Η Σοβιετική Ένωση υπήρξε το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, δημιουργήθηκε το 1917 και τελείωσε προδοτικά το 1991. Στα 74 χρόνια ζωής της, πότε ζήτησε τη βοήθεια του ΔΝΤ και πότε έφτασε στο χείλος της χρεωκοπίας;
Αφού η Ελλάδα στήριξε τις τράπεζες με 28 δισεκατομμύρια Ευρώ, γιατί τώρα οι τράπεζες δεν στηρίζουν την Ελλάδα με καμιά 50αρια δισ. από τα 600 δις του Ενεργητικού τους;
Γιατί αφού ψάχνει λεφτά αυτή η καλή μας κυβέρνηση του Πανελλήνιου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, δεν φέρνει πίσω όλα τα ελληνικά στρατεύματα από Βοσνία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Αφγανιστάν και όπου αλλού τα έχει στείλει; Κοστίζουν κι αυτά πολλά λεφτά, νομίζω;
Apple Certified Support Professional.
99.26%
Σου ‘λειψα, το ξέρω. Τί να γίνει, δ’λειες…
Λοιπόν, άκου να σου πω μια κουβέντα:
Το σύννεφο έφερε βροχή και τέφρα και δεν ξέρω γω τί άλλο. Ένα ηφαίστειο που δεν μπορείς να το προφέρεις -Εγιαφγιαγιαλκλ ή κάτι τέτοιο- και καθήλωσε όλα τα αεροπλάνα της Ευρώπης. Ρε μήπως είναι συνομωσία για να πάρουν φράγκα (αποζημιώσεις) και οι αεροπορικές μετά τις τράπεζες;
Κάποτε, νομίζω σε ένα επεισόδιο από τους “Απαράδεκτοι” είχε ειπωθεί η λύση για το νέφος. Αντί για δακτύλιο με μονά-ζυγά, να βγει μονά-ζυγά με βάση την ταυτότητα και όσοι είναι σ’ εκείνη τη μέρα να ανέβουν στο Λυκαβυτό και να φυσάνε για να διώξουν το νέφος. Μήπως να ανεβούμε όλοι στον Όλυμπο και να αρχίσουμε να φυσάμε από κει; Αλλά κι ο Όλυμπος, ένα βουνό τόσο δα, τί σύννεφα να φτάσεις…
Ρε σεις, μήπως αντί να φυσάμε το σύννεφο, να φυσήξουμε να φύγει η σαπίλα; Να το φυσάνε και να μην κρυώνει δηλαδίς. Να ρίξουμε μια μπουνιά όλοι μαζί και να τους πούμε πάρτε δρόμο ρε πούστηδες που φάγατε τα λεφτά.
Άλλη λύση δεν εβλέπω. Φύσα-φύσα κάτι θα φύγει.
Κι αν δεν φύγει, θα φύγουμε εμείς από την ώθηση.
Το Σύμπαν είναι άπειρο, τόσο σε χώρο όσο και χρόνο, διότι τα δύο αυτά είναι διαλεκτικά δεμένα μεταξύ τους.
Το θέμα μας όμως δεν είναι Toshiba, (το σύμπαν στην δημοτική) αυτό καθ’εαυτό, αλλά οι σεξουαλικές του σχέσεις. Διότι το Σύμπαν ΓΑΜΙΕΤΑΙ.
Αφού ρε κύριος στο εξηγάω, το βλέπεις και γραπτά, γιατί δηλαδίς επιμένεις να το ερμηνεύεις με τον δικό σου τρόπο και να βγάζεις άλλα συμπεράσματα και να με βγάζεις από τα ρούχα μου; Κι εσύ από δίπλα, τί έγινε που βγήκα από τα ρούχα μου, δεν έχεις ξαναδεί άνθρωπο εκτός εαυτού; Ζήτω οι Βούλκανς που καταργούν τα συναισθήματα, δεν διαφωνώ, αλλά υπάρχει ένα όριο. Διότι η ποσοτική συσσώρευση του βαθμού δυνητικής εκδύσεως θα επιφέρει κάποια στιγμή την ποιοτική μεταβολή και θα λάβει χώρα η έκδυση. Ναι ρε, τα πήρα στο κρανίο, υπάρχει πρόβλημα; Τσάκωνας στα “Φτηνά Τσίγαρα”: Πρόβλημα; Α πρόβλημα! Ε α γαμηθείτε! ΓΑΜΙΕΣΤΕ!
