Όταν έφυγα, ο πλανήτης μου ήταν ένας όμορφος βώλος μέσα στο αχανές διάστημα με πολλά νερά και συμπαγείς όγκους βουνών αλλά και με απέραντες πεδιάδες. Αλλού είχε πάγους και κρύο, αλλού δάση, σε άλλη γωνιά ο ήλιος μας έκαιγε ανελέητα. Όπου θέλαμε να πάμε, πηγαίναμε. Τη νύχτα τα αστέρια έλαμπαν και σκεφτόμασταν καμιά φορά πώς θα ήταν να φεύγαμε, να πηγαίναμε αλλού, αν υπήρχαν άλλοι κόσμοι. Κάποιοι από μας φτιάχνανε και ιστορίες φανταστικές, κόσμους ολόκληρους.

Εδώ που ήρθαμε, προσαρμόστηκα γρήγορα. Ήταν δύσκολα βέβαια στην αρχή. Ήταν διαφορετικά. Οι πλανήτες μας έμοιαζαν, αλλά είχαν διαφορές. Έπρεπε να τα βγάλουμε πέρα με λιγότερα πράγματα. Μας τυράννησαν τα στοιχεία της φύσης, τα άγρια ζώα, η πεισματάρα γη που δεν ήταν πάντα εύφορη. Τα καταφέραμε όμως. Ήρθε η αφθονία γρήγορα. Αλλά δεν ήταν σαν τον πλανήτη μου. Δεν είχαμε τα πάντα. Σαν πιο αδύναμος από τους άλλους, δεν αντιστάθηκα όταν σηκώθηκε εκείνος και έπαιρνε λίγο περισσότερα από μένα. Αλλά είχαμε πάλι αφθονία, γιατί να αντισταθώ; Σιγά σιγά άρχισα να φτιάχνω πιο πολλά πράγματα. Ήμουν τόσο ικανός όσο ικανοί ήταν όλοι. Κι έφτιαχνα συνεχώς. Και γίνονταν όλο και περισσότερα αυτά που φτιάχναμε. Και γίνονταν περισσότερα αυτά που κρατούσε κείνος.

Αυτοί που φαντάζονταν τους άλλους κόσμους στον πλανήτη μας, τώρα έλεγαν για  τον τωρινό, πόσο όμορφος είναι, πόσο απλόχερα μας τα δίνει όλα. Υμνούσαν τη γη του, τις θάλασσες, τα ζώα και το φεγγάρι του. Ωραία. Για μας δεν έλεγαν τίποτα. Μετά βρήκαν το παγκόσμιο αληθές, τον έρωτα. Κι αυτός ωραίος.

Η αφθονία χάθηκε, κάποτε, αλλά με τόσο αργό ρυθμό που δεν το κατάλαβα. Είχα συνηθίσει τόσο πολύ, που δεν θυμόμουν πώς ήταν πριν. Νοσταλγούσα τον πλανήτη μου, όπου είχα τα πάντα. Εδώ, ήταν άλλος πλανήτης, δεν γινόταν να έχω τα ίδια πράγματα. Κάποιος το είπε κι αυτό. Τον είπαν τρελό και νοσταλγό του παρελθόντος, ότι ήταν ουτοπικό και έπρεπε να γίνει ρεαλιστής και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Δεν είπα τίποτα, η τρέλα δεν μου ταίριαζε εμένα.

Μαζευόμαστε τώρα σιγά-σιγά, λίγοι-λίγοι. Θέλουμε να φύγουμε.

Κάποτε όμως θα επιστρέψω στον πλανήτη μου. Και θα ‘ναι όλος δικός μου. Και δεν θα’ναι πια κανενός. Και θα ‘χω τα πάντα, χωρίς να μου ανήκει τίποτα.

Ανεργία. Τα χαράτσια. Αυγά, ψωμί, γάλα. Το καθιερωμένο μοντέλο της κβαντικής θεωρίας. Η μπαλάντα του έμπορα. Τα γατιά μου πότε πρέπει να κάνουν εμβόλια; Τα γενέθλια των φίλων της επόμενης εβδομάδας. Λαϊκή Εξουσία. Σεξ. Η 5η του Σοστακόβιτς και το 3ο κουαρτέτο του. Οι 12 άθλοι του Ηρακλή που ήταν 10 μείον δύο που ακυρώθηκαν και έκανε άλλους δύο. Άμλετ. Ο ήλιος που με στραβώνει όταν πάω για δουλειά. Η απόφαση του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, να την ξαναδιαβάσω. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Η σεισμική δραστηριότητα στην Σαντορίνη. Φρούτα να πάρω. Λαϊκή οικονομία. Πέντε χρόνια δικασμένος. Πέντε μάγκες του Περαία. Το Βόγιατζερ 1. Κάνε λιγάκι υπομονή. Να απαντήσω στο τηλέφωνο. Οχτώ. Η σκοτωμένη δεκαοχτούρα μπροστά στο σπίτι. Πρόβα. Εκλογές.  Να μαγειρέψω κάτι καλό την Κυριακή. Χελώνες. Μαγιακόφσκι, σπονδυλωτό φλάουτο. Να βγάλω λεφτά. Δύο Τριάντα Εφτά. Γιατί δεν δουλεύει τώρα αυτό; Μυρμήγκια. Αν με τη μεσολάβηση… Ηλεκτρικές μορφές ζωής. Η κοινωνία του μέλλοντος. Πλυντήριο. Οι νόμοι της διαλεκτικής. Η πυρκαγιά της Ρώμης στα χρόνια του Νέρωνα. Κάτι κουβέντες που είπαμε. Μα τί μαλ…

Κοντολογίς, τίποτα. Ένα απέραντο και μεγαλόπρεπο τίποτα.

