Beta Testing the world!

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να ασχολούμαι πιο σοβαρά με αυτό που ήθελα εδώ και μερικά χρόνια να ασχοληθώ. Cocoa development, that is, my dear reader! Η Cocoa, για όσους δεν γνωρίζουν (όχι ότι κακό, άλλωστε για πολλούς αποτελεί άχρηστη γνώση), είναι η γλώσσα προγραμματισμού (όχι και πολύ ακριβής ορισμός, αλλά μας κάνει) που χρησιμοποιεί το Mac OS X.

Οι γνώσεις μου πάνω στον προγραμματισμό δεν είναι αυτές που θα ήθελα. Τα skills μου έχουν εξελιχτεί ως απαραίτητη διαδικασία. Π.χ. έσπασε κάτι στο τάδε site, γιατί το plugin δεν συνεργάζεται σωστά με το τάδε update, ή θέλουμε ένα επιπλέον feature που να κάνει αυτό στην τάδε σελίδα. Κοντολογίς, debugging και enhancements σε υπάρχων κώδικα. Οπότε, αφού πρέπει να κάνει κάτι πάνω στην PHP, αναγκάζεσαι να μάθεις PHP the hard way, σε ρίξαν στα βαθιά (ή μάλλον έπεσες από επιλογή σου) και απλά κολυμπάς. Από κει και πέρα προχωράς και σε άλλες γλώσσες για να απλοποιήσεις τη ζωή σου, π.χ. Python, γιατί θες ένα σκριπτάκι να σου αντιστοιχεί τα τάδε δεδομένα από μερικές χιλιάδες καταχωρήσεις με έναν άλλο πίνακα που έχει αυτό κι αυτό κτλ. Αντί να το κάνεις με το χέρι (που θα σου πάρει μερικές δεκάδες οδυνηρές εργατοώρες), το αναλύεις και σάχνεις ένα μικρό αλλά αποδοτικό πρόγραμμα που κάνει τη δουλιά σου.

Κάποια στιγμή έμαθα (με έμαθαν δλδ, thanks ktolis :p), ολίγον τί από C και C++, the mother of all computing languages. Δεν ενθουσιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής, αν και έγραψα ορισμένα προγράμματα-ασκήσεις για να κατανοήσω τη λειτουργία της.

Κάπου μέσα στο στρατό ήρθε και η εποχή της javascript και το Dashcode, για να φτιάξω το widget. Τρομερή επιτυχία by the way, ευχαριστώ όσους το κατέβασαν και με έκαναν διάσημο στα πέρατα του Σύμπαντος (αυτοσαρκάζομαι, χεχεχε).

Με την Cocoa ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή, αγοράζοντας την 3η έκδοση του “Cocoa Programming for Mac OS X” του Aaron Hilegass, έκδοσις 3η. Δεν το έχω προχωρήσει και ακόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω κατανοήσει πλήρως τον τρόπο που δουλεύει ένας προγραμματιστής με την Cocoa. Αν και ένας ωραίος τρόπος που έχω βρει (και μέχρι στιγμής δουλεύει ικανοποιητικά) είναι να λύνω κάθε πρόβλημα που μου έρχεται, φτιάχνοντας ένα προγραμματάκι. Π.χ. θες να υπολογίσεις την βαρυτική δύναμη δύο σωμάτων; Κάντο εφαρμογή! Ακόμα δυσκολεύομαι να κάνω πράγματα που τα σκέφτομαι με python-way ή C++-way.

break;

Το θέμα είναι ότι όσο και να σου δείξει κάποιο βιβλίο το πώς και το γιατί και τα “κόλπα”, αν δεν το δεις στην πράξη κι αν δεν τριφτείς με το αντικείμενο, δεν προχωράς και πολύ. Είναι αυτές οι στιγμές που έχεις ολοκληρώσει το προγραμματάκι σου, ο debugger γουργουρίζει ευχαριστημένος και το compiling ολοκληρώνεται και λες “γαμάω ρε μαλάκες”. Είναι κι οι στιγμές όμως που λες “γιατί δεν δουλεύεις ρε μπουρδέλο” και ξεκινάς να ψάχνεις, γενικά πρώτα και μετά πιο ειδικά με το πρόβλημά σου. Και βρίσκεις ένα κομμάτι κώδικα που το βλέπεις, το διαβάζεις, βγάζεις άκρη τί γίνεται και …ξαφνικά ανάβει η λάμπα στο κεφάλι σου!

