεννα και η “Γιορτή των Αγγέλων” έρχεται και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε πάλι τους ήρωες της ελληνικής μουσικής σκηνής και δισκογραφίας, όπως ο Μιχάλης Χατζηπαπάρας, ο Σάκης Κουβάς με τις μακαρονάδες του, ο Αντώνης Ρεμετός και άλλες χαρισματικές φυσιογνωμίες του πολιτισμού μας. Πώς λοιπόν θα πλαισιώσουν τους καλλιτέχνες -με του Που κεφαλαίο- αυτούς τα μουσικά σύνολα της Θεσσαλονίκης, πώς θα τους κάνουν σωστό support;
Σύμβαση έργου λοιπόν, για τόσες συναυλίες, ας πούμε. Κι αν κάνουν και καμιά πρόβα παραπάνω, ε, κάτσε ρε φίλε, η Τέχνη με το Μου Κεφαλαίο (ο τόνος στο “αί”, απαίσιο μαρξιστόμουτρο) θέλει θυσίες! Κι αν μέσα στο δωδεκάμηνο της σύμβασης δεν κάνουν τις τόσες συναυλίες, δεν θα πληρωθούν, διότι δεν παρήγαγαν αυτό που έπρεπε! Και μην περιμένουν να πληρωθούν ενδιάμεσα, διότι πρώτα πρέπει να ολοκληρώσουν, να ολοκληρώσουν επαναλαμβάνω, την καλλιτεχνική τους παραγωγή και αφού βεβαιωθούμε ότι είναι άρτια, να τους δώσουμε την αμοιβή τους. Άμα δεν ολοκληρώσεις, δουλειά δεν έκανες, μόν’ τζάμπα ίδρωσες. Σαν το σεξ ένα πράγμα.
Σύμβαση έργου είπαμε, ποιος είναι αυτός ο ΙΚΑς και μου τον κρατάς κι όλο λες “μη σε νοιάζει Ζήκο, θ’ αρρωστήσεις”; Νέα παιδιά είστε μωρέ, δεν παθαίνετε τίποτα! Διότι σαν την υγεία μας δεν υπάρχει, το να θέλετε ασφάλιση είναι σαν να λέτε ότι θέλετε να αρρωστήσετε, τρελοί είστε ωρέ; Άλλωστε, η ασθένεια σημαίνει ότι θα χάσετε τις πρόβες σας και η σύμβαση έργου πάει κατά διαόλου!
Κόψτε κι ένα μπλοκάκι να μην κλέβετε την εφορία.
Αμ πώς!
Κι όποιος λέει ότι αυτά είναι ανεπίτρεπτα, να θυμίσουμε -όπως και στους stageήδες- ότι ΑΥΤΟΙ το ΕΠΕΛΕΞΑΝ και πήγαν εκεί! ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΑΜΕ!
Ας σοβαρευτώ και λίγο, ε αναγνωσταρά μου; Καλώς. Παρά το γεγονός ότι οι μουσικοί των συνόλων του Δήμου Αθηναίων έχουν καταφέρει δικαστική απόφαση που επιβεβαιώνει ότι είναι σύμβαση εξαρτημένης εργασίας κι όχι σύμβαση έργου, το ίδιο βιολί (πήχτρα στα λογοπαίγνια σήμερις) συνεχίζεται, με τις συμβάσεις έργου να δίνουν και να παίρνουν παντού. Οι ορχήστρες της ΕΡΤ, η ΚΟΘ, η ΚΟΑ,στη Λυρική Σκηνή παντού αυτό το καθεστώς ισχύει, οι Δήμοι θα ξεφεύγανε όπου είναι συνολική κατεύθυνση η εργασία σε αυτούς με συμβάσεις έργου; Για να θυμηθούμε και τα δικά μας, σε κάθε όπερα, είτε του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, είτε της Όπερας Θεσσαλονίκης, οι χορωδοί δουλεύουν με μισθούς ξεφτίλας και ανασφάλιστοι. Πού είναι ο πολιτισμός ρε μάστορα;
Υπάρχει όμως κι η ελιτίστικη συμπεριφορά. Όταν λες σε κάποιον νεοφερμένο μουσικό για συνδικαλισμό, για οργάνωση σωματείου, για εκμετάλλευση και άλλα τέτοια, σου λέει ότι λες αηδίες, ότι “είμαστε καλλιτέχνες” κι αυτά δεν μας αγγίζουν, ότι δεν χωράει ο συνδικαλισμός στην τέχνη. Κι άντε να του δώσεις να καταλάβει ότι η παραγωγή καλλιτεχνικού έργου είναι εργασία, όπως και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ότι αυτή η συναυλία που παίζει τζάμπα αποφέρει σε κάποιον κέρδος, ότι το ένσημο είναι υποχρέωση κι όχι απλά δικαίωμα.