Ε μα τί θέλετε λοιπόν; Να καταντήσουμε σαν τους Άγγλοι; Δεν εννοώ φυσικά να βγάζουμε τα προφυλακτικά αφοδεύοντας (σωβινιστικό σχόλιο, ζητώ συγνώμη από το φιλοθεάμον κοινό). Ομιλώ δια την φλεγματικότητα του λαού αυτού. Που την πέφτουν και σκοτώνουν στο ξύλο τον περαστικό στο δρόμο κι αντί να πάνε να χωρίσουν τον καυγά οι άλλοι πάνε από δίπλα και του λένε ήρεμα: Pardon me, why are you hitting this man? και με προφορά οξφόρδης, κρατώντας την ρεντιγκότα τους. Ε μα.
Ασταδιάλα πια. Και θα νευριάζω και θα βρίζω και θα καπνίζω μπας και ηρεμήσω κι όλα.
Ουφ.
Θα γράψω την αποψάρα μου, αναγνωσταρά μου, που ξέρω ότι περιμένεις διακαώς για να την κάνεις κτήμα σου, να την ενστερνιστείς και να οργανώσεις τς κινηματικές διαδικασίες για να την μεταφέρεις παντού. Ξεκινάω, με προσέχεις;
Επιτέλους λοιπόν, η θρυλική συσκευή που όλοι περιμέναμε, έκανε την εμφάνισή της, δια στόματος θεού -λέγε με Στηβ Τζομπς-. Οι απανταχού fanboys της Apple, οι φανατικοί εχθροί της, τα εκατομμύρια γκατζετάκηδων, οι αναλυτές τεχνολογίας-οικονομίας, ο Μπάμπης ο Σουγιάς και όλος ο κόσμος ρίγησαν. Οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν Χριστό, διότι είτε δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της Apple είτε έχουν άλλα (σημαντικότερα ή όχι) πράγματα να ασχοληθούν.
Με μια λέξη: γκατζετιά. Δεν θα το αγοράσω, δεν είναι για μένα. Δεν θέλω μια συμπληρωματική συσκευή, θέλω μια συσκευή που να μπορεί να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες ανάγκες μου. Γι’ αυτό έχω Mac και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το iPad χωλαίνει σε μερικά σημεία, πάμε να τα δούμε.
Χρηστικότητα: 680 γκραμς είναι πολλά, είναι βαρύ. Δεν μπορείς να γράψεις εύκολα με το ένα χέρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλεις στα γόνατα, εκτός κι αν ακουμπάς τα πόδια σου στο τραπεζάκι του σαλονιού (κι αν φωνάζει η γυναίκα, γάμηστο). Κι αν είσαι μανιώδης δακτυλογράφος, να σε δω να πληκτρολογείς δυο χιλιάδες λέξεις σε μίνι πληκτρολόγιο που δεν έχεις feedback. Το dock με το πληκτρολόγιο κάποιος λόγος υπάρχει που το βγάλανε…
Εφαρμογές. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε, ξεχάστε ανοιχτό λογισμικό, ξεχάστε την πληθώρα που έχει ο Macintosh. Μπορεί να ισχύει το “there’s an app for that”, αλλά τί θα κάνω ρε κουμπάρε όταν θέλω να γράψω κάτι σε ένα τρελό φορμά ή να διαβάσω κάτι από ένα τρελό φορμά; Στο iPhone δεν με πειράζει τόσο αυτό, το iPhone είναι τηλέφωνο και δεν περιμένω να τα κάνω όλα με ένα τηλέφωνο. Το iPad πλασάρεται ως γεφύρωση του χάσματος “τηλέφωνο-υπολογιστής”, δλδ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο!