Αν έφτασες μέχρι εδώ αναγνώστη μου, τότε είσαι ήρωας, γιατί πραγματικά δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφέρον στα γραφόμενά μου (χεχεχε, αυτοσαρκάζομαι). Το θέμα είναι, ότι αυτό το κόλπο του “βλέπω πώς το έκανε ο άλλος  για να δω αν μπορώ να το κάνω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο” και το κόλπο του “μαθαίνω αναλύοντας τον κώδικα των άλλων”, μοιάζει αρκετά με την ανάλυση της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής, του τρόπου που εξάγουμε συμπεράσματα και τις προτάσεις που κάνουμε.

Έχεις ένα πρόβλημα, μια κατάσταση. Ας πούμε ότι δεν έχεις καμία σχέση με το Κόμμα, δεν έχεις ακούσει ποτέ σου για Μαρξ πέρα από τον Γκράουτσο και ο Λένιν νομίζεις ότι είναι τραγουδιστής των Μπίτλες. Αν σου αναλύσουν τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, της μεθοδολογίας, της κοσμοθεωρίας, στα συνδέσουν όλα μαζί και πεις “άναψε η λάμπα στο κεφάλι μου”, έχει γίνει ένα πρώτο βήμα. Αν όμως κανείς δεν στο πει, τότε απλά συνεχίζεις να κοιτάς την οθόνη και να αναρωτιέσαι γιατί δεν δουλεύει ο κώδικας…

Μερικές φορές, ο κώδικας δουλεύει καλά. Bugs υπάρχουν, αλλά είναι μικρά και δεν τους δίνεις σημασία. Όταν βγει κάποιο μεγάλο bug, το λύνεις, άλλες φορές εύκολα, άλλες φορές πρέπει να αλλάξεις όλη τη δομή του προγράμματος. Τότε είναι που αρχίζουν τα προβλήματα συνήθως. Το πρόγραμμά σου έχει φτιαχτεί για να κάνει την δουλιά του με άλλο τρόπο και ξαφνικά πρέπει να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του. Άλλα bugs βγαίνουν στην επιφάνεια, στο τέλος δεν δουλεύει τίποτα και η όλη διαδικασία καταλήγει να θέλει φτιάξιμο από την αρχή. Κάπως έτσι έγινε και με την ΕΣΣΔ, βγήκαν bugs, προσπάθησαν να τα φτιάξουν, βγήκαν μεγαλύτερα και στο τέλος ο project manager τα γάμησε τη μάνα γιατί δεν ήξερε (ή μάλλον ήξερε) που πάνε τα τέσσερα.

Αυτό κάνουμε, συνεχώς, αυτό που γράφει ο τίτλος της σελιδάρας που διαβάζεις, αναγνώστη μου, αγαπημένε και αφοσοιωμένε! Beta Testing. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε τον γαμημένο τον κώδικα για να τον κάνουμε (major-)bug-free, δεν έχουμε δηλαδίς, την εξουσία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα γράφουμε συνεχώς τον δικό μας κώδικα, μέχρι τη στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας τον compiler για να βγει το εκτελέσιμο. Κι όταν βγει… …ποιος μας πιάνει…

Αναγνωσταρά μου, μην νομίζεις ότι θα διαβάσεις καμιά περισπούδαστη διατριβή περί θρησκείας, όπιου του λαού και άλλα τέτοια σοφά. Σήμερα απλά θα μοιραστώ μαζί σου δυο γραμμές (που μπορεί να είναι και παραπάνω), και δεν μιλάω για γραμμές ποδοσφαιρικές, αλλά για αράδες κειμένου.