Άντε μωρέ μουσικοί, ξυπνάτε! Εργαζόμενοι της τέχνης είστε κι εσείς!
Την Κυριακή, ψηφίζουμε ΚΚΕ. Για σένα αναγνώστη μου, δεν ξέρω, καθότι η ψήφος είναι μυστική και ουδέν φανερόν πέραν του εκλογικού παραβάν. Εδώ πάντως ψηφάμε Κουκουέ, δαγκωτό και φτύνουμε και τον κόρφο μας μην τυχόν και έχει λεκέ το ψηφοδέλτιο ή κάνει μουτζούρα ο σταυρός και βγει άκυρο!
Προς όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΚΕ είναι παλαιολιθικό κόμμα, σας απαντώ ότι είναι το Κόμμα του Μέλλοντος. Ιδού η απόδειξη:
Αναγνωσταρά μου, σνυεχίζω το προηγούμενο ποστ μου και μορφώνω τον κόσμο! Διάβασε τώρα, να δεις τί καταπληκτικά πράγματα βρίσκει κανείς.
Προσωπικά σκοτίστηκα αν έχει και το μισό στρατόπεδο (βλέπε προηγούμενο ποστ) H1N1. Ο συγκεκριμένος ιός είναι απλά μια μορφή της γρίπης, συγκεκριμένα της Influenza A, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τον ξεπουλημένο στις φαρμακοβιομηχανίες Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως πανδημία. Ο ιός αυτός έχει σκοτώσει επισήμως σε όλο τον κόσμο 429 άτομα (6 Ιούλη 2009 τελευταία ενημέρωση). Πολλοί αθρώποι ρε κουμπάρε, δεν βρίσκεις;
Κούνια που μας κούναγε. Οι υποχόνδριοι να σταματήσουν να διαβάζουν γιατί θα πάθουν κανα εγκεφαλικό. Η κοινή εποχιακή γρίπη, που κολλάμε όλοι κάθε χειμώνα που παστωνόμαστε στα σχολεία, πανεπιστήμια, λεωφορεία, εστιατόρια, μπαρ, κουτουλού, και βήχει ένας και φταρνίζεται άλλος και σκορπάνε παντού σταγονίδια σάλιου που μεταδίδουν τον ιό αυτόν, και σκουπίζουμε τη μύτη με τα χέρια μας και μετά κάνουμε χειραψία και πάει λέγοντας -το πιάσατε το νόημα ελπίζω-, αυτή η αθώα γριπούλα λοιπόν, σκοτώνει κάθε χρόνο 250Κ με 300Κ ανθρώπους. Το Κ είναι Kilo, δηλαδή χιλιάδες. Το ξαναγράφω, η κοινή γρίπη σκοτώνει κάθε χρόνο διακόσιους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους. Η γουρουνογρίπη έχει σκοτώσει 429. Υπάρχει μια διαφορά, βρίσκετε;
Γιατί τόσος ντόρος τότε, θα ρωτήσεις, και θα ‘χεις και δίκιο! Οι φαρμακοβιομηχανίες λοιπόν, πρέπει να βρουν τρόπους για να πουλήσουν φαρμακάκια. Το φάρμακο, αγαπητέ μου αναγνώστη, έχει ένα κακό. Για να το αναπτύξεις, να το ελέγξεις, να το παράγεις, θέλει λεφτά. Λεφτά που δεν ξέρεις αν θα τα βγάλεις, διότι οι αρρώστιες δεν είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστούν. Δεν είναι σαν τον νεκροθάφτη, που δεν ανησυχεί γιατί δουλιά θα έχει πάντα! Λέμε λοιπόν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνει ο κόσμος σωρηδόν, γίνεται πανικός, όλοι ανησυχούν, ο φόβος είναι με το μέρος μας και κάνει τον κόσμο να αγοράζει τα φάρμακά μας, τις κυβερνήσεις να αγοράζουν τα εμβόλιά μας και ο κόσμος να μην λέει τίποτα, κάτι συνέταιροι βγάζουν έξτρα φράγκα από κάτι καμερούλες που βάζουν στα αεροδρόμια, κινείται η μπίζνα να πούμε. Καλά τη βγάζουμε μέσα στην κρίση ρε φίλε…
