Όμως, η όσμωση είναι και κάτι άλλο. Διότι όπως διαβάζουμε στην ανακοίνωση του Σωματείου Ειδικών Φρουρών για το περιστατικό με τον Κουλούρη,

Η κοινωνία και ιδιαίτερα σε περιόδους που είναι καταβεβλημένη από την οικονομική πίεση και την απογύμνωση των θεσμών δεν πρέπει να συνθλίβεται με περαιτέρω πράξεις που αναδύουν όσμωση ιδιαίτερης μεταχείρισης, κουκουλώματος υποθέσεων και άνιση αντιμετώπιση των πολιτών απέναντι στο Νόμο .

Η όσμωση λοιπόν, αναδύεται. Όπως κι η οσμή. Και μάλλον είναι το ίδιο πράγμα, αφού χρησιμοποιεί την λέξη με αυτόν τον τρόπο η ελίτ της ΕΑ.

Τα σχόλια δικά σας.

Χρονιάρες μέρες λέμε. Δηλαδή έχουν πολύ χρόνο αυτές οι μέρες; Εικοσι τρεις ώρες και πενήντα έξι λεπτά της ώρας έχουν, όπως όλες. Αν δε, το πάμε για ωφέλιμο χρόνο, τον οποίο θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι ο χρόνος που υπάρχει ηλιακό φως, είναι ακόμα λιγότερος από τις άλλες, καθώς το χειμερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει στις 21 Δεκέμβρη. Εντάξει, συμβαίνει μια αυθαίρετη αλλαγή έτους, του χρονικού διαστήματος που κάνει η Γη να περιστραφεί γύρω του Ήλιου. Ε, και; Θα μπορούσε να είναι τον Ιούνη, μέσα στο καλοκαίρι, να βγούμε κι όξω να γιορτάσουμε, όχι μέσα στο καταχείμωνο που περπατάς και παγώνει το πέλμα από το τσιμεντένιο πεζοδρόμιο, παρά το μονωτικό λάστιχο της σόλας.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, συνηθίζεται να ευχόμαστε “Καλή Χρονιά”. Για να μας πάει καλά αυτή η αλληλουχία 365 (φέτος 366) ημερών. Και κοτσάρουμε από δίπλα και το δικό του “με…” ο καθένας. Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία, Χαρά. Αυτήν την χαρά, να σας πω την αλήθεια, σαν ευχή δεν την καταλαβαίνω. Ευτυχία ναι, σημαίνει μια γενικότερη και συνεχή κατάσταση. Χαρά είναι κάτι το εφήμερο, μερικές στιγμές, ώρες στο καλύτερο. Εγώ συνήθιζα να εύχομαι Υγεία, Ειρήνη, Δημιουργία. Με την δική του αιτιολόγηση, η υγεία είναι το μίνιμουμ και προσωπικό που χρειάζεται για να κάνεις οτιδήποτε. Με την επίθεση που γίνεται στην Δημόσια και Δωρεάν θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα, να το δεις. Η ειρήνη είναι το γενικότερο, το κοινωνικό. Δηλαδή άμα είσαι σε πόλεμο, τί περιμένεις να κάνεις; Κι η δημιουργία είναι το παραπέρα, η ολοκλήρωση του ανθρώπου, διότι άνθρωπος που δεν δημιουργεί, είναι μάλλον κουφάρι άχρηστο.

Φέτος δεν θα ευχηθώ. Τυπικά μόνο, καλή χρονιά λέω, μη μας χαρακτηρίσουν κιόλας. Άλλοθι είναι πια οι ευχές, να μπορούμε να λέμε ότι είπαμε κάτι για να γίνει. Ξόρκια και φυλαχτά. Πώς λένε κάτι γραφικές γιαγιές, “κάνε εσύ τον σταυρό σου και ας μην πιστεύεις”. Ότινανιστάν ολέ.

Το θέμα δεν είναι να ευχηθούμε. Να κάνουμε τις ευχές πράξη, αυτό είναι, γκαντάμιτ, που λένε κι οι αμερικανόφιλοι.

Νιου Γίαρ, νέα έκδοση 2012. Σε Χάπι, Εναιώρημα και Υπόθετο. Ό,τι μπορεί ο καθένας.

Άντε γερά.

Καλή Χρονιά.

Η ιδέα είναι παλιά δική μου, τροποποιημένη για τις ανάγκες του κινήματος.