Το άρθρο εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει ότι πέρα από το υδρογόνο, το οποίο ξέραμε ότι βρίσκεται σε αφθονία, ίσως να υπάρχουν και άλλα στοιχεία σε αφθονία στο σύμπαν, και όπως φαίνεται και χημικές ενώσεις, υπό συνθήκες. Το νερό δεν είναι απλά μια χημική ένωση, είναι εξαιρετικά σπουδαία ένωση, καθώς είναι άριστος διαλύτης, έχει μεγάλη ειδική θερμότητα, έχει μεγάλη επιφανειακή τάση, τέτοια αδιανόητα πράματα που έχουν πολύ μεγάλη σημασία, διότι μπορούμε και τα σχολιάζουμε. Αν ήταν επουσιώδη θα είχαν περάσει στο ντούκου. Βέβαια, όταν θα πούμε το νερό νεράκι εδώ στην -ασήμαντη μέσα στην απεραντότητα του Σύμπαντος- Γη, δεν θα κάνει καμιά διαφορά αυτή η τεράστια ποσότητα νερού που ανακαλύφθηκε, αφού μέχρι να πάμε εκεί να πιούμε θα έχουμε γίνει μακαρίτες.

Σε δεύτερη ανάγνωση, εμφανίζεται ένα πολύ ενδιαφέρον πρόβλημα. Ως γνωστόν, τα κβάζαρ με την επικρατούσα θεώρηση, είναι τεράστιες μαύρες τρύπες που υπάρχουν στο κέντρο γαλαξιών και εκπέμπουν τεράστια ποσά ενέργειας. Κρίμας δηλαδή που δεν έχουμε ένα κβάζαρ στο σπίτι μας, θα το ανάβαμε για ένα φεμτοδευτερόλεπτο, θα ζεσταίναμε το σπίτι και δεν θα ανησυχούσαμε ούτε για πετρέλαια ούτε για ρεύματα ούτε τίποτις. Μπας περιπτώς. Εδώ λοιπόν, τί μας λέει το άρθρον τούτο; Ότι ευρέθη κβάζαρ στις εσχατιές του γνωστού σύμπαντος και το οποίο φαίνεται να είναι ενός δισεκατομμυρίου ετών, το οποίο περιέχει μελανή οπή και περικλείεται από υδάτων τεραστίου όγκου.

Για σπάστα και ξαναρίχτα. Τα κβάζαρ αποτελούν το κέντρο γαλαξιών είπαμε. Τα πρώτα άστρα υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν στα πρώτα 100 εκατομμύρια χρόνια. Ας υποθέσουμε ότι δημιουργήθηκαν και γαλαξίες, που έχουμε πει ότι δεν προλαβαίνουν να πάρουν σχήμα σε παλιότερο ποστ. Η μαύρη τρύπα πότε πρόλαβε να διαμορφωθεί; Υποτίθεται ότι με την επικρατούσα θεωρία, μια μαύρη τρύπα αποτελεί το κέντρο ενός άστρου που κατέρρευσε από την ίδια του την βαρύτητα. Ο μόνος τρόπος για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μετά την συμπίεση του πυρήνα του λόγω της έκρηξης που σηματοδοτεί τον θάνατό του (σουπερνόβα). Θα πρέπει να δεχτούμε ότι υπήρχε τόσο μεγάλη ποσότητα μάζας σε ένα σημείο, που να δημιουργήσει υπερμεγέθη άστρα, τα οποία γίνανε εξαιρετικά γρήγορα σουπερνόβα, δημιούργησαν μαύρες τρύπες και πρόλαβαν αυτές να καταπιούν άλλες τεράστιες ποσότητας μάζας για να γίνουν το γιγάντιο κέντρο του κβάζαρ. Α, και επίσης περίσσεψε και αρκετό υλικό για να τροφοδοτήσει τη μ.τ. παραπέρα. Και περίσσεψε κι άλλο για να παραμείνει ο γαλαξίας. Μέσα σε 1 μπιλιόνι έτη. Ορίστε;

Δεύτερο θεματάκι. Το νερό θέλει υδρογόνο. Θέλει και οξυγόνο. Το υδρογόνο, νταξ, είναι απλό στοιχείο, ένα πρωτόνιο μοναχά. Κι ένα ηλεκτρόνιο, δεν είναι εκεί το θέμα, από λεπτόνια όσα θες. Το οξυγόνο που στον κόρακα βρέθηκε; Ο κύκλος άνθρακα-αζώτου-οξυγόνου που συμβαίνει κατά την διαδικασία της σύντηξης του υδρογόνου σε ήλιο μέσα στο άστρο, παράγει ένα απειροελάχιστο ποσό σταθερού οξυγόνου-16. Μετά την κύρια ακολουθία, όταν έχει εξαντλήσει πια τα αρχικά αποθέματα υδρογόνου, το άστρο παράγει μεγαλύτερες ποσότητες βαρύτερων στοιχείων. Η μεγαλύτερη παραγωγή όμως συμβαίνει με την έκρηξή του (σουπερνόβα). Κάτι δεν μου κάθεται, κάτι δεν πάει καλά.