Μία από τις αγαπημένες μου σειρές είναι το Star Trek. Θεωρώ ότι είναι ολοκληρωμένο ως σύλληψη, εκφράζει σωστές ιδέες, μπορεί να διαπαιδαγωγήσει, να ψυχαγωγήσει, να προβληματίσει. Συχνά λέω ότι όλες οι πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας (του ανθρώπινου προτσές, αν προτιμάτε) βρίσκονται μέσα στο Σταρ Τρεκ.

Μία από τις κύριες φυλές του πρώτου τεταρτημόριου του γαλαξία μας, όπου διαδραματίζονται (κυρίως) οι διάφορες σειρές είναι οι Κλίνγκον. Οι Κλίνγκον είναι ένας πολεμοχαρής λαός, με ζωώδη ένστικτα αλλά και με υψηλό αίσθημα της Τιμής (όχι αυτής που συμπηρώνει τον Μισθό και το Κέρδος, της άλλης, της αφαιρετικής). Έχουν αυτοκράτορα με συμβούλιο, έχουν χρήμα, τα καλύτερα παλικάρια τους γίνονται στρατιώτες, δεν τα πάνε και πολύ καλά στα οικονομικά (σε αντίθεση με τους Φερένγκι που είναι ο ορισμός της αμιγώς καπιταλιστικής κοινωνίας), έχουν τελετές για το καθετί και γενικά είναι πολύ ξηγημένα μορτάκια να πούμε. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ζώα λόγω των πολεμικών ενστίκτων τους, αλλά όπως έχει πει ο captain Kirk, “τα ζώα δεν φτιάχνουν πλοία για να ταξιδέψουν στο διάστημα”. Επίσης, είναι μονογαμικοί, έχουν μυθολογία, κατακτούν άλλους πλανήτες και γενικά περνάνε την ώρα τους.

Το ενδιαφέρον, που έγινε η αφορμή να κινηθεί ο τροχός του παρόντος blog, είναι η τοποθέτησή τους στο θέμα του θεού. Οι Κλίνγκον, ως κάθε ανθρωποειδές του γαλαξία που σέβεται τον εαυτό του, πιστεύει στους θεούς. Το ενδιαφέρον όμως είναι η μυθολογία σχετικά με τους θεούς τους. Έτσι λοπόν, αφού οι θεοί έφτιαξαν τους Κλινγκον, με φωτιά και ατσάλι, (τί χώμα και νερό ρε, εδώ είναι τα λεφτά!), το δημιούργημά τους ήταν τόσο δυνατό που τους πήρε αμπάριζα και τους γάμησε τα κουτάλια, κι έτσι οι θεοί των Κλίνγκον καταστράφηκαν για πάντα. Άμα η φυλή σου πιστεύει ότι έχει καταστρέψει τους θεούς τους, φαντάσου τί μπορεί να κάνει. Να κατακτήσει τα άστρα…

Λέω τώρα εγώ, μήπως πρέπει να καταστρέψουμε και εμείς τους θεούς; Έτσι ρε παιδί μου, για να πάμε κι εμείς μπροστά…

Τον διάβαζα.

…και ξαφνιάστηκα διαβάζοντας αυτό.

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5026070

…ένα απλό RIP, λοιπόν…

Κόπηκε, λέει, η εκπομπή “Ψηφιακή Ελλάδα”, η οποία επροβαλλότανε στην κρατική τηλεόραση. Οι απόψεις επί του θέματος διίστανται, διότι οι μεν σκληροπυρηνικοί και φανατικοί τηλεθεατές της εκπομπής (όπως εσύ, αναγνωσταρά μου!) κατακλύζουν τον σταθμό με επιστολές, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, στριπτίζ και άλλα επαναστατικά με σφυρίχτρες και σαλάμια, οι δε πολέμιοί της, ανακουφίστηκαν διότι επιτέλους ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός χρόνος μπορεί να αποδοθεί σε κάτι πιο ουσιαστικό, όπως οι τηλεταινίες του Γιαν’ Βαλ’ Να Φαμ’ και του Μπάρμπα-Στάθη Καντηλανάφτη.