Ιδού:

Το μόνο ελάττωμα του, ήταν η απόλυτη προσήλωση στα Ζώδια. Κι όταν τον ρωτούσαν το γιατί, τον λόγο που δεχόταν ένα εντελώς αντιεπιστημονικό δημιούργημα, η απάντηση ερχόταν αυτομάτως.

-Δεν έχω άλλο τρόπο να ταξινομήσω το χάος της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Είναι για μένα η πιο απλή μέθοδος.

Κόκκινη κλωστή. Διότι ο φετιχισμός του κόκκινου είναι δεδομένος. Μα όλοι με το κόκκινο ρε παιδί μου. Ακόμα κι ο Μάνος, τότενες, ντε και καλά να βάλει το κόκκινο στον φιλελεύθερο ταύρο του. Και καταντάει λίγο φαρμαζωίτικο “κόκκινο-καλό, *-κακό”. Το αστεράκι είναι wildcard, μπαλαντέρ, βάζετε ό,τι γουστάρετε. Στο Star Trek, για την πρώτη σειρά μιλάω, οπότε οφείλω να κολλήσω και το “TOS” (The Original Series), οι λεγόμενοι “red shirts” ήταν αυτοί οι οποίοι ανήκανε στις ομάδες του Μηχανικού (Engineering) και της Ασφάλειας (Security). Αυτοί λοιπόν ήταν οι πρώτοι που πεθαίνανε. Λογικό, καθόσον οι μπροστάρηδες θα πάνε πρώτοι, αυτοί που κάθονται στα σπίτια τους τί να πάθουν; Το πολύ πολύ να γίνει κανας σεισμός να τους πλακώσει -μόνο ένας σεισμός μας σώζει που λέει κι ο Νικόλας Άσιμος- ή να τους κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν πληρώσανε το χαράτσι.

Ανεμομαζώματα-διαολοσκορπίσματα λέει ο πάνσοφος λαός. Τα πήρε και τα σήκωσε και μήδε που τα ξανάδε κανένας. Ένα φου κάνει και χαθήκαν όλα.

Χωρίς τον αέρα δεν ζεις, καλά να λέμε δηλαδή που δεν μας τον φορολογήσανε -δάγκωσ’ τη γλώσσα σου Χριστιανέ μου -δεν είμαι χριστιανό μαντάμ.

Ο αήρ, το πυρ, η γαία και το ύδωρ αποτελούσαν τα τέσσερα στοιχεία της φύσεως κατά τον Εμπεδοκλή. Κι ο Αριστοτέλης τα πήρε αυτά και τα απογείωσε μέσω της μεταφυσικής του, τους έδωσε ιδιότητες, έκανε ολόκληρο σύστημα. Είναι καταπληκτικό πού μπορεί να οδηγήσει το μυαλό χωρίς την παρατήρηση, το πείραμα και την εξαγωγή συμπερασμάτων από αυτά. Γι’ αυτό ρε μάγκα χρειάζεται όχι μόνο η θεωρία, αλλά κι η πράξη και η διαλεκτική τους σύνθεση. Όχι μόνο λόγια του αέρα.

Ο άνεμος είναι καλός και κακός. Ούριος, στην ουρά δηλαδή, να σου φυσάει τον κώλο, και πας πρίμα. Διαφορετικά μένεις στο λιμάνι και περιμένεις πότε θα αποφασίσει να αλλάξει. Έσφαζες και μια θυγατέρα σου, έτσι γιατί σου λέει το ιερατείο. Έχουμε ξεφύγει ευτυχώς από αυτά τα βάρβαρα ήθη, τώρα δεν μας τα λέει το ιερατείο, μας τα λένε οι “αγορές”. Κάποια στιγμή βέβαια το βρήκανε το κολπο και πλέανε κόντρα στον άνεμο, τζάμπα πήγε το κοριτσάκι η Ιφιγένεια και κρίμα μεγάλο γιατί ήτανε και μπάνικο κι ήξερε να κάνει και ωραίο μουσακά.