Όλα αυτά συνέβησαν σε ένα μικρό σχετικά χώρο και τόσο γρήγορα. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ο χρόνος του 10^9 ετών δεν επαρκεί ούτε για τον σχηματισμό κολοσιαίας μ.τ., ούτε για τον σχηματισμό νερού. Ή πρέπει να φύγουμε από το μοντέλο της μεγάλης έκρηξης (βλ. παλιότερο ποστ: Big Bang), ή θα πρέπει να μετατοπίσουμε κι άλλο προς τα πίσω την εκκίνηση του σύμπαντος.

NSLog();

Το οποίον, το τελεβίζιο σταμάτησε να υπάρχει στη ζωή του macgiorgosgr από την Άνοιξη του 2011. Κόπηκε δηλαδή ακόμα κι αυτό το μισάωρο πριν να φύγω για τη δουλιά και ο λόγος ύπαρξής της περιορίστηκε στην θέαση τηλεοπτικών σειρών και ταινιών, μέσω υπολογιστή. Διότι είμαστε και πιξελοτζάνκια και τηλεόραση που δεν έχει επικοινωνία με ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι άχρηστο αντικείμενο. Και οι καινούργιες τηλεοράσεις, οι φλατ που λέμε, δεν μπορούν να πάρουν κι ένα σεμεδάκι επάνω, να μπει ένα γούστο βρε αδερφέ, να μυρίσει αυτό το “ελληνικό σπίτι του ’80″. Να μην είναι άχρηστο εντελώς δηλαδή, να έχει και μια αισθητική χρησιμότητα. Κι αφού είχε εξαλειφθεί η ανάγκη διατήρησής της, εξορίστηκε της οικίας από το καλοκαίρι. Ναι ρε, δεν έχω τηλεόραση, τί ζόρι τραβάς;

Λοιπόν, μια ηρεμία που λέτε, ένα καταπληχτικό πράμα. Ούτε Πρετεντέρηδες, ούτε Καμπουράκηδες, ούτε τρομοκρατική πίεση για δόσεις, χρεοκοπίες, μνημόνια, συντάξεις, άχρηστες πληροφορίες για λάιφ-στάιλ-σελέμπριτις, τίποτα. Όχι ότι βγήκαμε εκτός πραγματικότητας. Ας είναι καλά το Διαδίκτυο ή Ίντερνετ ή Ιντερνέτ και τα αστικά e-ΜΜΕ που φροντίζουν γι’ αυτό. Ο Ριζοσπάστης έχει και ηλεκτρονική έκδοση, την βολεύουμε κι από κει. Για μια περίοδο δεν ήξερα ούτε τα σλόγκαν των διαφημίσεων και αν αναφερόταν κάτι στην παρέα ρωτούσα σαν τον εξωγήινο. “Τηλεόραση δεν βλέπεις;” -”Δεν έχω τηλεόραση.”. …Κερνελ πάνικ και η συζήτηση σταματάει εδώ.

Το λεπό, αντί για τηλεοπτικά πάνελ που γινόταν το κεφάλι νταβούλ’ -που λέγαμε και στη Μυτιλήνη- βλέπω TED, μικρές παρουσιάσεις-διαλέξεις των 10-20 λεπτών. Όχι ότι αξίζει το κάθε δευτερόλεπτο, αλλά ανοίγει το μυαλό ρε παιδάκι μου, βλέπεις άλλα πράγματα, παρακολουθείς μια ροή σκέψης, αποκτάς αντίληψη. Αντί για τούρκικα σήριαλ βλέπω sci-fi σειρές, ταινίες που ψάχνω, τέτοια. Καλά, από ταινίες είμαι αμόρφωτος, το ομολογώ. Αλλά το είπε κι ο Κύριος Αγησίλαος στις Ιστορίες του παλιότερα, άμα η ταινία είναι μάπα, πώς να την αλλάξεις;

NSMutableSting* TelevisionSignal = [[NSMutableString alloc] init];

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο τηλεοπτικό σήμα, δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δέχεσαι συνεχώς, με καταιγιστικό ρυθμό, -εδώ μιλάω κυρίως για τα δελτία ειδήσεων και του στυλ “Ανατροπή” εκπομπές- πολλές φορές χωρίς να προλαβαίνεις να τα επεξεργαστείς, μια ακολουθία από εικόνες, μηνύματα, έννοιες, ορολογίες. Ακολουθείς έναν ειρμό σκέψης που άλλες φορές είναι αληθής, άλλες φορές είναι ευδιάκριτα λάθος, άλλες φορές περιέχει λογικό σφάλμα ή βασίζεται σε λάθος στοιχεία. Το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι ελλείψει χρόνου τείνουν να θεωρηθούν σωστά. Ελλείψει αντεπιχειρήματος, δεν υπάρχει η αμφιβολία που θα τροφοδοτήσει την κριτική σκέψη. Η συνεχής επανάληψη εδραιώνει την συγκεκριμένη θέση, ακολουθώντας τη γνωστή γκαιμπελίστικη πρακτική.