Για την πανδημία φυματίωσης που σκοτώνει 3-4 εκατομμύρια κάθε χρόνο γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γιατρούς και κάνουν εφημερία κόντρα στην εφημερία με αποτέλεσμα η εξάντληση να χτυπάει κόκκινο και οι λάθος διαγνώσεις να θερίζουν, γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα εργατικά δυστυχήματα που σκοτώνουν ή σακατεύουν απόλυτα υγιείς ανθρώπους, γιατί δεν μιλάει κανένας;
Α, γράφει ο Ριζοσπάστης, αλλά είναι όργανο του ΚΚΕ, “δεν είναι αντικειμενική εφημερίδα”. Αντικειμενικές είναι μόνο οι εφημερίδες που εκφράζουν δημοκρατικά και ελεύθερα αυτό που θέλει το κεφάλαιο.
Ο μόνος δρόμος είναι να περάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο τομέας της Υγείας, από την παραγωγή του φαρμάκου μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των γιατρών κι από την ιατρική έρευνα μέχρι το τελευταίο κρεβάτι ασθενή στα χέρια του κράτους. Δεν είναι “δόγμα”, γιατί γουστάρουμε το κράτος και μισούμε κάθε τι το ιδιωτικό. Είναι η μόνη λογική επιλογή, διότι από τη στιγμή που σε οτιδήποτε το κριτήριο είναι το κέρδος, όλα τα άλλα τα παίρνει ο χείμαρρος. Δεν πα να πεθαίνει ο άλλος, άμα δεν έχει λεφτά δεν του δίνω ούτε ασπιρίνη. Η υγεία δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση.
Γκέγκε;
Το ποστ που ακολουθεί είναι δημοσιογραφικό. Έχω τις πληροφορίες μου και είναι εγκυρότατες.
Σύμφωνα με το in.gr, συγκεκριμένα στο άρθρο http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1046772, αναφέρεται ότι εμφανίστηκαν κρούσματα γρίπης H1N1 στα ΚΕΝ των Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο και Υγειονομικού στην Άρτα. Το ενδιαφέρον είναι ότι από τους νοσούντες, μόνο ένα μικρό ποσοστό βρέθηκε θετικό.
Πώς γίνεται, αναγνώστη μου, να έχεις δύο, τρεις, είκοσι ανθρώπους που έχουν τα ίδια συμπτώματα και να έχεις δύο διαφορετικές ασθένειες; Δηλαδή οι μεν κόλλησαν κοινή γρίπη, ενώ οι δε κοινή γρίπη των χοίρων (διαβάστε στην wikipedia για την γρίπη και τις κατηγορίες της, είναι διαφωτιστικά τα άρθρα της). Ε, δεν γίνεται. Δυο επιδημίες ταυτόχρονα πάει πολύ.