Τον αέρα πάντως, μπορείς να τον πουλήσεις. Σε μια εκδοχή μάλιστα τον βάζεις στο γουδί και τον χτυπάς, οπότε γίνεται κοπανιστός. Διότι ο άλλος έχει μαγαζί, επαγγελματική στέγη και την πουλάει, αλλά δεν γίνεται να του την αγοράσεις έτσι, πρέπει να σου δώσει και τον αέρα της. Τί είναι ο άερας της επιχείρησης με ρωτάς; Τίποτα. Αέρας. Οι δύτες από την άλλη τον παίρνουν εμφιαλωμένο και υπό πίεση. Κι οι ασθενείς επίσης.

Από την άλλη βέβαια, αν φυσάει και ανάψει φωτιά, καληνύχτα. Φουντώνει, εξαπλώνεται, τρέχει, τροφοδοτείται, καθώς χωρίς αέρα η φωτιά δεν ζει και όπως θα θυμάστε ασφαλώς, η καύση είναι χημική αντίδραση με το οξυγόνο. Το οποίο οξυγόνο είναι ζωογόνο μεν, τοξικό σε καθαρή μορφή δε, γι’ αυτό και ο αέρας έχει 78% άζωτο, διότι αλλιώς ζήτω που καήκαμε.

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο που δεν φυσεί ιτς τίποτις. Κι άλλα που τα μαστιγώνει ο άνεμος αλύπητα. Είναι κι ένα βιβλίο, Ανεμοδαρμένα ύψη, ωραίο είναι, δεν το έχω διαβάσει. Και στο φινάλε μάλλον έτσι θα καταλήξουμε όλοι, από ένα πάθος, όπως στο βιβλίο. Το πάθος για τη λευτεριά και άλλα εικονογραφημένα.

Όποιος έχει ταξιδέψει με ATR-42 μέσα σε καταιγίδα, καταλαβαίνει την δύναμη του ανέμου. Τόσοι τόνοι μέταλλο, νοματαίοι, φορτίο κι όμως το σκάφος καρυδότσουφλο. Κι όπως μας λένε και οι πιλότοι και οι μετεωρολόγοι, “κενά αέρος” δεν υπάρχουν, αντιθέτως πρόκειται περί ανοδικών και καθοδικών ισχυρών ρευμάτων ανέμου. Η φύση απεχθάνεται το κενό άλλωστε και αυτό ισχύει ακόμα και για το διαγαλαξιακό διάστημα.

Και παίζει και το Ανεμολόγιο με τον ξεπουλημένο τον Νταλάρα να μας θυμίζει ότι μας την φέρανε, κάτι δεν κάναμε καλά. Το ανεμολόγιο όμως αυτό κάνει, διορθώνει την απόκλιση της μαγνητικής πυξίδας από τον πραγματικό Βορρά. Θα τα διορθώσουμε τα λάθη και τις αποκλίσεις. Τον χάρτη τον έχουμε, που να πάρει, το πηδάλιο πρέπει να πάρουμε! Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό, γράφει ο Καββαδίας. Παλιά το έγραψε αυτό, τότε που ακόμα υπήρχαν μαρκόνηδες στη λαμαρίνα και δεν είχαμε τα τζιπιες και την αυτόματη εκπομπή στίγματος σε σος. Κι αυτό τον συγκίνησε τον άνθρωπο -μεταξύ άλλων- και το έκανε ποίημα, οι διακόσοι της Καισαριανής, που μπήκαν στο χώμα, κι ας είχε τον φόβο εκείνος ότι θα τον πάρει το κύμα κάποια στιγμή και θα καταλήξει στο βυθό. Κι ο Άλκης Αλκαίος ακούει τον άνεμο στον Φλεβάρη 1848 και μας λέει ότι είναι σίγουρα ασίγαστη η φωνή του Ελμπέρτο Κόμπος από τον Παναμά. Κι όταν περνάει από τα σύρματα, σφυρίζουν, γι’ αυτό οι Ινδιάνοι λέγανε τον τηλέγραφο Σύρμα που Τραγουδάει.

Φύσα Βαρδάρη μου που λέει κι η Γλυκερία. Όχι ότι αν δεν το πει θα σταματήσει να φυσάει. Ο άνεμος παράγεται λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας η οποία με τη σειρά της προκαλεί διαφορά πιέσεως και αυτή η διαφορά μεταξύ δυο περιοχών προκαλεί αντίστοιχη κίνηση αερίων μαζών. Για να είναι όλη η Γη ομόθερμη είναι αδύνατον, οπότε προφανώς ο άνεμος θα είναι νύχι-κρέας με την ατμόσφαιρα.