Δηλαδή, θες-δεν θες, θα σου εντυπωθεί το συγκεκριμένο. Κι άντε, έχεις μάθει σε μια διαδικασία, να βαθαίνεις στα λεγόμενα, να εντοπίζεις το λάθος. Αν η κούραση έχει ρίξει τις νοητικές άμυνες, τί γίνεται, μετατρέπεσαι σε χάπατο; Κι αν έχεις μπει για τα καλά στην πρακτική “το είπαν στην τηλεόραση”, πώς γίνεται να το ανατρέψεις αυτό που λαμβάνεις;

NSGarbageCollector *collector = [NSGarbageCollector defaultCollector];
[collector collectIfNeeded];

Και η λάθος εξαγωγή συμπερασμάτων βέβαια, μεγάλο πρόβλημα. Βλέπεις ας πούμε μια είδηση, ότι λέει σε έρευνα βρέθηκε ότι αυτοί που τρώνε πρωινό είναι λιγότερο χοντροί από αυτούς που δεν τρώνε, οπότε βγαίνει μεγαλειωδώς το συμπέρασμα ότι η βρώση πρωινού γεύματος βοηθάει στην πρόληψη της παχυσαρκίας. Ορίστε; Από πού κι ως πού ρε μάστορα, ένα ξερό στατιστικό στοιχείο βγάζει κάποιο συμπέρασμα, που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει ούτε καν στην έρευνα αυτή καθ’εαυτή. Έγινε σύνδεση γενικότερης διατροφής/διατροφικών συνηθειών με την παχυσαρκία; Έγινε σύνδεση με τα οικονομικά-κοινωνικά δεδομένα; Διότι, ας πούμε ότι δεν τρως πρωινό γιατί δεν μπορείς λόγω χρημάτων και ταυτόχρονα έχεις πήξει στο φθηνό πλην όμως παχυντικό μακαρόνι με μια φρατζόλα ψωμί, ή λόγω χρόνου/συνήθειας δεν γουστάρεις να ασχολείσαι με το φαγητό σου και έχεις χτίσει με χρυσά πλακάκια τα ντελίβερυ της γειτονιάς. Α, κάτι δεν πάει καλά τώρα ε; Κι αν βρίσκετε υπερβολικό το παράδειγμα, έτσι ακριβώς συμβαίνει, όχι μόνο στην ελληνική “δημοσιογραφική” πραγματικότητα, αλλά και παγκόσμια.

Γράφει κι ο yiok-yiok για ψυχική υγεία. Μεγάλη κουβέντα, μέσα στον καπιταλισμό νομίζω ότι 100% ψυχικά υγιείς δεν μπορούμε να είμαστε. Θα βγει κάποιο σύνδρομο, η συνεχής πίεση θα προκαλέσει κάποια υποχώρηση. Δηλαδή πώς αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες αυτόν τον καιρό, γίναν όλοι Εμο ξαφνικά; Αλλά, από τον καιρό που έκλεισε η τιβί, σίγουρα η ηρεμία έχει αυξηθεί. Ξέρεις τί γίνεται; Ο άνθρωπος νιώθει ολοκληρωμένος όταν κάνει πράγματα. Και μεγιστάνας να είσαι και να έχεις κοντέινερ με λεφτά, πάλι θα πρέπει να ασχοληθείς με κάτι. Οι σκατομηχανές άλλωστε είναι πολύ μπανάλ, μανδάμ, βρίσκετε;

Συνήθως, όταν διαβάζω μια είδηση, την διασταυρώνω από κάπου αλλού. Αν πρόκειται για κάτι εξαιρετικά σημαντικό, διαβάζω για να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα. Το αν θα είναι το σωστό φυσικά κάποιες φορές είναι αμφισβητήσιμο αλλά τουλάχιστον κατέληξα εκεί. Την άποψη που θα εκφράσω μετά, την έχω κάνει κτήμα μου, ξέρω γιατί θα μιλήσω και γιατί βλέπω τα πράγματα έτσι κι όχι αλλιώς. Προσωπικά, η διαδικασία αυτή της αναζήτησης με ηρεμεί. Ίσως να έχω χάσει περισσότερο χρόνο σε σχέση με ένα πεντάλεπτο τηλεοπτικού χρόνου. Ε και; Δεν είναι δημιουργία φυσικά, αλλά είναι στον αντίποδα της παθητικής τηλεθέασης.