Οι πληροφορίες μου λοιπόν λένε ότι τα επιβεβαιωμένα κρούσματα H1N1 στην Άρτα δεν είναι τέσσερα, αλλά είκοσι πέντε. Ε, μα, δεν γίνεται ρε παίδες, ίδια συμπτώματα, ίδια αιτία. Κάποιος δεν μας τα λέει καλά, κάποιοι κρύβουν στοιχεία. Ο Ελληνικός στρατός δε λέει ότι τα κρούσματα είναι είκοσι τέσσερα σε όλη την Ελλάδα. Με τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στις μονάδες, όχι είκοσι τέσσερα, δυο χιλιάδες τέσσερα θα έπρεπε να ήταν…
Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να ασχολούμαι πιο σοβαρά με αυτό που ήθελα εδώ και μερικά χρόνια να ασχοληθώ. Cocoa development, that is, my dear reader! Η Cocoa, για όσους δεν γνωρίζουν (όχι ότι κακό, άλλωστε για πολλούς αποτελεί άχρηστη γνώση), είναι η γλώσσα προγραμματισμού (όχι και πολύ ακριβής ορισμός, αλλά μας κάνει) που χρησιμοποιεί το Mac OS X.
Οι γνώσεις μου πάνω στον προγραμματισμό δεν είναι αυτές που θα ήθελα. Τα skills μου έχουν εξελιχτεί ως απαραίτητη διαδικασία. Π.χ. έσπασε κάτι στο τάδε site, γιατί το plugin δεν συνεργάζεται σωστά με το τάδε update, ή θέλουμε ένα επιπλέον feature που να κάνει αυτό στην τάδε σελίδα. Κοντολογίς, debugging και enhancements σε υπάρχων κώδικα. Οπότε, αφού πρέπει να κάνει κάτι πάνω στην PHP, αναγκάζεσαι να μάθεις PHP the hard way, σε ρίξαν στα βαθιά (ή μάλλον έπεσες από επιλογή σου) και απλά κολυμπάς. Από κει και πέρα προχωράς και σε άλλες γλώσσες για να απλοποιήσεις τη ζωή σου, π.χ. Python, γιατί θες ένα σκριπτάκι να σου αντιστοιχεί τα τάδε δεδομένα από μερικές χιλιάδες καταχωρήσεις με έναν άλλο πίνακα που έχει αυτό κι αυτό κτλ. Αντί να το κάνεις με το χέρι (που θα σου πάρει μερικές δεκάδες οδυνηρές εργατοώρες), το αναλύεις και σάχνεις ένα μικρό αλλά αποδοτικό πρόγραμμα που κάνει τη δουλιά σου.
Κάποια στιγμή έμαθα (με έμαθαν δλδ, thanks ktolis :p), ολίγον τί από C και C++, the mother of all computing languages. Δεν ενθουσιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής, αν και έγραψα ορισμένα προγράμματα-ασκήσεις για να κατανοήσω τη λειτουργία της.
Κάπου μέσα στο στρατό ήρθε και η εποχή της javascript και το Dashcode, για να φτιάξω το widget. Τρομερή επιτυχία by the way, ευχαριστώ όσους το κατέβασαν και με έκαναν διάσημο στα πέρατα του Σύμπαντος (αυτοσαρκάζομαι, χεχεχε).
Με την Cocoa ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή, αγοράζοντας την 3η έκδοση του “Cocoa Programming for Mac OS X” του Aaron Hilegass, έκδοσις 3η. Δεν το έχω προχωρήσει και ακόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω κατανοήσει πλήρως τον τρόπο που δουλεύει ένας προγραμματιστής με την Cocoa. Αν και ένας ωραίος τρόπος που έχω βρει (και μέχρι στιγμής δουλεύει ικανοποιητικά) είναι να λύνω κάθε πρόβλημα που μου έρχεται, φτιάχνοντας ένα προγραμματάκι. Π.χ. θες να υπολογίσεις την βαρυτική δύναμη δύο σωμάτων; Κάντο εφαρμογή! Ακόμα δυσκολεύομαι να κάνω πράγματα που τα σκέφτομαι με python-way ή C++-way.