Σκορπάνε λοιπόν όλοι στους πέντε ανέμους. Κι όχι τίποτα, αλλά στο τέλος θα μείνουμε μονάχοι μας και θα λέμε πού πήγαν όλοι. Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι.

Μπροστά μπροστά πάνε οι κοπτήρες, οι οποίοι πέφτουν άδοξα νωρίς ως νεαγιλοί οδόντες. Δεν τραβάμε και κανά ζόρι βέβαια, καθόσον εφεδρείες υπάρχουν και στην ανεργία υπήρχαν -πριν ακόμα γεννηθούν- άλλοι καλύτεροι και πιο γεροί, οι οποίοι και παίρνουν τη θέση των παλιών αδικοχαμένων συναδέλφων τους. Τα πετάμε και στα κεραμίδια, τα βάζουμε στα μαξιλάρια, τα παίρνουν οι νεράιδες και λέμε ότι “για να βγει γερό” και δήθεν βγάνει κοσάρι το δόντι. Άκου δηλαδίς τί μαθαίνουν στα μωρά και νομίζουν ότι τα λεφτά τα βρίσκεις στο δρόμο. Αμ πώς; Και τρώνε αυτοί οι κοπτήρες κάτι φαγιά απλά, τίποτα μήλα και καρότα, δαγκάνουν ίσα ίσα και μετά τα διώχνουν στους παραπίσω. Άντε και κάνα πασατέμπο και φυστίκι Αιγίνης. Καθαρίζουν και κάνα κοκαλάκι πού και πού, τυχεροί κι αυτοί. Κι άμα πέσει μπουνίδι γερό, φτου και μέσα στη χούφτα και τέρμα, οι πρώτοι πεσόντες.

Από τα δίπλα ξεπετάγονται οι κυνόδοντες, κάτι λαμόγια από τα λίγα, σκίζουν τα κρέατα και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, τρυπάνε και κονσέρβες κατοχικές άμα λάχει. Διότι στις παρυφές υπάρχει πάντα ο υπόκοσμος και καλά να λέμε που τους έχουμε λίγοι τους κυνόδονται αλλέως θα ήμαστε σαρκοβόρα τέρατα. Το οποίον βεβαίως δεν έχει εξακριβωθεί και μάλλον υπάρχουν αρκούντως πολυπληθή παραδείγματα ούτως στηρίξουν την επιστημονικήν θέσιν ότι ανήκουμε αναφανδόν στα πρεντατόρια . Αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο κι άμα το πιάσουμε κι αυτό θα κάνουμε ποστ γόρδιο κόμπο.

Πιο μέσα, είναι οι προγόμφιοι, οι οποίοι δεν αποφασίσανε ακόμα τί καριέρα θα ακολουθήσουν. Καθώς έχουν την κάμα του κυνόδου, αλλά φέρνουν λίγο και στην άπλα των παραπέρα. Κι ο Καπόνες να πούμε για φοροδιαφυγή επήγε το παλικάρι, άσχετο που ήταν ένα ακάθαρμα που μήτε όλος ο Ειρηνικός δεν τον ξέπλενε.

Και πάμε τώρα στο ωραίο το σκηνικό. Λοιπόν λοιπόν, κύριοι και κυρία, σας παρουσιάζουμε τους Γομφίους, με το γάμα κεφαλαίο. Γάμα κεφαλαίο, κι άμα αλλάξεις και τους τόνους, βγαίνει ωραιότατο το συμπέρασμα. Τραπεζίτες τους λένε οι λαϊκοί, αυτοί που δεν μάθανε τον επιστημονικό όρο. Κι όλα τα μασάνε και τα ‘λέθουνε, και τα κάνουν μια ωραία μάζα για να μπούνε στα έγκατα του οισοφάγου. Κι όλοι οι υπόλοιποι δουλεύουνε γι’ αυτούς. Ό,τι και να πέσει, εκεί καταλήγει. Μασάνε, μασάνε, μασάνε, τρώνε, τρώνε και τελειωμό δεν έχουνε, εσαεί.