[TelevisionSignal release];

Κλείστε την Τιβιδα, ξεκινήστε την αναζήτηση, διαβάστε κανα άρθρο στη wikipedia στο φινάλε. Διαβάστε και συζητήστε αυτά που διαβάσατε. Αμάσητη τροφή δεν πρέπει να τρώμε άλλο. Ε μα, πώς να το κάνουμε, αν θέλουμε να πάρουμε την εξουσία, θα πρέπει να ξέρουμε τί μας γίνεται. Αλλιώς θα χάσουμε τη μπάλα πριν το ημίχρονο, θα μας ρίξουν δυο γκολάκια, θα βάλουμε αυτογκολ και θα χάσουμε και πέναλτι.

Αυτά για σήμερα. Τέλος.

int main()
{
return 0;
}

Μα καλά, δεν κουραζόμαστε ποτέ; Πώς μπορούμε ρε παίδες να βγαίνουμε για περιφρούρηση απεργίας από τα ξημερώματα, μέσα στην παγωνιά, να πηγαίνουμε στο συλλαλητήριο το πρωί, το απόγευμα, την άλλη πρωί περιφρούρηση, κόντρα συλλαλητήριο, Κυριακή πρωί κινητοποίηση και απόγευμα ξαναμανά συλλαλητήριο που οργανώθηκε μέσα σε δύο ώρες; Έλα μου ντε, πώς μπορούμε, πώς αντέχουμε. Ξεχαρβαλώθηκαν τα ποδάρια μας τρεις μέρες, οι λαιμοί πάντως φαίνεται να συνηθίζουν και δεν κλείσανε οι φωνές. Το κρύο δεν φτάνει που το τρως στον δρόμο, το τρως και στο σπίτι που δεν έχει θέρμανση, νέτος μαζοχισμός δηλαδή!

Συμπεράσματα κι εκτιμήσεις δεν θα βγάλω. Η εκτίμηση ανήκει σ’ αυτούς που έχουν συνολική εικόνα. Το κύριο όμως, που μπορώ να βγάλω από αυτά που ζήσαμε, όχι μόνο αυτές τις μέρες αλλά και αυτά τα δύο σχεδόν χρόνια, είναι ότι υπάρχει τριγμός. Δεν θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί ότι θα παραιτούνταν βουλευτές, υπουργοί, ότι θα γίνονταν μαζικές διαγραφές, ότι και επίσημα θα έχανε την αυτοδυναμία του μέσα στην αστική βουλή κυβερνητικό κόμμα.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε η λαϊκή αντίδραση. Αν δεν υπήρχε ΠΑΜΕ θα είχαμε ακόμα ισχυρή Πασοκάρα και θα σφύριζαν αδιάφορα. Αν δεν υπήρχε ΚΚΕ δεν θα είχαν πέσει οι μάσκες με τον Βενιζέλο να λέει ξεδιάντροπα παραληρώντας “Η δημοκρατία θα επιβληθεί”, δεν θα ομολογούσαν όλοι ότι “πρέπει να αποφύγουμε την παράδοση της χώρας στον κομμουνισμό”. Αν δεν ξεπετάγονταν οι λαϊκές επιτροπές δεν θα είχαμε δει ποτέ κυβέρνηση συνεργασίας, τριών κομμάτων, δεν θα είχαμε δυο φασίστες υπουργούς. Κι επειδή δεν θα τσουβαλιάσω όλο τον κόσμο που αγωνίζεται ότι είναι μόνο στο ΠΑΜΕ, αν δεν είχαν κατέβει αυτά τα ποτάμια κόσμου στον δρόμο τον Οκτώβρη δεν θα είχαμε δει διορισμένο πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη.

‘Όχι, πέστε μου δηλαδή, σε ποιο παράλληλο σύμπαν θα είχατε δει εσείς τους αστυνομικούς υπαλλήλους να επικηρύσσουν την τρόικα και να κινητοποιούνται έξω από το Χίλτον. Τραγελαφικό, αλλά αληθινό. Όχι ότι περιμένουμε να κάνουν σαβιέτ βέβαια μέσα στο σώμα, αλλά δείχνει τον αναβρασμό.

Την εικόνα της πληγωμένης τίγρης που επιτίθεται παίζοντας τα όλα για όλα νομίζω την έχουμε στο μυαλό μας. Ζούμε στον καπιταλισμό. Τον καπιταλισμό που αργοπεθαίνει, προσπαθώντας να βγάλει κέρδος συνεχώς, πηγαίνοντας κόντρα στους ίδιους τους οικονομικούς νόμους στους οποίους βασίζεται. Προσπαθεί να βρει λύσεις για το αδιέξοδό του, συμπιέζει τους εργατικούς μισθούς, ακυρώνει εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, ξεζουμίζει φτάνοντας στην εξαθλίωση τον μόνο που παράγοντα που τον τρέφει: τον εργαζόμενο. Αν μπορούσε να βρει τρόπο να παράγει υπεραξία από νεκρούς, θα μας είχε ήδη όλους πεθαμένους, μην αυταπατάστε.