break;
Το θέμα είναι ότι όσο και να σου δείξει κάποιο βιβλίο το πώς και το γιατί και τα “κόλπα”, αν δεν το δεις στην πράξη κι αν δεν τριφτείς με το αντικείμενο, δεν προχωράς και πολύ. Είναι αυτές οι στιγμές που έχεις ολοκληρώσει το προγραμματάκι σου, ο debugger γουργουρίζει ευχαριστημένος και το compiling ολοκληρώνεται και λες “γαμάω ρε μαλάκες”. Είναι κι οι στιγμές όμως που λες “γιατί δεν δουλεύεις ρε μπουρδέλο” και ξεκινάς να ψάχνεις, γενικά πρώτα και μετά πιο ειδικά με το πρόβλημά σου. Και βρίσκεις ένα κομμάτι κώδικα που το βλέπεις, το διαβάζεις, βγάζεις άκρη τί γίνεται και …ξαφνικά ανάβει η λάμπα στο κεφάλι σου!
Αν έφτασες μέχρι εδώ αναγνώστη μου, τότε είσαι ήρωας, γιατί πραγματικά δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφέρον στα γραφόμενά μου (χεχεχε, αυτοσαρκάζομαι). Το θέμα είναι, ότι αυτό το κόλπο του “βλέπω πώς το έκανε ο άλλος για να δω αν μπορώ να το κάνω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο” και το κόλπο του “μαθαίνω αναλύοντας τον κώδικα των άλλων”, μοιάζει αρκετά με την ανάλυση της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής, του τρόπου που εξάγουμε συμπεράσματα και τις προτάσεις που κάνουμε.
Έχεις ένα πρόβλημα, μια κατάσταση. Ας πούμε ότι δεν έχεις καμία σχέση με το Κόμμα, δεν έχεις ακούσει ποτέ σου για Μαρξ πέρα από τον Γκράουτσο και ο Λένιν νομίζεις ότι είναι τραγουδιστής των Μπίτλες. Αν σου αναλύσουν τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, της μεθοδολογίας, της κοσμοθεωρίας, στα συνδέσουν όλα μαζί και πεις “άναψε η λάμπα στο κεφάλι μου”, έχει γίνει ένα πρώτο βήμα. Αν όμως κανείς δεν στο πει, τότε απλά συνεχίζεις να κοιτάς την οθόνη και να αναρωτιέσαι γιατί δεν δουλεύει ο κώδικας…
Μερικές φορές, ο κώδικας δουλεύει καλά. Bugs υπάρχουν, αλλά είναι μικρά και δεν τους δίνεις σημασία. Όταν βγει κάποιο μεγάλο bug, το λύνεις, άλλες φορές εύκολα, άλλες φορές πρέπει να αλλάξεις όλη τη δομή του προγράμματος. Τότε είναι που αρχίζουν τα προβλήματα συνήθως. Το πρόγραμμά σου έχει φτιαχτεί για να κάνει την δουλιά του με άλλο τρόπο και ξαφνικά πρέπει να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του. Άλλα bugs βγαίνουν στην επιφάνεια, στο τέλος δεν δουλεύει τίποτα και η όλη διαδικασία καταλήγει να θέλει φτιάξιμο από την αρχή. Κάπως έτσι έγινε και με την ΕΣΣΔ, βγήκαν bugs, προσπάθησαν να τα φτιάξουν, βγήκαν μεγαλύτερα και στο τέλος ο project manager τα γάμησε τη μάνα γιατί δεν ήξερε (ή μάλλον ήξερε) που πάνε τα τέσσερα.
Αυτό κάνουμε, συνεχώς, αυτό που γράφει ο τίτλος της σελιδάρας που διαβάζεις, αναγνώστη μου, αγαπημένε και αφοσοιωμένε! Beta Testing. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε τον γαμημένο τον κώδικα για να τον κάνουμε (major-)bug-free, δεν έχουμε δηλαδίς, την εξουσία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα γράφουμε συνεχώς τον δικό μας κώδικα, μέχρι τη στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας τον compiler για να βγει το εκτελέσιμο. Κι όταν βγει… …ποιος μας πιάνει…
Αναγνωσταρά μου, μην νομίζεις ότι θα διαβάσεις καμιά περισπούδαστη διατριβή περί θρησκείας, όπιου του λαού και άλλα τέτοια σοφά. Σήμερα απλά θα μοιραστώ μαζί σου δυο γραμμές (που μπορεί να είναι και παραπάνω), και δεν μιλάω για γραμμές ποδοσφαιρικές, αλλά για αράδες κειμένου.