Πίσω πίσω, στα ορεινά έδρανα να πούμε, υπάρχει ένας Γομφίος αλλιώτικος, καθώς είναι κρυφός ο κερατάς. Περιμένει υπομονετικά να ωριμάσει η στοματική δομή. Κι όταν έρχεται η ώρα, σκάει δειλά μύτη, τρυπάει αργά το ούλο. Πονάει και καμπόσο φορές-φορές σ’ αυτό το προτσές και είναι σαν λέει “πάρτε είδηση τί σας περιμένει”. Κι άμα βγει μωρ’ αδερφάκι μου, μεγάλος κι επιβλητικός με τρεις ή και τέσσερις ρίζες, δεν τον κουνάει κανένας. Όταν δεν έχει θέση για κείνον, πετάει τον διπλανό του χωρίς δισταγμό, για να του κάνει χώρο, κι ας ανήκουν στην ίδια ομάδα. Τους σπρώχνει, να πάρει “ζωτικό χώρο”. Είναι δε, τόσο αχόρταγος, που τρώει συνεχώς κι αποθηκεύει κιόλας. Τόσο πίσω κρυμμένος, που δεν τον πιάνει η κάθαρση. Κι έτσι σαπίζει γρήγορα και ζέχνει και δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο. Δεν το λένε άδικα “κακό δόντι” μερικοί.

Κάποιοι άλλοι τον λένε φρονιμίτη. Διότι ο χρόνος της εμφανίσεως του οδόντος τούτου είναι πάντα στις μεγάλες ηλικίες. Ο γράφων διανύει ήδη το τριακοστό πρώτο έτος της ένδοξης ζωής του και φυτρώνει μόλις τον δεύτερο, ενώ η διαδικασία ωρίμανσης του πρώτου διήρκεσε καμιά δεκαριά χρόνια.

Δεν θα πρέπει φυσικά να θεωρηθεί ότι συμφωνώ με τον συλλογισμό του φρόνιμου. Τα λεξικά έχουν αρκετές ερμηνείες της λέξεως, μία εκ των οποίων η λογική. Πλην όμως, έτερη ερμηνεία είναι η συμφωνία με τα κοινωνικά πρότυπα. Κατ’ επέκτασιν και η μη αμφισβήτηση των καθιερωμένων, άρα και η ανυπαρξία προσπάθειας αλλαγής των, η συντήρηση. Ο φρόνιμος είναι ίσως και συντηρητικός. Ο μεγάλος τραπεζίτης, με την “κοινωνική ευθύνη”, υπαγορεύει και προϋποθέτει ταυτόχρονα το φρόνιμο. Κοινωνικά φρονήματα και τέτοια συναφή είναι μάλλον ευχάριστα λογοπαίγνια, ή μήπως όχι;

Η επιστήμη δηλώνει ότι το τελευταίο αυτό δόντι αποτελεί κατάλοιπο από την εξέλιξη των ειδών. Διότι σίγουρα η δουλειά μας γίνεται και με δυο τραπεζίτες, τί τον θέλουμε τον ανταγωνισμό; Εξελικτικά να το δεις δηλαδή, σίγουρα κάποια στιγμή θα σταματήσει εντελώς να βγαίνει κι όχι απλά με χρονοκαθυστέρηση. Κάπως έτσι είναι και η ύπαρξή τους στην κοινωνικοοικονομική δομή. Είναι άχρηστοι και απλά μασάνε τον πλούτο που παράγουν οι άλλοι.

Τους φρονιμίτες-τραπεζίτες, τους βγάζουμε βίαια, με εξαγωγή που τουμπανιάζει το μάγουλο κι ο πόνος χτυπάει κόκκινο. Αφού βγει όμως, όλα καλά, επουλώνεται η πληγή και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Κοίτα να δεις πώς βγαίνουν και οι παραλληλισμοί με την κοινωνία ε; Αυτούς λοιπόν, τους κεφαλαιοκράτες-τραπεζίτες, γιατί δεν τους ξεριζώνουμε από κει που κάθονται; Η ίδια η εξέλιξη τους έχει καταστήσει εντελώς άχρηστους. Το θέμα είναι να γίνει η εξαγωγή. Αλλιώς θα προκαλούν συνεχώς πόνο με τη σαπίλα που κουβαλάνε.

ΥΓ: Το ποστ προήλθε από την ανάγνωση του Τοκετού.