Κερδίζουμε έδαφος καθημερινά. Βέβαια άλλος απογοητεύεται, άλλος παρασύρεται σε κανάλια συμβιβασμού και “θα τα βολέψουμε”, κάποιος τρίτος δένει μια πέτρα και φουντάρει. Κόσμος όμως σκέφτεται πια διαφορετικά, δεν δείχνει καμιά εμπιστοσύνη, ψάχνει να βρει τρόπο να παλέψει, κάνει την υπέρβαση της οργάνωσης. Ξέραμε κάποτε τις φάτσες μας στις κινητοποιήσεις και τώρα βλέπουμε ανθρώπους που δεν τους είχαμε ξαναδεί ποτέ. Γίνονται παρεμβάσεις μέσα στους χώρους δουλειάς, κινητοποιήσεις που δεν ακούμε ή μαθαίνουμε ποτέ, εκτός αν διαβάζουμε Ριζοσπάστη. Ή τα μαθαίνουμε κι από στόμα σε στόμα την ώρα της συγκέντρωσης. Γι’ αυτό πρέπει να μην είμαστε στο σπίτι μας, να είμαστε έξω, να μιλάμε με κόσμο. Όπως είπε κι η Κανέλλη, ένα φραπέ με τρία καλαμάκια, αφού λεφτά δεν έχουμε. Αλλά να μιλάμε, όχι μόνο με τον εαυτό μας, με τους γύρω μας.

Να θυμόμαστε ότι μ’ αυτή την δύναμη που έχουμε δείξει τώρα, έχουμε προκαλέσει εξελίξεις. Κάπου αποφασιστικά, αλλού αδύναμα, κάπου πιο πέρα μας προλαβαίνουν γεγονότα που δεν τα είχαμε υπολογίσει. Φανταστείτε την προοπτική της μαζικής οργανωμένης πάλης.

Σε τρεις μέρες λοιπόν μας θάψανε. Εμείς θα αναστηθούμε.

Αρχίζουν τα ζόρικα. Καλή μας δύναμη.

Όμως, η όσμωση είναι και κάτι άλλο. Διότι όπως διαβάζουμε στην ανακοίνωση του Σωματείου Ειδικών Φρουρών για το περιστατικό με τον Κουλούρη,

Η κοινωνία και ιδιαίτερα σε περιόδους που είναι καταβεβλημένη από την οικονομική πίεση και την απογύμνωση των θεσμών δεν πρέπει να συνθλίβεται με περαιτέρω πράξεις που αναδύουν όσμωση ιδιαίτερης μεταχείρισης, κουκουλώματος υποθέσεων και άνιση αντιμετώπιση των πολιτών απέναντι στο Νόμο .

Η όσμωση λοιπόν, αναδύεται. Όπως κι η οσμή. Και μάλλον είναι το ίδιο πράγμα, αφού χρησιμοποιεί την λέξη με αυτόν τον τρόπο η ελίτ της ΕΑ.

Τα σχόλια δικά σας.

Χρονιάρες μέρες λέμε. Δηλαδή έχουν πολύ χρόνο αυτές οι μέρες; Εικοσι τρεις ώρες και πενήντα έξι λεπτά της ώρας έχουν, όπως όλες. Αν δε, το πάμε για ωφέλιμο χρόνο, τον οποίο θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι ο χρόνος που υπάρχει ηλιακό φως, είναι ακόμα λιγότερος από τις άλλες, καθώς το χειμερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει στις 21 Δεκέμβρη. Εντάξει, συμβαίνει μια αυθαίρετη αλλαγή έτους, του χρονικού διαστήματος που κάνει η Γη να περιστραφεί γύρω του Ήλιου. Ε, και; Θα μπορούσε να είναι τον Ιούνη, μέσα στο καλοκαίρι, να βγούμε κι όξω να γιορτάσουμε, όχι μέσα στο καταχείμωνο που περπατάς και παγώνει το πέλμα από το τσιμεντένιο πεζοδρόμιο, παρά το μονωτικό λάστιχο της σόλας.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, συνηθίζεται να ευχόμαστε “Καλή Χρονιά”. Για να μας πάει καλά αυτή η αλληλουχία 365 (φέτος 366) ημερών. Και κοτσάρουμε από δίπλα και το δικό του “με…” ο καθένας. Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία, Χαρά. Αυτήν την χαρά, να σας πω την αλήθεια, σαν ευχή δεν την καταλαβαίνω. Ευτυχία ναι, σημαίνει μια γενικότερη και συνεχή κατάσταση. Χαρά είναι κάτι το εφήμερο, μερικές στιγμές, ώρες στο καλύτερο. Εγώ συνήθιζα να εύχομαι Υγεία, Ειρήνη, Δημιουργία. Με την δική του αιτιολόγηση, η υγεία είναι το μίνιμουμ και προσωπικό που χρειάζεται για να κάνεις οτιδήποτε. Με την επίθεση που γίνεται στην Δημόσια και Δωρεάν θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα, να το δεις. Η ειρήνη είναι το γενικότερο, το κοινωνικό. Δηλαδή άμα είσαι σε πόλεμο, τί περιμένεις να κάνεις; Κι η δημιουργία είναι το παραπέρα, η ολοκλήρωση του ανθρώπου, διότι άνθρωπος που δεν δημιουργεί, είναι μάλλον κουφάρι άχρηστο.