Η άποψή μου επί του θέματος, που ξέρω ότι καίγεσαι να την διαβάσεις, να την κατανοήσεις και να την ενστερνιστείς, να την κάνεις σημαία ενός ολόκληρου τρόπου ζωής (έχω ρέντα σήμερα μου φαίνεται), είναι μεσοβέζικη (μαλακία). Καταρχήν, δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και δυόμισι χρόνια περίπου. Το λοιπό, δεν αποτελούσα κοινό της. Έτυχε όμως μερικές φορές να παρακολουθήσω αποσπάσματα μέσα από το λαοφιλές YouTube. Αίσχος, χάλι μαύρο. Παρουσιαστής που “δεν το είχε”, θεματολογία και -κυρίως- παρουσίαση μεσημεριανάδικου, Καλά έκανε και κόπηκε λεπό, και μπράβο στον διευθυντά που έλαβε τέτοια γενναία απόφασις. Από την άλλη μεριά όμως, ρε παλικάρια μου (εμπρός γενναίοι μου πολεμιστές), η σειρά αποτελούσε μοναδικό πόλο σύνδεσης της τηλεόρασης με τις νέες τεχνολογίες (σαν την Νέα Οικονομική Πολιτική). Θα υπάρξει κάτι άλλο που θα καλύψει το κενό;

Εδώ τίθεται το ζήτημα του σκοπού που εξυπηρετούν τα ΜΜΕξημέρωσης σε πλαίσια ιμπεριαλιστικά, διότι αλλιώς θα ήταν αν υπήρχε λαϊκή εξουσία.

Μικρός, είχα (ακόμα το έχω δηλαδίς) ένα βιβλίο που λεγόταν “Φυσική για παιδιά”. Δεν ήταν τίποτε άλλο από στιγμιότυπα μιας σοβιετικής τηλεοπτικής σειράς με μαριονέτες (σαν τη Μαρουλού και το Φαρφαλά) που έδινε να καταλάβεις τους νόμους της φυσικής, μέσα από απλά καθημερινά πράγματα. Αξιοποίηση του μέσου της τηλεόρασης, για να μορφώσει και όχι να αποχαυνώσει.

Γιατί δεν υπάρχει πλέον “Εκπαιδευτική Τηλεόραση”; Γιατί η παύση της συνέπεσε (περίπου) χρονικά με την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ; Γιατί κόβεται η πρόσβαση στο HEALink, που δημοσίευσε άλλος Red Blogger (δεν θυμάμαι όνομα, σόρι. Είμαστε και πολλοί, πώπω λαό που εχουμέέέέ!). Βγάλατε συμπέρασμα; Ε, καλά τώρα, γάττταρε είστε. Γι’ αυτό, διαβάστε όσο μπορείτε. Το Ιντερνέτ βρίθει από σημεία μόρφωσης. Δεν μιλάω για ιδεολογική αυτομόρφωση, μιλάω για γενικού και ειδικού περιεχομένου sites, portals, πανεπιστημιακά ή μη, εγκυκλοπαιδικά ή ποικίλου περιεχομένου.

Γιατί όπως έλεγε κι ο παππούλης με το μούσι (που στα στρουμφάκια λεγόταν Μπαρμπα-Στρουμφ)… να μαθαίνετε!

Είναι πάρα πολύ εύκολο τελικά, να διοχετευθεί η οργή σε ασφαλή κανάλια. Έχει γεμίσει ο κόσμος με σελίδες “που αντιδρούν”, που “έχουν βαρεθεί το σύστημα”. Κοντά σε όλα αυτά και τα λεγόμενα petitions, συλλογές υπογραφών, online.

Δεν είναι κακό πράγμα η συλλογή υπογραφών και ούτε κατακρίνω αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας. Άλλωστε είτε το Κόμμα, είτε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται σ’ αυτό, το εφαρμόζουν συχνά πυκνά. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Όταν πας στον άλλον face 2 face και του λες “θα υπογράψετε για την πολική αρκούδα που της κλέβουν τα ψάρια οι αήθεις ψαράδες”, κάνεις μια κουβέντα, ακούς την άποψη του άλλου, επιχειρηματολογείς και μεταφέρεις την εμπειρία σου, τέλος πάντων γίνεται μια ζύμωση.

Παρένθεση. “Ζύμωση” είναι λέξη ξύλινης γλώσσας και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται. Ναι, κούνια που σας κούναγε. Κλείνει η παρένθεση.

Στο man to man, man to woman και λοιπούς συνδυασμούς λοιπόν, μπορείς να καταλήξεις και σε μια πρόταση, να βάλεις ξεκάθαρα το ότι χρειάζεται αλλαγή συστήματος, να μιλήσεις για αλλαγή συσχετισμών, πρόταση εξουσίας. Πράγματα τα οποία μπορεί να τα γράφει το χαρτί των υπογραφών σου, αλλά μπορεί και όχι.

Για να ξαναγυρίσω στο θέμα, γιατί το πλατιάζω, αγαπητέ μου και αφιερωμένε μου αναγνώστη (έπρεπε να βάλω την προσφώνηση στην αρχή, αλλά κι εδώ καλά είναι, βρίσκεις;). Κάηκε η Ελλάδα το 2007. Γιατί να βγούμε στους δρόμοι; Ρίξε ένα petition. Στον καναπέ σου, στην καρέκλα σου, στη στάση του λεωφορείου (γιατί έχουμε και 3G internet να πούμε, είμαστε εξελιγμένοι τεχνολογικά, άλα τιςςςς) και τραβάς και μια αντίδραση κατά του συστήματος και της άδεικις κενονοίας). Και να κατέληγε πουθενά, πάει στα κομμάτια. Ρίχνεις μια τζίφρα ηλεκτρονικιά και έχει και μια παραγραφούλα «να τους καταδικάσουμε με την ψήφο μας» φερ’ ειπίν. Να βάλει και μια προοπτική τέλος πάντων, ότι δεν φτάνει αυτό το petition, ότι υπάρχει και συνέχεια.

Έρχονται σε πλήρη συμφωνία με τη νοοτροπία “επανάσταση του καναπέ”. Ανάψτε/σβήστε τα φώτα, να τα δει ο δορυφόρος και να μετρήσουμε πόσοι θέλουν καλύτερο περιβάλλον, κρεμάστε λευκή σημαία στο μπαλκόνι για τον πόλεμο, βγείτε με τα ποδήλατα γυμνοί, υπογράψτε και στείλτε λεφτά στην ξεπουλημένη Greenpeace, και πάει λέγοντας. Το καθήκον σας το κάνατε και μέχρι εκεί πρέπει να σκέφτεστε ότι μπορείτε να κάνετε κάτι γι’ αυτά που σας ενοχλούν. Στις εκλογές, αποχή ή άκυρο ή σαλάμι. Ό,τι δεν ενοχλεί την εξουσία.

Ο τρόπος ο δικός μου τουλάχιστον σε τέτοιες περιπτώσεις e-mail αλυσίδων είναι ο εξής: Απάντηση σε όλους, είτε τους ξέρω είτε όχι, όπου επιχειρηματολογώ γιατί η προσέγγιση του θέματος είναι λάθος και φυσικά κάνω και την αντιπρόταση. Σωστό ή λάθος, δεν ξέρω, δεν έχω και πολλές απαντήσεις είναι η αλήθεια. Εσύ τί λες;