Το 2011, στην Ελλάδα, αφού το παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα απειλείται με την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας, η λαϊκή οργή οδηγεί στην αποδυνάμωση των κομμάτων της αστικής τάξης και την ανασύνταξή τους με την ανοιχτή πια συμφωνία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Οι τράπεζες παίρνουν και τυπικά την εξουσία, με τον Λουκά Παπαδήμο να ηγείται της κυβέρνησης από τη θέση του Πρωθυπουργού και το σύνθημα “Όλη η εξουσία στις Τράπεζες!” γίνεται πράξη.

Κι επειδή η ιστορία είναι σπειροειδής, θα γυρίσει ο κοχλίας. Την εξουσία θα την πάρουν οι λαϊκές επιτροπές που ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, δειλά και με απειρία, δίπλα στα σωματεία που ενισχύονται ή στήνονται, δίπλα στις επιτροπές ανέργων. Την εξουσία θα την πάρει ο λαός που οργανώνεται αποφασιστικά. Κι όταν την πάρει…

Ψάχνω για το σύνθημα. Όλη η εξουσία… …πού;

Μάρτης 2011, τα πρώτα γιαούρτια και δημόσιες αποδοκιμασίες του στυλ «πάμε στο σπίτι αυτουνού να φωνάξουμε».

Είχαν έρθει από πριν κάτι “Δεν πληρώνω”. Τον ρόλο τους τον είδαμε βέβαια αυτές τις μέρες.

Μετά ακολούθησαν οι Αγανακτισμένοι. Κι ενώ στην Ισπανία, όπου ξεκίνησαν, ήταν ένα συνονθύλευμα ιδεών -χωρίς καθαρό ταξικό προσανατολισμό-, εδώ λανσαρίστηκαν ως πλήρη απουσία οποιασδήποτε ιδέας. Ελάτε πρώτα, και μετά θα βρούμε γιατί ήρθαμε. Η μαζικότητά που είχε σε κάποιες συγκεντρώσεις, κάτι Κυριακές π.χ., έδειξε δυο πράγματα. Ο κόσμος θέλει να αντιδράσει, ψάχνει τρόπο να βρεθεί με κόσμο και να φωνάξει. Και δεύτερο, τα μέσα παίζουν τον ρόλο τους και τον κουμαντάρουν καλά, ωθώντας τον εκεί. Ευτυχώς το πείραμά τους απέτυχε.

Φτάσαμε τον Ιούνη, με την απεργία, να στήνεται προβοκάτσια κατά του ΠΑΜΕ, μπροστά στο Σύνταγμα και να αποτυγχάνει. Και πριν μια βδομάδα, η επίθεση του παρακράτους κόστισε μια ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα, οι επίσημοι έφυγαν από τις εξέδρες τους, κάτω από την λαϊκή οργή. Αυτό να θυμόμαστε. Λαϊκή οργή.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Είναι νομοτέλεια, πώς να το κάνουμε. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ παίρνουν μαζί 50% στις δημοσκοπήσεις; Πώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι κόσμος παίρνει ανοιχτά θέση. Από κει που άκουγες την κασέτα “Φίλε εμένα δεν με ενδιαφέρουν τα πολιτικά”, τώρα ακούς …κάτι. Καλό, κακό, ηλίθιο, σοφό, ντεμέκ, αλλά κάτι. Διότι όταν δεν βλέπεις καπνό, είσαι στ’ αρχίδια σου, όταν η φωτιά είναι απόξω από τον αυλόγυρο, θα κάνεις σχέδια για το πώς θα προστατευθείς, αλλά όταν φτάσει στο σπίτι σταματάς τα σχέδια και δρας. Τώρα θα με πεις, καλά εσείς δλδ. είχατε ραντάρ και τη βλέπατε τη φωτιά ή μήπως απλά ρίξατε μια ζαριά και πέσατε μέσα;

Όχι ρε μαγκάκο, την βλέπαμε. Τί νομίζεις, ότι γίνονται τυχαία τα πράγματα; Μελετημένα είναι, επιστημονικά τεκμηριωμένα. Μα, τα ΔΙΚΑ τους μοντέλα μιλάνε για τις κρίσεις, βγάζουν συμπεράσματα και μεθόδους για το πώς να μικρύνει ο κύκλος, όχι πώς να εξαλειφθεί. Διότι ο κύκλος δεν σταματάει. Ίσα-ίσα, τα μαθηματικά μοντέλα που εφαρμόζονται δείχνουν ότι τα χρονικά διαστήματα γίνονται όλο και πιο σύντομα. Κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει διαφορά μεταξύ κρίσης και ανάπτυξης. Αυτό δεν λέμε κι εμείς; Ότι ακόμα κι αν ξεπεραστεί αυτή εδώ η κρίση, η επόμενη θα έρθει πιο γρήγορα.