Multitasking: Παίρνω γύρω στα 50 e-mails τη μέρα. Σερφάρω, γράφω, μιλάω σε chat, διαβάζω RSS feeds, ψάχνω την wikipedia, παρακολουθώ μερικούς servers με Terminal, κανονίζω μερικά ραντεβού και προσθέτω μια δυο επαφές στο AddressBook. ΓΙΑΤΙ πρέπει να ΚΛΕΙΣΩ την κάθε εφαρμογή για να ανοίξω την επόμενη; Έχει ή δεν έχει UNIX υπόβαθρο, όπου το multitasking περιορίζεται ουσιαστικά μόνο από την διαθέσιμη RAM;
Θετικά: Έλλειψη flash. Το απεχθάνομαι, το μισώ, μακάρι να σταματήσει να υπάρχει σήμερα κιόλας. Αντιπαθώ τους “φλασίστες” που πασάρονται ως “web developers”. Δεύτερο θετικό η συμβατότητα με iPhone εφαρμογές, ευτυχώς. Υπάρχει εκεί μεγάλο ψωμί και σίγουρα θα δώσει ώθηση και στους υπάρχοντες προγραμματιστές. Το μεγαλύτερο θετικό, σύμφωνα με το iPad SDK η ύπαρξη “Shared folder”, δηλαδή η περιοχή εκείνη όπου θα μπορούν όλες οι εφαρμογές να δουν τα αρχεία της, να τα διαβάσουν, να τα γράψουν και να γίνει αλισβερίσι. Το μεγάλο μείον του iPhone δηλαδή, έληξε.
Τί θέλω να δω σε ταμπλέτα, ή μάλλον τί είναι για μένα η ταμπλέτα; Αυτό:
Μικρό, ελαφρύ, κάνει (σχεδόν) τα πάντα. Γράφεις τις αναφορές σου, ενημερώνεσαι, βλέπεις τα μηνύματά σου, ακούς τις μουσικές σου. Προσέξτε σενάριο. Μέγεθος σελίδας Α4, φουλ σκριν οι νότες της χορωδίας, με διαφορετικά χρώματα οι σημειώσεις του χορωδού. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς και να κρατάς το 2 κιλών σπαρτίτο ούτε να ψάχνεις για αριθμούς σελίδων, ξυσμένα μολύβια.
Άλλο σενάριο. Σαλονάκι, μουσικούλα, χτυπάει το Skype κλήση και δεν σηκώνεσαι να πας στο γραφείο σου, έχεις το pad δίπλα και απαντάς από κει με την κάμερά του.
Θα πουλήσει; Ναι, θα πουλήσει, όπως πούλησε το καρακλειδωμένο πρώτο iPhone με τα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Θα το πάρω; Όχι, διότι δεν μου κάνει. Δεν χρειάζομαι μια ενδιάμεση κατάσταση, θέλω κάτι που να μπορεί να μπορεί να προσθέσει χαρακτηριστικά στην ζωή μου που δεν μπορεί να κάνει ο υπολογιστής μου.
Ζούμε ξανά το iPhone. Όταν βγήκε το 3G S όλοι είπαν “έτσι έπρεπε να είναι το iPhone από την πρώτη στιγμή”. Έτσι και με το iPad. Θα πρέπει να φτάσει στην τρίτη γενιά για να αξίζει να το πάρει κανένας. Καριόλη Τζομπς, όλα για τα λεφτά τα κάνεις…
Σαν σήμερα, πριν από 18 χρόνια, διαλύθηκε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Την προηγούμενη μέρα, ο γαμημένος Γκορμπατσόφ είχε παραιτηθεί, ολοκληρώνοντας το σχέδιο κατά των λαών της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
Γαμημένε Γκορμπατσόφ, δεν τελειώσαμε. Μπορεί η Ρωσική Ομοσπονδία να ενηλικιώθηκε, αλλά κι εμείς αποκτούμε εμπειρία μέρα τη μέρα. Οι οπορτουνιστές σκύβουν κάθε μέρα το κεφάλι όλο και περισσότερο, εμείς κρατάμε ψηλά τις γροθιές.