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουν δεχτεί αυτό το e-mail αλυσίδα με τις εταιρείες που δεν θα έρθουν ποτέ στην Ελλάδα. Όσοι το έχουν διαβάσει, ας προχωρήσουν κατευθείαν στην επόμενη παράγραφο. Όσοι δεν το έχουν διαβάσει ή δεν το θυμούνται, πρόκειται για φωτογραφίες από τίτλους ή προϊόντα εταιρειών που έχουν αστεία σημασία στα ελληνικά, ενώ δεν σημαίνουν τίποτα στην μητρική χώρα, π.χ. Kolos bakery.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το Snow Leopard. Βλέποντας τα χαρακτηριστικά του νέου καταπληκτικού λειτουργικού συστήματος της Apple και κλικάροντας στο refinements, βλέπουμε όλες τις βελτιώσεις που έγιναν (ή καλύτερα πρόκειται να γίνουν, αφού δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα). Σκρολάροντας στο “Easy PDF Selection”, τα PDF που μας δείχνουν την νέα εύχρηστη επιλογή κειμένου αναφέρουν την Puccios Family.

Epic LOL.

Ακόμα δεν έχεις καταλάβει λοιπόν, αναγνώστη μου ότι Νέα Δημοκρατορία και Πανελλήνικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε κοροϊδεύουν, σε δουλεύουν ψιλό γαζί; Α, το ξέρεις, αλλά τί να κάνεις, λες, αφού γουστάρεις να είσαι με το κόμμα εξουσίας, αυτό “που κέρδισε”. Και πήγες για μπάνιο και τους έκανες τη μούρη κρέας. Και ψήφισες Οικολόγους για να σώσεις τα δάση και να στηρίξεις την ίδια ευρωπαϊκή αντιλαϊκή πολιτική.

Ρε άχρηστε λαέ αυτής της γαμωχώρας, γιατί δεν μπορείς να βάλεις μυαλό; Πρόβατο σε θέλουν, πρόβατο είσαι. Πήρωσες και πληρώνεις τη δική σου ψήφο και δεν το καταλαβαίνεις κιόλας. Μέσα στο σωματείο μπορεί να ψηφίζεις τον “Κουκουέ” που κοιτάει το δικό σου συμφέρον και βρίσκεται μπροστά, αλλά στις εκλογές “θα διορίσει το γιο σου”. Κι αν δεν έχει σωματείο και παλεύεις μόνος σου, φοβισμένος, με μόνη έγνοια να έχεις κι αύριο δουλειά, τί κάνεις; Απλά τους μουτζώνεις και δεν ψηφίζεις, γιατί “όλοι τα ίδια είναι” και πας για μπάνιο “για να καταγραφεί η αποχή ως αποδοκιμασία”. Ή ψηφίζεις Οικοάλογους Πρασινα-ανθρωπάκια για να “βγει κάτι νέο”, “γιατί κινδυνεύει το περιβάλλον”.

Κι όταν σου πουν να ψηφίσεις ΚΚΕ, ή αντιδράς γιατί σε έχουν παραμυθιάσει ότι “ο κουμουνισμός απέτυχε”, ή γιατί “είναι καλή θεωρία αλλά στην πράξη χωλαίνει”, ή “αν βγει το ΚΚΕ θα μας πάρει το μαγαζί και το χωράφι μας” και άλλα τέτοια γλαφυρά κι όμορφα.

Καλά έλεγε ο Λεβέντης. Ζώα.

Ο Καρατζαφέρης παραμυθιάζει τον κόσμο, λαϊκίζει, λέει ψέμματα, άλλα από δω κι άλλα από κει. Έχει γεμίσει κι ο κόσμος με μετανάστες που τους έδιωξε ο ιμπεριαλισμός από τις χώρες τους, ορίστε, δένει το γλυκό. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα γιατί δενόμαστε πιο γερά στο άρμα της “ευρωπαϊκής προοπτικής”, όχι γιατί “γεμίσαμε ξένους”. Βέβαια, οι ξένοι είναι δίπλα σου, τους βλέπεις, η “ευρωπαϊκή προοπτική” κι οι Βρυξέλλες είναι αόρατες και πού να τους ρίξεις ευθύνες;