Κι έτσι, η λαϊκή οργή θα φουντώνει συνεχώς. Περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή.

Ψυχραιμία και λογική. Διότι δεν μπορεί να επικρατήσει τίποτε άλλο. Τα επιχειρήματα τους τέλειωσαν. Ο δικός τους κόσμος τους γυρνάει την πλάτη και ενισχύει το ΠΑΜΕ. Το μόνο που μπορούν να επιστρατεύσουν πλέον είναι η ωμή βία. Πρώτα με το παρακράτος, όπως και έγινε και χτες. Θα ακολουθήσουν και οι άλλοι μηχανισμοί, όταν πια δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο. Κοιτάμε μπροστά και ετοιμαζόμαστε. Για τα πάντα.

Δεν θα γράψω τίποτε άλλο. Θυμάμαι μόνο τον Χαρίλαο. “Οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει”. Κι ο σπόρος που ποτίζεται τόσα χρόνια μόλις έσκασε μύτη από το νοτισμένο με αίμα χώμα. Θα νικήσουμε.

Τώρα ξεκινάνε όλα.

Ντάξει, δεν λέω, χρήσιμες ταινίες. Αλλά αυτός ο Μαραγκός κομματάκι άγαρμπος ρε παιδί μου. Διότι από τη μια στα δίνει φόρα παρτίδα, από την άλλη κάνει κάτι ντεμέκ συμβολισμούς και από την τρίτη σου δημιουργεί ερωτηματικά. Τί έγινε τελικά με τα παιδιά του ζεύγους; Η μάνα στην απεργία τόσες μέρες και ούτε που τα είδε, ο πατέρας απεργία πείνας και ούτε που πάτησαν το ποδάρι τους σύζυγος και τέκνα. Σαν την άλλη ταινία του δηλαδίς, “Μάθε παιδί μου γράμματα” που καλά τα λέει πάλι γενικώς, αλλά αυτή σαν τα κρύα τα νερά τί ήθελε με τον παλιόγερο και στο τέλος πετάει ένα “πες την αλήθεια ρε” και μετά Φιν και καλά περάσαμε, πάμε τώρα από του Σωτήρη να φάμε κανα κιοφτεδάκι γιατί στην κοιλιά παίζουν βιολοντσέλα. Τίποτα δεν καταλάβατε, ξέρω, αλλά φταίει το γεγονός ότι δεν πιάνετε τα νοήματα. Λίγοι τα πιάνουν τα νοήματα, Αρτέμη!

Μπας περιπτώς, για αλλού ξεκίνησα αλλά έκανα κι ένα ντετούρ. Καλώς. Έχει λεπόν μέσα στην ταινία μια σκηνή, όπου αφού ο Μαγγάνας έχει κάνει (νομίζω) εφτά μέρες απεργία πείνας, τον λυγίζει η ρημάδα και φεύγει βουρ για το πατσατζίδικο. Κάθεται, έρχεται ο πατσάς (ντουζλαμάς είναι, αλλά ο μάστορας πριν φτιάχνει ψιλοκομμένο) περιποιημένος, σκορδοστούμπι, μπούκοβο και πάει να βάλει την κουταλιά στο στόμα και… αλτ! Αντίχριστε, τί κάνεις!

Πεθαίνεις ή ζεις.

Αυτό σκέφτομαι. Στο ποστ της απεργίας του Φλεβάρη είχα γράψει “είναι ζήτημα αξιοπρέπειας”. Τώρα πια είναι θέμα επιβίωσης.

Εγώ Αρτέμη μαζί σου είμαι. Για τους άλλους δεν ξέρω.

Όπως μήνυσε κι ο Γεώργιος Καραΐσκος ή Καραΐσκάκης:

…άμα ζήσουμε, θα σας γαμήσουμε.

Άμα πεθάνουμε, θα μας κλάσετε τον πούτσο.

Αύριο, δεν τελειώνει η 48ωρη ούτε κορυφώνεται, όπως λένε τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια. Αύριο ξεκινάνε τα πάντα. Το θέμα είναι να τα πάμε εκεί που πρέπει.