Μία από τις αγαπημένες μου σειρές είναι το Star Trek. Θεωρώ ότι είναι ολοκληρωμένο ως σύλληψη, εκφράζει σωστές ιδέες, μπορεί να διαπαιδαγωγήσει, να ψυχαγωγήσει, να προβληματίσει. Συχνά λέω ότι όλες οι πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας (του ανθρώπινου προτσές, αν προτιμάτε) βρίσκονται μέσα στο Σταρ Τρεκ.
Μία από τις κύριες φυλές του πρώτου τεταρτημόριου του γαλαξία μας, όπου διαδραματίζονται (κυρίως) οι διάφορες σειρές είναι οι Κλίνγκον. Οι Κλίνγκον είναι ένας πολεμοχαρής λαός, με ζωώδη ένστικτα αλλά και με υψηλό αίσθημα της Τιμής (όχι αυτής που συμπηρώνει τον Μισθό και το Κέρδος, της άλλης, της αφαιρετικής). Έχουν αυτοκράτορα με συμβούλιο, έχουν χρήμα, τα καλύτερα παλικάρια τους γίνονται στρατιώτες, δεν τα πάνε και πολύ καλά στα οικονομικά (σε αντίθεση με τους Φερένγκι που είναι ο ορισμός της αμιγώς καπιταλιστικής κοινωνίας), έχουν τελετές για το καθετί και γενικά είναι πολύ ξηγημένα μορτάκια να πούμε. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ζώα λόγω των πολεμικών ενστίκτων τους, αλλά όπως έχει πει ο captain Kirk, “τα ζώα δεν φτιάχνουν πλοία για να ταξιδέψουν στο διάστημα”. Επίσης, είναι μονογαμικοί, έχουν μυθολογία, κατακτούν άλλους πλανήτες και γενικά περνάνε την ώρα τους.
Το ενδιαφέρον, που έγινε η αφορμή να κινηθεί ο τροχός του παρόντος blog, είναι η τοποθέτησή τους στο θέμα του θεού. Οι Κλίνγκον, ως κάθε ανθρωποειδές του γαλαξία που σέβεται τον εαυτό του, πιστεύει στους θεούς. Το ενδιαφέρον όμως είναι η μυθολογία σχετικά με τους θεούς τους. Έτσι λοπόν, αφού οι θεοί έφτιαξαν τους Κλινγκον, με φωτιά και ατσάλι, (τί χώμα και νερό ρε, εδώ είναι τα λεφτά!), το δημιούργημά τους ήταν τόσο δυνατό που τους πήρε αμπάριζα και τους γάμησε τα κουτάλια, κι έτσι οι θεοί των Κλίνγκον καταστράφηκαν για πάντα. Άμα η φυλή σου πιστεύει ότι έχει καταστρέψει τους θεούς τους, φαντάσου τί μπορεί να κάνει. Να κατακτήσει τα άστρα…
Λέω τώρα εγώ, μήπως πρέπει να καταστρέψουμε και εμείς τους θεούς; Έτσι ρε παιδί μου, για να πάμε κι εμείς μπροστά…
Τον διάβαζα.
…και ξαφνιάστηκα διαβάζοντας αυτό.