Συνασπισμός Ριζοπλαστικής Αριστερότητας, ο οπορτουνισμός! Κι έτσι και γιουβέτσι, να ρίξουμε την παραμύθα ότι μπορεί να γίνει καλή η Ευρωπαϊκή Ένωση των κεφαλαιοκρατών, ψηφίζουμε τα ευρωπαϊκά και ντόπια αντιλαϊκά νομοσχέδια, στηρίζουμε τις αποφάσεις του χρήματος και μέσα στη Βουλή και έξω (λέγε με ΓΣΕΕ) και μετά κλαίμε γιατί ήταν κακά και δεν ξέραμε τί κάναμε τότε. Θέλουμε να γίνουμε και πιο δυνατοί για να γίνουμε κι εμείς κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Όσοι βιάζονται και δεν μπορούν να περιμένουν, γίνονται ΠΑΣΟΚ κατευθείαν για να γίνουν και κυβέρνηση αμέσως.

Κάτι γκρουπούσκουλα του τύπου ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΥΑ και ΠΑΣΕΚ και τέτοια δεν τα σχολιάζω καν.

Ωραίο εκλογικό αποτέλεσμα. Ρε φάτε χώμα ρε! Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και άνθρωποι που ακόμα σκέφτονται. Σκέφτονται, βλέπουν και κρίνουν και τους τιμωρούν. Τιμωρία σημαίνει ένα πράγμα. Αρχίζει από Κάπα και τελειώνει σε Έψιλον, κι έχει ακόμα ένα Κάπα και έχει τρία γράμματα. Με σταθερή γραμμή. Με συγκεκριμένη πρόταση εξουσίας. Αφήνω τον αναγνώστη μου να βγάλει τα συμπεράσματά του μόνος του.

Apple Certified Macintosh Technician.

Score: 97%

Τέλος.

…ή αλλιώς “διαμορφώνω την κοινή γνώμη παριστάνοντας ότι την μετράω”.

Οικολόγοι Πρασινοφρουροί λοιπόν, τέταρτο κόμμα. Αυτό, αναγνώστη μου, δεν ήρθε από το πουθενά. Οι Ο-Π είναι ένα κόμμα με μεγάλη ιστορία, με συνέπεια, με σταθερές θέσεις, κοντά στο λαό. Έχουν θέσεις για τα ουσιαστικά προβλήματα του λαού, χωρίς δογματισμό, σέντσα οπορτουνίσμο αλλά διαθέτοντας και ριζοσπαστιμό!

Προτείνουν λοιπόν, οικονομία της βιωσιμότητας και τη συμμετοχής (ό,τι κατάλαβες κατάλαβα, κάτι σαν καπιταλισμό για τον καθένα),  συμμετοχική δημοκρατία (ο ήλιος ο πράσινος), ανοικτή κοινωνία που περιέχει άλλες κοινωνίες (δηλαδή, γκέτο;),  Υγεία πέρα από την Ιατρική (ούτε λόγος για ασφάλιση, για αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας), Παιδεία για όλους (αλλά δεν λέμε όχι στα ιδιωτικά, που είναι για τους λίγους). Σωστά πράγματα ρε αναγνώστη μου, γαμώ το κέρατό μου, όχι σαν αυτά που λέει το ΚΚΕ.

Ορίστε;

Πέρα από την πλάκα, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Ο-Π έχουν πρόταση και θα βγουν από την εκλογική διαδικασία ως κόμμα με αντιπρόσωπο στο Ευρωκοινόβουλο; Θυμάστε κάτι τρελά ποσοστά του Συνασπισμού της Ριζοπλαστικής Αριστερότητας; Μούφες είναι ρε. Ποιον βλέπει ο οποιοσδήποτε δίπλα του, τον κομμουνιστή ή τον Πασόκο; Τον Κουκουέ ή το συνασπιστήρι; Το ΠΑΜΕ ή το κοινωνικό φόρουμ (ρε, πού το θυμήθηκα αυτό ε;). Η τακτική είναι γνωστή. Ας δώσουμε λίγες μοναδούλες σε κανέναν καημένο, μπας και φτιάξουμε λίγο τα αναχώματα.

Ε, και τί έγινε; Θα αλλάξουμε εμείς την γραμμή μας; Θα πούμε άλλα πράγματα; Θα τα βάψουμε μαύρα και θα τα παρατήσουμε γιατί βγήκαν κάτι γκάλοπ με τους Οικολόγους Πρασινοφρουρούς; Σιγά τα ωά, από τέτοια κόλπα έχουμε μάθει. Σταθερά και αταλάντευτα. Έτσι κερδίζεται ο πόλεμος.

Και γαμώ μιλάμε. Μαζεύτηκε κόσμος στο σπίτι χτες και είδαμε Eurovision. Καμία όρεξη δεν είχα, ήταν και Σάββατο που δούλεψα εκτάκτως λόγω ενός event της εταιρείας. Κομματιασμένος από τη δουλιά, να δγιαρμίσουμε και το σπίτι για να μπει κόσμος, με πονάει κι η μέση μου τις τελευταίες μέρες (γεράματα σιγά σιγά). Αντίθετος και στην όλη μορφή του διαγωνισμού. Τέλος πάντων, έκανα μια υποχώρηση.

Ρε αναγνώστη μου, δεν το περίμενα ότι η γιουροβίζον θα είχε ατονικά τραγούδια! Καταστροφή της τονικότητας! Τέτοιο φάλτσο σε σημείο να πιάνεται η καρδιά μου και να πετάγομαι από την καρέκλα! Τραγουδιστές αισχροί, απλά. Κορώνες λες και τους πάτησες τον κάλο. Συνθέσεις αδιάφορες. Τα μουσικά χαλιά των ραδιοσταθμών είναι πιο ενδιαφέροντα, υποθέτω. Από την άλλη όμως, αποκαλυπτικά φορέματα, χορογραφίες, κιτς σκηνικά, να έχουμε κάτι να σχολιάζουμε. Εκτός του ότι όλοι οι τραγουδιστές και τραγουδίστριες στα βιογραφικά τους είναι σπουδαγμένοι, μορφωμένοι. Σαν τα καλλιστεία Σταρ Ελλάς που όλες έχουν σπουδάσει πληροφορική γιατί κάνανε ένα μήνα ECDL.

Ξεχώρισα τη Μαλτέζα ως φωνή, όπως και όλοι οι παρευρισκόμενοι. Μετά τα πρώτα σχόλια, λέω:
-Είναι καλή φωνή όμως.
-Ε, εντάξει, όχι και τόσο.
-Πρόσεξε όμως ότι σταματήσαμε να μιλάμε…
Κι έτσι είναι. Αν κάτι έχει ενδιαφέρον, έστω και λίγο, το προσέχεις.

Η Κανέλλη σε μια εκδήλωση προ των φοιτητικών εκλογών πριν από μερικά χρόνια, στην Νομική στη Θεσσαλονίκη, είχε πει ότι η Γιουροβίζιον είναι η ευρωπαϊκή έκφραση του μακαρθισμού. Δεν έχει άδικο. Ο Μακάρθι έστηνε δικαστήρια για τους προοδευτικούς καλλιτέχνες. Η ευρωπαϊκή προοπτική απλώς αποκοίμισε τον κόσμο πλασάροντάς του την Γιουροβίζιον ως διαγωνισμό μουσικής. Το αποτέλεσμα ίδιο είναι. Στις ΕΠΑ οι καλλιτέχνες αποθαρρύνθηκαν λόγω του φόβου. Στην Ευρώπη θέλουν να πιάσουν το πρότυπο της υποκουλτούρας που προβαλλεται ως τέχνη.

Bottom line, ήπιαμε μπύρες, πετάξαμε καμιά δεκαριά ατάκες, κάναμε και λίγο οφθαλμόλουτρο. Α, όλα κι όλα, φάγαμε και καλά, ας είναι καλά ο Θανάσης κι η μαγειρική του. Τί να θέλει άλλο κανένας εν μέσω κρίσης; Άρτος και θεάματα!