Οι ενήλικοι δικάζονται σε κανονικά δικαστήρια. Την απόφαση την έχουν βγάλει ήδη οι λαοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρουν την εξουσία για την τιμωρία.
Αυτή τη φορά η τιμωρία θα είναι τελειωτική.
Αναγνώστη μου, γεια.
Επειδή σε σκέφτομαι και φροντίζω για την πολιτιστική σου ανάπτυξη, την ψυχαγωγία σου και γενικά το πώς να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου, αντί να κωλοβαράς στα Ιντερνετ καφέ, στα ουφάδικα και στην πλατεία Συντάγματος όπου έχει δωρεάν Ιντερνετ, σου έχω πρόταση.
Η πολιτική κατάσταση έχει ως εξής: Το Σαββατόβραδο είναι δύσκολη ώρα. Κανονίζουμε τελευταία στιγμή, συνήθως με τα ίδια άτομα, βγαίνουμε, πάμε στα ίδια μέρη, με τα ίδια άτομα, λέμε τις ίδιες βλακείες και ξαναγυρνάμε σπίτια μας. Ή καθόμαστε στα σπίτια μας γιατί δεν παίζουν φράγκα και βλέπουμε ταινία “Jesus Christ Vampire Hunter”. Εκπληκτική ταινία BTW, ο Ιησούς επιστρέφει για την Δευτέρα Παρουσία, σε ένα χωριό που το έχουν κυριεύσει βρικόλακες λεσβίες. Και είναι ταινία καράτε.
Εμείς προτείνουμε τα εξής: Το λοιπόν, αντί να κάθεσαι να σκέφτεσαι και να παίρνεις τηλέφωνα και να κανονίζεις ή να κάθεσαι να μιζεριάζεις, σου έχω πρόταση. Την Κυριακή 22 Νοέμβρη, παρουσιάζουμε Μουσικό Αφιέρωμα στο Νίκο Καββαδία. Μουσική Σκηνή “Πρόβα”, Καλαποθάκη 6, στον πεζόδρομο, στην Πλατεία Ελευθερίας. Κι επειδή το blog και το ΙντερνΕτ είναι διεθνές να πούμε, η προαναφαρθείσα τοποθεσία ευρίσκεται εν τη πόλη της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα.
Παίζουμε λοιπόν, οι:
Βλαδίμηρος Σιαμέτης, τραγούδι-κιθάρα
Γιώργος “macgiorgosgr” Σιαμέτης, πλήκτρα-τραγούδι
Ξένια Κωνσταντινίδου, ακκορντεόν
Σίσσυ Τόλιου, κιθάρα
Τραγούδια των Θάνου Μικρούτσικου, Ξέμπαρκων, Γιάννη Σπανού, Μαρίζας Κωχ, Λάκη Παπαδόπουλου, κ.ά. Αν είστε καλό κοινό, μπορεί να πούμε και αντάρτικα.
Πάρτε και αφισάκι σπέσιαλ. Κι αν σας αρέσει, πείτε το και στους φίλους σας.
Γιατί γουστάρουμε τα ’80′s, λατερμένε (από το λατέρνα, διότι μια δόση λατερνατζή την έχουμε, αμέ;) αναγνωσταράκη μου;
Διότι τα έιτις αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη γενιά. Προσωπικά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην εϊτίλα. Λίγες μέρες μετά την γέννησή μου (ιστορική στιγμή, στέλνω συγχαρητήρια στην μάνα μου!), δολοφονήθηκε η Βασιλακοπούλου στην ΕΤΜΑ.
Τα ’80′s έχουν μια δική τους φόρμα. Τα μακριά μαλλιά που όμως είναι κοντοκουρεμένα μπροστά, τα σηκωμένα και διπλωμένα μανίκια στο σακάκι, το ουίσκι με πάγο και κοκα-κόλα (ζήτω ο εμφιαλωμένος ιμπεριαλισμός!). Οι καλτ ταινίες σε VHS, Κώστας Τσάκωνας, Βουτσάς, ο Στάθης Ψάλτης και η Καίτη Φίνου, το Ρετιρέ και η οδός Ανθέων. Η αλλαγή και η δεύτερη κατανομή, η Σοβιετική Ένωση με τον Μπρέζνιεφ και τον Γκορμπατσόφ (Γαμώ το σπίτι του), η Περεστρόικα και η Γκλάσνοστ. Κρατική τηλεόραση μόνο και τηλέφωνο είκοσι χρόνια μετά την αίτηση. Μαγκάιβερ και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ρόκι Μπαλμπόα και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ράμπο και αμερικάνικη προπαγάνδα, στις ταινίες οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Κουβανοί, οι Βιετναμέζοι, οι Βορειοκορεάτες, οι Ανατολικογερμανοί και άλλοι τυχαία επιλεγμένοι λαοί ήταν οι κακοί.
Παπούτσια Ζίτα, Strike (φοράει Στράικ και καρφώνει), ιστορικές διαφημίσεις. Χάρυ Κλυν σε κασέτα, Παπακωνσταντίνου στα φόρτε του, Νταλάρας με μαλλιά, έξω η ΕΟΚ-έξω το ΝΑΤΟ.
Στα τρία κόρνερ πέναλτι, οι σπόντες δεν μετράνε, μπακότερμα(ν), Στρουμφάκια, Μαμούθ Κόμιξ, Κάντι-Κάντι, Χάιντι, Νιλς Χόλγκερσον, Άμπρα-Κατάμπρα, αλάνες με χώματα, ματωμένα γόνατα, του Κουτιού τα Παραμύθια, Σάγκμα, Οδύσσεια του Διαστήματος και Νονό…
Ο μεγαλύτερος λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Κοσκωτάς, σκάνδαλα, Μιμή, Τόμπρας, κάθαρση, οικουμενική. Ο σοσιαλισμός ήταν υπαρκτός εκτός συνόρων, κάποιοι νομίζανε ότι και εντός συνόρων υπήρχε.
Το τείχος υπήρχε, το Πολυτεχνείο ήταν ζωντανό, η Πρωτομαγιά ήταν πραγματικά ταξική γιορτή. Στους Αμερικανούς έσκασε το Τσάλεντζερ και στους Σοβιετικούς έσκασε το Τσέρνομπιλ. Γιαννάκης, Γκάλης, Φάνης Χριστοδούλου-μπέμπης και Αργύρης Καμπούρης-οικοδόμος και Εθνική Ελλάδος να παίρνει πρωτάθλημα κόντρα στην ΕΣΣΔ!
Ντίσκο, lead organs σε 16-bit, συνθεσάιζερ και drum machines. Apple Macintosh, Amiga, Amstrad, μονόχρωμες οθόνες και γραμμές εντολών.
Στο τέλος το τείχος το ρίξανε και τέλειωσαν και τα έιτις, ήρθε η Νέα Τάξη και τα γάμησε τη μάνα, υποχώρησε το κίνημα και μας πήραν παραμάζωμα, ήρθε η Τέκνο και τα κλαμπ, οι Πάουερ Ρέιντζερ, η ιδιωτική τηλεόραση κι ο εκσυγχρονισμός. Είναι να μην αναπολείς τα ’80′s και να γουστάρεις εϊτίλα;
Recent Comments