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5026070
…ένα απλό RIP, λοιπόν…
Κόπηκε, λέει, η εκπομπή “Ψηφιακή Ελλάδα”, η οποία επροβαλλότανε στην κρατική τηλεόραση. Οι απόψεις επί του θέματος διίστανται, διότι οι μεν σκληροπυρηνικοί και φανατικοί τηλεθεατές της εκπομπής (όπως εσύ, αναγνωσταρά μου!) κατακλύζουν τον σταθμό με επιστολές, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, στριπτίζ και άλλα επαναστατικά με σφυρίχτρες και σαλάμια, οι δε πολέμιοί της, ανακουφίστηκαν διότι επιτέλους ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός χρόνος μπορεί να αποδοθεί σε κάτι πιο ουσιαστικό, όπως οι τηλεταινίες του Γιαν’ Βαλ’ Να Φαμ’ και του Μπάρμπα-Στάθη Καντηλανάφτη.
Η άποψή μου επί του θέματος, που ξέρω ότι καίγεσαι να την διαβάσεις, να την κατανοήσεις και να την ενστερνιστείς, να την κάνεις σημαία ενός ολόκληρου τρόπου ζωής (έχω ρέντα σήμερα μου φαίνεται), είναι μεσοβέζικη (μαλακία). Καταρχήν, δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και δυόμισι χρόνια περίπου. Το λοιπό, δεν αποτελούσα κοινό της. Έτυχε όμως μερικές φορές να παρακολουθήσω αποσπάσματα μέσα από το λαοφιλές YouTube. Αίσχος, χάλι μαύρο. Παρουσιαστής που “δεν το είχε”, θεματολογία και -κυρίως- παρουσίαση μεσημεριανάδικου, Καλά έκανε και κόπηκε λεπό, και μπράβο στον διευθυντά που έλαβε τέτοια γενναία απόφασις. Από την άλλη μεριά όμως, ρε παλικάρια μου (εμπρός γενναίοι μου πολεμιστές), η σειρά αποτελούσε μοναδικό πόλο σύνδεσης της τηλεόρασης με τις νέες τεχνολογίες (σαν την Νέα Οικονομική Πολιτική). Θα υπάρξει κάτι άλλο που θα καλύψει το κενό;
Εδώ τίθεται το ζήτημα του σκοπού που εξυπηρετούν τα ΜΜΕξημέρωσης σε πλαίσια ιμπεριαλιστικά, διότι αλλιώς θα ήταν αν υπήρχε λαϊκή εξουσία.
Μικρός, είχα (ακόμα το έχω δηλαδίς) ένα βιβλίο που λεγόταν “Φυσική για παιδιά”. Δεν ήταν τίποτε άλλο από στιγμιότυπα μιας σοβιετικής τηλεοπτικής σειράς με μαριονέτες (σαν τη Μαρουλού και το Φαρφαλά) που έδινε να καταλάβεις τους νόμους της φυσικής, μέσα από απλά καθημερινά πράγματα. Αξιοποίηση του μέσου της τηλεόρασης, για να μορφώσει και όχι να αποχαυνώσει.
Γιατί δεν υπάρχει πλέον “Εκπαιδευτική Τηλεόραση”; Γιατί η παύση της συνέπεσε (περίπου) χρονικά με την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ; Γιατί κόβεται η πρόσβαση στο HEALink, που δημοσίευσε άλλος Red Blogger (δεν θυμάμαι όνομα, σόρι. Είμαστε και πολλοί, πώπω λαό που εχουμέέέέ!). Βγάλατε συμπέρασμα; Ε, καλά τώρα, γάττταρε είστε. Γι’ αυτό, διαβάστε όσο μπορείτε. Το Ιντερνέτ βρίθει από σημεία μόρφωσης. Δεν μιλάω για ιδεολογική αυτομόρφωση, μιλάω για γενικού και ειδικού περιεχομένου sites, portals, πανεπιστημιακά ή μη, εγκυκλοπαιδικά ή ποικίλου περιεχομένου.
Γιατί όπως έλεγε κι ο παππούλης με το μούσι (που στα στρουμφάκια λεγόταν Μπαρμπα-Στρουμφ)… να μαθαίνετε!