Φέτος δεν θα ευχηθώ. Τυπικά μόνο, καλή χρονιά λέω, μη μας χαρακτηρίσουν κιόλας. Άλλοθι είναι πια οι ευχές, να μπορούμε να λέμε ότι είπαμε κάτι για να γίνει. Ξόρκια και φυλαχτά. Πώς λένε κάτι γραφικές γιαγιές, “κάνε εσύ τον σταυρό σου και ας μην πιστεύεις”. Ότινανιστάν ολέ.

Το θέμα δεν είναι να ευχηθούμε. Να κάνουμε τις ευχές πράξη, αυτό είναι, γκαντάμιτ, που λένε κι οι αμερικανόφιλοι.

Νιου Γίαρ, νέα έκδοση 2012. Σε Χάπι, Εναιώρημα και Υπόθετο. Ό,τι μπορεί ο καθένας.

Άντε γερά.

Καλή Χρονιά.

Η ιδέα είναι παλιά δική μου, τροποποιημένη για τις ανάγκες του κινήματος.

Ιδού:

Το μόνο ελάττωμα του, ήταν η απόλυτη προσήλωση στα Ζώδια. Κι όταν τον ρωτούσαν το γιατί, τον λόγο που δεχόταν ένα εντελώς αντιεπιστημονικό δημιούργημα, η απάντηση ερχόταν αυτομάτως.

-Δεν έχω άλλο τρόπο να ταξινομήσω το χάος της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Είναι για μένα η πιο απλή μέθοδος.

Κόκκινη κλωστή. Διότι ο φετιχισμός του κόκκινου είναι δεδομένος. Μα όλοι με το κόκκινο ρε παιδί μου. Ακόμα κι ο Μάνος, τότενες, ντε και καλά να βάλει το κόκκινο στον φιλελεύθερο ταύρο του. Και καταντάει λίγο φαρμαζωίτικο “κόκκινο-καλό, *-κακό”. Το αστεράκι είναι wildcard, μπαλαντέρ, βάζετε ό,τι γουστάρετε. Στο Star Trek, για την πρώτη σειρά μιλάω, οπότε οφείλω να κολλήσω και το “TOS” (The Original Series), οι λεγόμενοι “red shirts” ήταν αυτοί οι οποίοι ανήκανε στις ομάδες του Μηχανικού (Engineering) και της Ασφάλειας (Security). Αυτοί λοιπόν ήταν οι πρώτοι που πεθαίνανε. Λογικό, καθόσον οι μπροστάρηδες θα πάνε πρώτοι, αυτοί που κάθονται στα σπίτια τους τί να πάθουν; Το πολύ πολύ να γίνει κανας σεισμός να τους πλακώσει -μόνο ένας σεισμός μας σώζει που λέει κι ο Νικόλας Άσιμος- ή να τους κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν πληρώσανε το χαράτσι.

Ανεμομαζώματα-διαολοσκορπίσματα λέει ο πάνσοφος λαός. Τα πήρε και τα σήκωσε και μήδε που τα ξανάδε κανένας. Ένα φου κάνει και χαθήκαν όλα.

Χωρίς τον αέρα δεν ζεις, καλά να λέμε δηλαδή που δεν μας τον φορολογήσανε -δάγκωσ’ τη γλώσσα σου Χριστιανέ μου -δεν είμαι χριστιανό μαντάμ.

Ο αήρ, το πυρ, η γαία και το ύδωρ αποτελούσαν τα τέσσερα στοιχεία της φύσεως κατά τον Εμπεδοκλή. Κι ο Αριστοτέλης τα πήρε αυτά και τα απογείωσε μέσω της μεταφυσικής του, τους έδωσε ιδιότητες, έκανε ολόκληρο σύστημα. Είναι καταπληκτικό πού μπορεί να οδηγήσει το μυαλό χωρίς την παρατήρηση, το πείραμα και την εξαγωγή συμπερασμάτων από αυτά. Γι’ αυτό ρε μάγκα χρειάζεται όχι μόνο η θεωρία, αλλά κι η πράξη και η διαλεκτική τους σύνθεση. Όχι μόνο λόγια του αέρα.

Ο άνεμος είναι καλός και κακός. Ούριος, στην ουρά δηλαδή, να σου φυσάει τον κώλο, και πας πρίμα. Διαφορετικά μένεις στο λιμάνι και περιμένεις πότε θα αποφασίσει να αλλάξει. Έσφαζες και μια θυγατέρα σου, έτσι γιατί σου λέει το ιερατείο. Έχουμε ξεφύγει ευτυχώς από αυτά τα βάρβαρα ήθη, τώρα δεν μας τα λέει το ιερατείο, μας τα λένε οι “αγορές”. Κάποια στιγμή βέβαια το βρήκανε το κολπο και πλέανε κόντρα στον άνεμο, τζάμπα πήγε το κοριτσάκι η Ιφιγένεια και κρίμα μεγάλο γιατί ήτανε και μπάνικο κι ήξερε να κάνει και ωραίο μουσακά.