Είναι πάρα πολύ εύκολο τελικά, να διοχετευθεί η οργή σε ασφαλή κανάλια. Έχει γεμίσει ο κόσμος με σελίδες “που αντιδρούν”, που “έχουν βαρεθεί το σύστημα”. Κοντά σε όλα αυτά και τα λεγόμενα petitions, συλλογές υπογραφών, online.
Δεν είναι κακό πράγμα η συλλογή υπογραφών και ούτε κατακρίνω αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας. Άλλωστε είτε το Κόμμα, είτε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται σ’ αυτό, το εφαρμόζουν συχνά πυκνά. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Όταν πας στον άλλον face 2 face και του λες “θα υπογράψετε για την πολική αρκούδα που της κλέβουν τα ψάρια οι αήθεις ψαράδες”, κάνεις μια κουβέντα, ακούς την άποψη του άλλου, επιχειρηματολογείς και μεταφέρεις την εμπειρία σου, τέλος πάντων γίνεται μια ζύμωση.
Παρένθεση. “Ζύμωση” είναι λέξη ξύλινης γλώσσας και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται. Ναι, κούνια που σας κούναγε. Κλείνει η παρένθεση.
Στο man to man, man to woman και λοιπούς συνδυασμούς λοιπόν, μπορείς να καταλήξεις και σε μια πρόταση, να βάλεις ξεκάθαρα το ότι χρειάζεται αλλαγή συστήματος, να μιλήσεις για αλλαγή συσχετισμών, πρόταση εξουσίας. Πράγματα τα οποία μπορεί να τα γράφει το χαρτί των υπογραφών σου, αλλά μπορεί και όχι.
Για να ξαναγυρίσω στο θέμα, γιατί το πλατιάζω, αγαπητέ μου και αφιερωμένε μου αναγνώστη (έπρεπε να βάλω την προσφώνηση στην αρχή, αλλά κι εδώ καλά είναι, βρίσκεις;). Κάηκε η Ελλάδα το 2007. Γιατί να βγούμε στους δρόμοι; Ρίξε ένα petition. Στον καναπέ σου, στην καρέκλα σου, στη στάση του λεωφορείου (γιατί έχουμε και 3G internet να πούμε, είμαστε εξελιγμένοι τεχνολογικά, άλα τιςςςς) και τραβάς και μια αντίδραση κατά του συστήματος και της άδεικις κενονοίας). Και να κατέληγε πουθενά, πάει στα κομμάτια. Ρίχνεις μια τζίφρα ηλεκτρονικιά και έχει και μια παραγραφούλα «να τους καταδικάσουμε με την ψήφο μας» φερ’ ειπίν. Να βάλει και μια προοπτική τέλος πάντων, ότι δεν φτάνει αυτό το petition, ότι υπάρχει και συνέχεια.
Έρχονται σε πλήρη συμφωνία με τη νοοτροπία “επανάσταση του καναπέ”. Ανάψτε/σβήστε τα φώτα, να τα δει ο δορυφόρος και να μετρήσουμε πόσοι θέλουν καλύτερο περιβάλλον, κρεμάστε λευκή σημαία στο μπαλκόνι για τον πόλεμο, βγείτε με τα ποδήλατα γυμνοί, υπογράψτε και στείλτε λεφτά στην ξεπουλημένη Greenpeace, και πάει λέγοντας. Το καθήκον σας το κάνατε και μέχρι εκεί πρέπει να σκέφτεστε ότι μπορείτε να κάνετε κάτι γι’ αυτά που σας ενοχλούν. Στις εκλογές, αποχή ή άκυρο ή σαλάμι. Ό,τι δεν ενοχλεί την εξουσία.
Ο τρόπος ο δικός μου τουλάχιστον σε τέτοιες περιπτώσεις e-mail αλυσίδων είναι ο εξής: Απάντηση σε όλους, είτε τους ξέρω είτε όχι, όπου επιχειρηματολογώ γιατί η προσέγγιση του θέματος είναι λάθος και φυσικά κάνω και την αντιπρόταση. Σωστό ή λάθος, δεν ξέρω, δεν έχω και πολλές απαντήσεις είναι η αλήθεια. Εσύ τί λες;
Recent Comments