Τον αέρα πάντως, μπορείς να τον πουλήσεις. Σε μια εκδοχή μάλιστα τον βάζεις στο γουδί και τον χτυπάς, οπότε γίνεται κοπανιστός. Διότι ο άλλος έχει μαγαζί, επαγγελματική στέγη και την πουλάει, αλλά δεν γίνεται να του την αγοράσεις έτσι, πρέπει να σου δώσει και τον αέρα της. Τί είναι ο άερας της επιχείρησης με ρωτάς; Τίποτα. Αέρας. Οι δύτες από την άλλη τον παίρνουν εμφιαλωμένο και υπό πίεση. Κι οι ασθενείς επίσης.

Από την άλλη βέβαια, αν φυσάει και ανάψει φωτιά, καληνύχτα. Φουντώνει, εξαπλώνεται, τρέχει, τροφοδοτείται, καθώς χωρίς αέρα η φωτιά δεν ζει και όπως θα θυμάστε ασφαλώς, η καύση είναι χημική αντίδραση με το οξυγόνο. Το οποίο οξυγόνο είναι ζωογόνο μεν, τοξικό σε καθαρή μορφή δε, γι’ αυτό και ο αέρας έχει 78% άζωτο, διότι αλλιώς ζήτω που καήκαμε.

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο που δεν φυσεί ιτς τίποτις. Κι άλλα που τα μαστιγώνει ο άνεμος αλύπητα. Είναι κι ένα βιβλίο, Ανεμοδαρμένα ύψη, ωραίο είναι, δεν το έχω διαβάσει. Και στο φινάλε μάλλον έτσι θα καταλήξουμε όλοι, από ένα πάθος, όπως στο βιβλίο. Το πάθος για τη λευτεριά και άλλα εικονογραφημένα.

Όποιος έχει ταξιδέψει με ATR-42 μέσα σε καταιγίδα, καταλαβαίνει την δύναμη του ανέμου. Τόσοι τόνοι μέταλλο, νοματαίοι, φορτίο κι όμως το σκάφος καρυδότσουφλο. Κι όπως μας λένε και οι πιλότοι και οι μετεωρολόγοι, “κενά αέρος” δεν υπάρχουν, αντιθέτως πρόκειται περί ανοδικών και καθοδικών ισχυρών ρευμάτων ανέμου. Η φύση απεχθάνεται το κενό άλλωστε και αυτό ισχύει ακόμα και για το διαγαλαξιακό διάστημα.

Και παίζει και το Ανεμολόγιο με τον ξεπουλημένο τον Νταλάρα να μας θυμίζει ότι μας την φέρανε, κάτι δεν κάναμε καλά. Το ανεμολόγιο όμως αυτό κάνει, διορθώνει την απόκλιση της μαγνητικής πυξίδας από τον πραγματικό Βορρά. Θα τα διορθώσουμε τα λάθη και τις αποκλίσεις. Τον χάρτη τον έχουμε, που να πάρει, το πηδάλιο πρέπει να πάρουμε! Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό, γράφει ο Καββαδίας. Παλιά το έγραψε αυτό, τότε που ακόμα υπήρχαν μαρκόνηδες στη λαμαρίνα και δεν είχαμε τα τζιπιες και την αυτόματη εκπομπή στίγματος σε σος. Κι αυτό τον συγκίνησε τον άνθρωπο -μεταξύ άλλων- και το έκανε ποίημα, οι διακόσοι της Καισαριανής, που μπήκαν στο χώμα, κι ας είχε τον φόβο εκείνος ότι θα τον πάρει το κύμα κάποια στιγμή και θα καταλήξει στο βυθό. Κι ο Άλκης Αλκαίος ακούει τον άνεμο στον Φλεβάρη 1848 και μας λέει ότι είναι σίγουρα ασίγαστη η φωνή του Ελμπέρτο Κόμπος από τον Παναμά. Κι όταν περνάει από τα σύρματα, σφυρίζουν, γι’ αυτό οι Ινδιάνοι λέγανε τον τηλέγραφο Σύρμα που Τραγουδάει.

Φύσα Βαρδάρη μου που λέει κι η Γλυκερία. Όχι ότι αν δεν το πει θα σταματήσει να φυσάει. Ο άνεμος παράγεται λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας η οποία με τη σειρά της προκαλεί διαφορά πιέσεως και αυτή η διαφορά μεταξύ δυο περιοχών προκαλεί αντίστοιχη κίνηση αερίων μαζών. Για να είναι όλη η Γη ομόθερμη είναι αδύνατον, οπότε προφανώς ο άνεμος θα είναι νύχι-κρέας με την ατμόσφαιρα.

Σκορπάνε λοιπόν όλοι στους πέντε ανέμους. Κι όχι τίποτα, αλλά στο τέλος θα μείνουμε μονάχοι μας και θα λέμε πού πήγαν όλοι. Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι.