Κόκκινη κλωστή. Διότι ο φετιχισμός του κόκκινου είναι δεδομένος. Μα όλοι με το κόκκινο ρε παιδί μου. Ακόμα κι ο Μάνος, τότενες, ντε και καλά να βάλει το κόκκινο στον φιλελεύθερο ταύρο του. Και καταντάει λίγο φαρμαζωίτικο “κόκκινο-καλό, *-κακό”. Το αστεράκι είναι wildcard, μπαλαντέρ, βάζετε ό,τι γουστάρετε. Στο Star Trek, για την πρώτη σειρά μιλάω, οπότε οφείλω να κολλήσω και το “TOS” (The Original Series), οι λεγόμενοι “red shirts” ήταν αυτοί οι οποίοι ανήκανε στις ομάδες του Μηχανικού (Engineering) και της Ασφάλειας (Security). Αυτοί λοιπόν ήταν οι πρώτοι που πεθαίνανε. Λογικό, καθόσον οι μπροστάρηδες θα πάνε πρώτοι, αυτοί που κάθονται στα σπίτια τους τί να πάθουν; Το πολύ πολύ να γίνει κανας σεισμός να τους πλακώσει -μόνο ένας σεισμός μας σώζει που λέει κι ο Νικόλας Άσιμος- ή να τους κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν πληρώσανε το χαράτσι.

Ανεμομαζώματα-διαολοσκορπίσματα λέει ο πάνσοφος λαός. Τα πήρε και τα σήκωσε και μήδε που τα ξανάδε κανένας. Ένα φου κάνει και χαθήκαν όλα.

Χωρίς τον αέρα δεν ζεις, καλά να λέμε δηλαδή που δεν μας τον φορολογήσανε -δάγκωσ’ τη γλώσσα σου Χριστιανέ μου -δεν είμαι χριστιανό μαντάμ.

Ο αήρ, το πυρ, η γαία και το ύδωρ αποτελούσαν τα τέσσερα στοιχεία της φύσεως κατά τον Εμπεδοκλή. Κι ο Αριστοτέλης τα πήρε αυτά και τα απογείωσε μέσω της μεταφυσικής του, τους έδωσε ιδιότητες, έκανε ολόκληρο σύστημα. Είναι καταπληκτικό πού μπορεί να οδηγήσει το μυαλό χωρίς την παρατήρηση, το πείραμα και την εξαγωγή συμπερασμάτων από αυτά. Γι’ αυτό ρε μάγκα χρειάζεται όχι μόνο η θεωρία, αλλά κι η πράξη και η διαλεκτική τους σύνθεση. Όχι μόνο λόγια του αέρα.

Ο άνεμος είναι καλός και κακός. Ούριος, στην ουρά δηλαδή, να σου φυσάει τον κώλο, και πας πρίμα. Διαφορετικά μένεις στο λιμάνι και περιμένεις πότε θα αποφασίσει να αλλάξει. Έσφαζες και μια θυγατέρα σου, έτσι γιατί σου λέει το ιερατείο. Έχουμε ξεφύγει ευτυχώς από αυτά τα βάρβαρα ήθη, τώρα δεν μας τα λέει το ιερατείο, μας τα λένε οι “αγορές”. Κάποια στιγμή βέβαια το βρήκανε το κολπο και πλέανε κόντρα στον άνεμο, τζάμπα πήγε το κοριτσάκι η Ιφιγένεια και κρίμα μεγάλο γιατί ήτανε και μπάνικο κι ήξερε να κάνει και ωραίο μουσακά.

Τον αέρα πάντως, μπορείς να τον πουλήσεις. Σε μια εκδοχή μάλιστα τον βάζεις στο γουδί και τον χτυπάς, οπότε γίνεται κοπανιστός. Διότι ο άλλος έχει μαγαζί, επαγγελματική στέγη και την πουλάει, αλλά δεν γίνεται να του την αγοράσεις έτσι, πρέπει να σου δώσει και τον αέρα της. Τί είναι ο άερας της επιχείρησης με ρωτάς; Τίποτα. Αέρας. Οι δύτες από την άλλη τον παίρνουν εμφιαλωμένο και υπό πίεση. Κι οι ασθενείς επίσης.

Από την άλλη βέβαια, αν φυσάει και ανάψει φωτιά, καληνύχτα. Φουντώνει, εξαπλώνεται, τρέχει, τροφοδοτείται, καθώς χωρίς αέρα η φωτιά δεν ζει και όπως θα θυμάστε ασφαλώς, η καύση είναι χημική αντίδραση με το οξυγόνο. Το οποίο οξυγόνο είναι ζωογόνο μεν, τοξικό σε καθαρή μορφή δε, γι’ αυτό και ο αέρας έχει 78% άζωτο, διότι αλλιώς ζήτω που καήκαμε.

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο που δεν φυσεί ιτς τίποτις. Κι άλλα που τα μαστιγώνει ο άνεμος αλύπητα. Είναι κι ένα βιβλίο, Ανεμοδαρμένα ύψη, ωραίο είναι, δεν το έχω διαβάσει. Και στο φινάλε μάλλον έτσι θα καταλήξουμε όλοι, από ένα πάθος, όπως στο βιβλίο. Το πάθος για τη λευτεριά και άλλα εικονογραφημένα.

Όποιος έχει ταξιδέψει με ATR-42 μέσα σε καταιγίδα, καταλαβαίνει την δύναμη του ανέμου. Τόσοι τόνοι μέταλλο, νοματαίοι, φορτίο κι όμως το σκάφος καρυδότσουφλο. Κι όπως μας λένε και οι πιλότοι και οι μετεωρολόγοι, “κενά αέρος” δεν υπάρχουν, αντιθέτως πρόκειται περί ανοδικών και καθοδικών ισχυρών ρευμάτων ανέμου. Η φύση απεχθάνεται το κενό άλλωστε και αυτό ισχύει ακόμα και για το διαγαλαξιακό διάστημα.

Και παίζει και το Ανεμολόγιο με τον ξεπουλημένο τον Νταλάρα να μας θυμίζει ότι μας την φέρανε, κάτι δεν κάναμε καλά. Το ανεμολόγιο όμως αυτό κάνει, διορθώνει την απόκλιση της μαγνητικής πυξίδας από τον πραγματικό Βορρά. Θα τα διορθώσουμε τα λάθη και τις αποκλίσεις. Τον χάρτη τον έχουμε, που να πάρει, το πηδάλιο πρέπει να πάρουμε! Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό, γράφει ο Καββαδίας. Παλιά το έγραψε αυτό, τότε που ακόμα υπήρχαν μαρκόνηδες στη λαμαρίνα και δεν είχαμε τα τζιπιες και την αυτόματη εκπομπή στίγματος σε σος. Κι αυτό τον συγκίνησε τον άνθρωπο -μεταξύ άλλων- και το έκανε ποίημα, οι διακόσοι της Καισαριανής, που μπήκαν στο χώμα, κι ας είχε τον φόβο εκείνος ότι θα τον πάρει το κύμα κάποια στιγμή και θα καταλήξει στο βυθό. Κι ο Άλκης Αλκαίος ακούει τον άνεμο στον Φλεβάρη 1848 και μας λέει ότι είναι σίγουρα ασίγαστη η φωνή του Ελμπέρτο Κόμπος από τον Παναμά. Κι όταν περνάει από τα σύρματα, σφυρίζουν, γι’ αυτό οι Ινδιάνοι λέγανε τον τηλέγραφο Σύρμα που Τραγουδάει.

Φύσα Βαρδάρη μου που λέει κι η Γλυκερία. Όχι ότι αν δεν το πει θα σταματήσει να φυσάει. Ο άνεμος παράγεται λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας η οποία με τη σειρά της προκαλεί διαφορά πιέσεως και αυτή η διαφορά μεταξύ δυο περιοχών προκαλεί αντίστοιχη κίνηση αερίων μαζών. Για να είναι όλη η Γη ομόθερμη είναι αδύνατον, οπότε προφανώς ο άνεμος θα είναι νύχι-κρέας με την ατμόσφαιρα.

Σκορπάνε λοιπόν όλοι στους πέντε ανέμους. Κι όχι τίποτα, αλλά στο τέλος θα μείνουμε μονάχοι μας και θα λέμε πού πήγαν όλοι. Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι.

Μπροστά μπροστά πάνε οι κοπτήρες, οι οποίοι πέφτουν άδοξα νωρίς ως νεαγιλοί οδόντες. Δεν τραβάμε και κανά ζόρι βέβαια, καθόσον εφεδρείες υπάρχουν και στην ανεργία υπήρχαν -πριν ακόμα γεννηθούν- άλλοι καλύτεροι και πιο γεροί, οι οποίοι και παίρνουν τη θέση των παλιών αδικοχαμένων συναδέλφων τους. Τα πετάμε και στα κεραμίδια, τα βάζουμε στα μαξιλάρια, τα παίρνουν οι νεράιδες και λέμε ότι “για να βγει γερό” και δήθεν βγάνει κοσάρι το δόντι. Άκου δηλαδίς τί μαθαίνουν στα μωρά και νομίζουν ότι τα λεφτά τα βρίσκεις στο δρόμο. Αμ πώς; Και τρώνε αυτοί οι κοπτήρες κάτι φαγιά απλά, τίποτα μήλα και καρότα, δαγκάνουν ίσα ίσα και μετά τα διώχνουν στους παραπίσω. Άντε και κάνα πασατέμπο και φυστίκι Αιγίνης. Καθαρίζουν και κάνα κοκαλάκι πού και πού, τυχεροί κι αυτοί. Κι άμα πέσει μπουνίδι γερό, φτου και μέσα στη χούφτα και τέρμα, οι πρώτοι πεσόντες.

Από τα δίπλα ξεπετάγονται οι κυνόδοντες, κάτι λαμόγια από τα λίγα, σκίζουν τα κρέατα και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, τρυπάνε και κονσέρβες κατοχικές άμα λάχει. Διότι στις παρυφές υπάρχει πάντα ο υπόκοσμος και καλά να λέμε που τους έχουμε λίγοι τους κυνόδονται αλλέως θα ήμαστε σαρκοβόρα τέρατα. Το οποίον βεβαίως δεν έχει εξακριβωθεί και μάλλον υπάρχουν αρκούντως πολυπληθή παραδείγματα ούτως στηρίξουν την επιστημονικήν θέσιν ότι ανήκουμε αναφανδόν στα πρεντατόρια . Αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο κι άμα το πιάσουμε κι αυτό θα κάνουμε ποστ γόρδιο κόμπο.

Πιο μέσα, είναι οι προγόμφιοι, οι οποίοι δεν αποφασίσανε ακόμα τί καριέρα θα ακολουθήσουν. Καθώς έχουν την κάμα του κυνόδου, αλλά φέρνουν λίγο και στην άπλα των παραπέρα. Κι ο Καπόνες να πούμε για φοροδιαφυγή επήγε το παλικάρι, άσχετο που ήταν ένα ακάθαρμα που μήτε όλος ο Ειρηνικός δεν τον ξέπλενε.

Και πάμε τώρα στο ωραίο το σκηνικό. Λοιπόν λοιπόν, κύριοι και κυρία, σας παρουσιάζουμε τους Γομφίους, με το γάμα κεφαλαίο. Γάμα κεφαλαίο, κι άμα αλλάξεις και τους τόνους, βγαίνει ωραιότατο το συμπέρασμα. Τραπεζίτες τους λένε οι λαϊκοί, αυτοί που δεν μάθανε τον επιστημονικό όρο. Κι όλα τα μασάνε και τα ‘λέθουνε, και τα κάνουν μια ωραία μάζα για να μπούνε στα έγκατα του οισοφάγου. Κι όλοι οι υπόλοιποι δουλεύουνε γι’ αυτούς. Ό,τι και να πέσει, εκεί καταλήγει. Μασάνε, μασάνε, μασάνε, τρώνε, τρώνε και τελειωμό δεν έχουνε, εσαεί.

Πίσω πίσω, στα ορεινά έδρανα να πούμε, υπάρχει ένας Γομφίος αλλιώτικος, καθώς είναι κρυφός ο κερατάς. Περιμένει υπομονετικά να ωριμάσει η στοματική δομή. Κι όταν έρχεται η ώρα, σκάει δειλά μύτη, τρυπάει αργά το ούλο. Πονάει και καμπόσο φορές-φορές σ’ αυτό το προτσές και είναι σαν λέει “πάρτε είδηση τί σας περιμένει”. Κι άμα βγει μωρ’ αδερφάκι μου, μεγάλος κι επιβλητικός με τρεις ή και τέσσερις ρίζες, δεν τον κουνάει κανένας. Όταν δεν έχει θέση για κείνον, πετάει τον διπλανό του χωρίς δισταγμό, για να του κάνει χώρο, κι ας ανήκουν στην ίδια ομάδα. Τους σπρώχνει, να πάρει “ζωτικό χώρο”. Είναι δε, τόσο αχόρταγος, που τρώει συνεχώς κι αποθηκεύει κιόλας. Τόσο πίσω κρυμμένος, που δεν τον πιάνει η κάθαρση. Κι έτσι σαπίζει γρήγορα και ζέχνει και δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο. Δεν το λένε άδικα “κακό δόντι” μερικοί.

Κάποιοι άλλοι τον λένε φρονιμίτη. Διότι ο χρόνος της εμφανίσεως του οδόντος τούτου είναι πάντα στις μεγάλες ηλικίες. Ο γράφων διανύει ήδη το τριακοστό πρώτο έτος της ένδοξης ζωής του και φυτρώνει μόλις τον δεύτερο, ενώ η διαδικασία ωρίμανσης του πρώτου διήρκεσε καμιά δεκαριά χρόνια.

Δεν θα πρέπει φυσικά να θεωρηθεί ότι συμφωνώ με τον συλλογισμό του φρόνιμου. Τα λεξικά έχουν αρκετές ερμηνείες της λέξεως, μία εκ των οποίων η λογική. Πλην όμως, έτερη ερμηνεία είναι η συμφωνία με τα κοινωνικά πρότυπα. Κατ’ επέκτασιν και η μη αμφισβήτηση των καθιερωμένων, άρα και η ανυπαρξία προσπάθειας αλλαγής των, η συντήρηση. Ο φρόνιμος είναι ίσως και συντηρητικός. Ο μεγάλος τραπεζίτης, με την “κοινωνική ευθύνη”, υπαγορεύει και προϋποθέτει ταυτόχρονα το φρόνιμο. Κοινωνικά φρονήματα και τέτοια συναφή είναι μάλλον ευχάριστα λογοπαίγνια, ή μήπως όχι;

Η επιστήμη δηλώνει ότι το τελευταίο αυτό δόντι αποτελεί κατάλοιπο από την εξέλιξη των ειδών. Διότι σίγουρα η δουλειά μας γίνεται και με δυο τραπεζίτες, τί τον θέλουμε τον ανταγωνισμό; Εξελικτικά να το δεις δηλαδή, σίγουρα κάποια στιγμή θα σταματήσει εντελώς να βγαίνει κι όχι απλά με χρονοκαθυστέρηση. Κάπως έτσι είναι και η ύπαρξή τους στην κοινωνικοοικονομική δομή. Είναι άχρηστοι και απλά μασάνε τον πλούτο που παράγουν οι άλλοι.

Τους φρονιμίτες-τραπεζίτες, τους βγάζουμε βίαια, με εξαγωγή που τουμπανιάζει το μάγουλο κι ο πόνος χτυπάει κόκκινο. Αφού βγει όμως, όλα καλά, επουλώνεται η πληγή και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Κοίτα να δεις πώς βγαίνουν και οι παραλληλισμοί με την κοινωνία ε; Αυτούς λοιπόν, τους κεφαλαιοκράτες-τραπεζίτες, γιατί δεν τους ξεριζώνουμε από κει που κάθονται; Η ίδια η εξέλιξη τους έχει καταστήσει εντελώς άχρηστους. Το θέμα είναι να γίνει η εξαγωγή. Αλλιώς θα προκαλούν συνεχώς πόνο με τη σαπίλα που κουβαλάνε.

ΥΓ: Το ποστ προήλθε από την ανάγνωση του Τοκετού.

Το 2011, στην Ελλάδα, αφού το παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα απειλείται με την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας, η λαϊκή οργή οδηγεί στην αποδυνάμωση των κομμάτων της αστικής τάξης και την ανασύνταξή τους με την ανοιχτή πια συμφωνία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Οι τράπεζες παίρνουν και τυπικά την εξουσία, με τον Λουκά Παπαδήμο να ηγείται της κυβέρνησης από τη θέση του Πρωθυπουργού και το σύνθημα “Όλη η εξουσία στις Τράπεζες!” γίνεται πράξη.

Κι επειδή η ιστορία είναι σπειροειδής, θα γυρίσει ο κοχλίας. Την εξουσία θα την πάρουν οι λαϊκές επιτροπές που ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, δειλά και με απειρία, δίπλα στα σωματεία που ενισχύονται ή στήνονται, δίπλα στις επιτροπές ανέργων. Την εξουσία θα την πάρει ο λαός που οργανώνεται αποφασιστικά. Κι όταν την πάρει…

Ψάχνω για το σύνθημα. Όλη η εξουσία… …πού;

Μάρτης 2011, τα πρώτα γιαούρτια και δημόσιες αποδοκιμασίες του στυλ «πάμε στο σπίτι αυτουνού να φωνάξουμε».

Είχαν έρθει από πριν κάτι “Δεν πληρώνω”. Τον ρόλο τους τον είδαμε βέβαια αυτές τις μέρες.

Μετά ακολούθησαν οι Αγανακτισμένοι. Κι ενώ στην Ισπανία, όπου ξεκίνησαν, ήταν ένα συνονθύλευμα ιδεών -χωρίς καθαρό ταξικό προσανατολισμό-, εδώ λανσαρίστηκαν ως πλήρη απουσία οποιασδήποτε ιδέας. Ελάτε πρώτα, και μετά θα βρούμε γιατί ήρθαμε. Η μαζικότητά που είχε σε κάποιες συγκεντρώσεις, κάτι Κυριακές π.χ., έδειξε δυο πράγματα. Ο κόσμος θέλει να αντιδράσει, ψάχνει τρόπο να βρεθεί με κόσμο και να φωνάξει. Και δεύτερο, τα μέσα παίζουν τον ρόλο τους και τον κουμαντάρουν καλά, ωθώντας τον εκεί. Ευτυχώς το πείραμά τους απέτυχε.

Φτάσαμε τον Ιούνη, με την απεργία, να στήνεται προβοκάτσια κατά του ΠΑΜΕ, μπροστά στο Σύνταγμα και να αποτυγχάνει. Και πριν μια βδομάδα, η επίθεση του παρακράτους κόστισε μια ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα, οι επίσημοι έφυγαν από τις εξέδρες τους, κάτω από την λαϊκή οργή. Αυτό να θυμόμαστε. Λαϊκή οργή.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Είναι νομοτέλεια, πώς να το κάνουμε. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ παίρνουν μαζί 50% στις δημοσκοπήσεις; Πώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι κόσμος παίρνει ανοιχτά θέση. Από κει που άκουγες την κασέτα “Φίλε εμένα δεν με ενδιαφέρουν τα πολιτικά”, τώρα ακούς …κάτι. Καλό, κακό, ηλίθιο, σοφό, ντεμέκ, αλλά κάτι. Διότι όταν δεν βλέπεις καπνό, είσαι στ’ αρχίδια σου, όταν η φωτιά είναι απόξω από τον αυλόγυρο, θα κάνεις σχέδια για το πώς θα προστατευθείς, αλλά όταν φτάσει στο σπίτι σταματάς τα σχέδια και δρας. Τώρα θα με πεις, καλά εσείς δλδ. είχατε ραντάρ και τη βλέπατε τη φωτιά ή μήπως απλά ρίξατε μια ζαριά και πέσατε μέσα;

Όχι ρε μαγκάκο, την βλέπαμε. Τί νομίζεις, ότι γίνονται τυχαία τα πράγματα; Μελετημένα είναι, επιστημονικά τεκμηριωμένα. Μα, τα ΔΙΚΑ τους μοντέλα μιλάνε για τις κρίσεις, βγάζουν συμπεράσματα και μεθόδους για το πώς να μικρύνει ο κύκλος, όχι πώς να εξαλειφθεί. Διότι ο κύκλος δεν σταματάει. Ίσα-ίσα, τα μαθηματικά μοντέλα που εφαρμόζονται δείχνουν ότι τα χρονικά διαστήματα γίνονται όλο και πιο σύντομα. Κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει διαφορά μεταξύ κρίσης και ανάπτυξης. Αυτό δεν λέμε κι εμείς; Ότι ακόμα κι αν ξεπεραστεί αυτή εδώ η κρίση, η επόμενη θα έρθει πιο γρήγορα.

Κι έτσι, η λαϊκή οργή θα φουντώνει συνεχώς. Περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή.

Ψυχραιμία και λογική. Διότι δεν μπορεί να επικρατήσει τίποτε άλλο. Τα επιχειρήματα τους τέλειωσαν. Ο δικός τους κόσμος τους γυρνάει την πλάτη και ενισχύει το ΠΑΜΕ. Το μόνο που μπορούν να επιστρατεύσουν πλέον είναι η ωμή βία. Πρώτα με το παρακράτος, όπως και έγινε και χτες. Θα ακολουθήσουν και οι άλλοι μηχανισμοί, όταν πια δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο. Κοιτάμε μπροστά και ετοιμαζόμαστε. Για τα πάντα.

Δεν θα γράψω τίποτε άλλο. Θυμάμαι μόνο τον Χαρίλαο. “Οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει”. Κι ο σπόρος που ποτίζεται τόσα χρόνια μόλις έσκασε μύτη από το νοτισμένο με αίμα χώμα. Θα νικήσουμε.

Τώρα ξεκινάνε όλα.

Ντάξει, δεν λέω, χρήσιμες ταινίες. Αλλά αυτός ο Μαραγκός κομματάκι άγαρμπος ρε παιδί μου. Διότι από τη μια στα δίνει φόρα παρτίδα, από την άλλη κάνει κάτι ντεμέκ συμβολισμούς και από την τρίτη σου δημιουργεί ερωτηματικά. Τί έγινε τελικά με τα παιδιά του ζεύγους; Η μάνα στην απεργία τόσες μέρες και ούτε που τα είδε, ο πατέρας απεργία πείνας και ούτε που πάτησαν το ποδάρι τους σύζυγος και τέκνα. Σαν την άλλη ταινία του δηλαδίς, “Μάθε παιδί μου γράμματα” που καλά τα λέει πάλι γενικώς, αλλά αυτή σαν τα κρύα τα νερά τί ήθελε με τον παλιόγερο και στο τέλος πετάει ένα “πες την αλήθεια ρε” και μετά Φιν και καλά περάσαμε, πάμε τώρα από του Σωτήρη να φάμε κανα κιοφτεδάκι γιατί στην κοιλιά παίζουν βιολοντσέλα. Τίποτα δεν καταλάβατε, ξέρω, αλλά φταίει το γεγονός ότι δεν πιάνετε τα νοήματα. Λίγοι τα πιάνουν τα νοήματα, Αρτέμη!

Μπας περιπτώς, για αλλού ξεκίνησα αλλά έκανα κι ένα ντετούρ. Καλώς. Έχει λεπόν μέσα στην ταινία μια σκηνή, όπου αφού ο Μαγγάνας έχει κάνει (νομίζω) εφτά μέρες απεργία πείνας, τον λυγίζει η ρημάδα και φεύγει βουρ για το πατσατζίδικο. Κάθεται, έρχεται ο πατσάς (ντουζλαμάς είναι, αλλά ο μάστορας πριν φτιάχνει ψιλοκομμένο) περιποιημένος, σκορδοστούμπι, μπούκοβο και πάει να βάλει την κουταλιά στο στόμα και… αλτ! Αντίχριστε, τί κάνεις!

Πεθαίνεις ή ζεις.

Αυτό σκέφτομαι. Στο ποστ της απεργίας του Φλεβάρη είχα γράψει “είναι ζήτημα αξιοπρέπειας”. Τώρα πια είναι θέμα επιβίωσης.

Εγώ Αρτέμη μαζί σου είμαι. Για τους άλλους δεν ξέρω.

Όπως μήνυσε κι ο Γεώργιος Καραΐσκος ή Καραΐσκάκης:

…άμα ζήσουμε, θα σας γαμήσουμε.

Άμα πεθάνουμε, θα μας κλάσετε τον πούτσο.

Αύριο, δεν τελειώνει η 48ωρη ούτε κορυφώνεται, όπως λένε τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια. Αύριο ξεκινάνε τα πάντα. Το θέμα είναι να τα πάμε εκεί που πρέπει.

Η κρίση χρέους που πλήττει την Ελλάδα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού της χώρας, καθώς έχει αυξηθεί ο αριθμός των αυτοκτονιών, ενώ όλο και περισσότεροι στρέφονται στα ναρκωτικά και στην πορνεία και ραγδαία αύξηση παρατηρείται στα κρούσματα μόλυνσης με τον ιό HIV. Αυτό προκύπτει από την έρευνα με τίτλο «Οι επιπτώσεις της κρίσης στην υγεία: οιωνοί μίας ελληνικής τραγωδίας» που υπογράφουν Βρετανοί ερευνητές και η οποία δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση Lancet.

Οι συντάκτες της μελέτης βασίστηκαν σε στοιχεία από την ελληνική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες πηγές και καταγράφουν μία ανησυχητική επιδείνωση των στοιχείων για την υγεία.

Σύμφωνα με τη μελέτη, την οποία υπογράφει και ο ελληνικής καταγωγής Αλέξανδρος Κεντικελένης του τμήματος κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, τα σκληρά οικονομικά μέτρα και το αυξανόμενο ποσοστό ανεργίας ωθούν περισσότερους πολίτες στην κατάθλιψη και στην εξάρτηση από ουσίες, ενώ οι περικοπές στις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες του δημοσίου υποδηλώνουν ότι λιγότεροι άνθρωποι θα μπορούν να επισκεφθούν τον γιατρό τους ή να ζητήσουν άλλη ιατρική βοήθεια.

«Η εικόνα της υγείας στην Ελλάδα είναι ανησυχητική» λέει ο Ντέιβιντ Στάκλερ, κοινωνιολόγος στο πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ της Βρετανίας. «Διαπιστώνουμε ανησυχητικές τάσεις -διπλασιασμό των αυτοκτονιών, αύξηση των ανθρωποκτονιών, αύξηση κατά 50% των κρουσμάτων μόλυνσης με HIV και οι πολίτες αναφέρουν ότι η υγεία τους επιδεινώνεται, αλλά δεν επισκέπτονται γιατρό παρότι νιώθουν ότι θα έπρεπε» εξηγεί ο ίδιος.

Η ομάδα του Στάκλερ διαπίστωσε ότι οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 17%, από το 2007 ώς το 2009 και, όπως υποστηρίζει, τα επίσημα στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο προβλέπουν ακόμη μεγαλύτερη αύξηση, από 25% ώς 40%.

Ο Μάρτιν Μακί της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Στάκλερ για την έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Lancet, συμβουλεύει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση χρέους να λάβουν υπόψη τους το πόρισμά της.

«Η περίπτωση της Ελλάδας είναι μία προειδοποίηση του τι μπορεί να συμβεί αν πραγματοποιηθούν σημαντικές περικοπές στον τομέα της υγείας εξαιτίας της ύφεσης» είπε σε τηλεφωνική του συνέντευξη στο Reuters.

Η μελέτη αναφέρεται σε ζητήματα που «γνωρίζουμε ότι έχουν άμεση σχέση με την κρίση» δηλώνει από την πλευρά του ο κ. Κεντικελένης.

Οι επιστήμονες διαπιστώνουν επίσης μία σημαντική αύξηση στα κρούσματα μόλυνσης με HIV στην Ελλάδα κατά τα τέλη του 2010 και δηλώνουν ότι από τα δεδομένα προκύπτει πως τα κρούσματα του ιού που προκαλεί το AIDS θα αυξηθούν κατά 52% αυτή τη χρονιά σε σχέση με την προηγούμενη.

Τα ποσοστά χρηστών ηρωίνης αυξήθηκαν κατά 20% το 2009 και ταυτόχρονα οι μειώσεις στον προϋπολογισμό το 2009 και το 2010 οδήγησαν στην περικοπή κατά ένα τρίτο των κρατικών προγραμμάτων βοήθειας των τοξικομανών και παροχής υπηρεσιών πρόληψης κατά του HIV.

Όπως λέει ο Στάκλερ, υπάρχουν πληροφορίες ότι ορισμένοι τοξικομανείς μολύνονται σκοπίμως με τον HIV, για να εξασφαλίσουν το μηνιαίο επίδομα των 700 ευρώ και συντομότερη ένταξη στα προγράμματα υποκατάστασης για τους χρήστες.

Εξαιτίας της κρίσης, οι σχέσεις της Ελλάδας με τις φαρμακευτικές εταιρίες είναι πολύ τεταμένες, επιβάλλοντας ορισμένες από τις αυστηρότερες μειώσεις στις τιμές των φαρμάκων σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη και με απλήρωτους λογαριασμούς να επιβαρύνουν περαιτέρω τις φαρμακευτικές εταιρίες.

Γνωστή εταιρία διέκοψε την προμήθεια φαρμάκων για τον καρκίνο σε ορισμένα κρατικά νοσοκομεία της Ελλάδας καθώς δεν τα έχουν πληρώσει και οι ασθενείς κλήθηκαν να προμηθευτούν τα φάρμακα από φαρμακεία που είναι πιο αξιόπιστοι πελάτες των φαρμακευτικών.

Τέλος, αρκετές φαρμακευτικές εταιρίες έχουν αναγκαστεί να δεχτούν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αντί χρημάτων σε μετρητά για την αποπληρωμή ορισμένων υπέρογκων χρεών.

Κρίση χρέους. Καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης είναι, αλλά τί να περιμένω. Τέλος πάντων. Πάμε στο ζουμί.

Δηλαδή ήρθε η “μελέτη” να μας πει αυτό που όλος ο κόσμος το βιώνει στο πετσί του. Ήρθε ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Γέφυρας του Καμ (Cambridge, αμόρφωτοι), ο οποίος είναι και ελληνικής καταγωγής, λες και έχει καμιά σημασία ας πούμε, να μας πει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα πέσουν στα ναρκωτικά, στην κατάθλιψη και ότι λιγότεροι θα μπορούν να πάνε στο γιατρό και να πάρουν φάρμακα. Φωστήρας και μπράβο του, αφού μπόρεσε να τα καταλάβει αυτά από τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Όταν λέω εγώ ότι θα πεθάνει κόσμος, σφυράνε κλέφτικα. Μωρέ θα μαζεύουνε τα πτώματα από την Αριστοτέλους και τη Ναβαρίνου. Το ωραίο είναι ότι θα βγαίνουν με μπλαζέ ύφος ή περισπούδαστο ή και περίλυπο καμιά φορά και θα παρουσιάζουν τον αποτροπιασμό, την απέχθεια και την βαθιά συμπόνοια για τα θύματα αυτής της κοινωνίας που δεν φροντίζει τους πολίτες της και εμφανίζει “εικόνες από άλλες εποχές”. Και μετά να πάμε για ψαράκι στην Αρετσού για να πάνε τα φαρμάκια κάτω.

Το πρόβλημα ξέρεις ποιο είναι; Ότι δεν πρόκειται για “ανωμαλία” του κοινωνικού συστήματος, για “επακόλουθο της κρίσης”. Και πριν την κρίση πέθαινε κόσμος από την πείνα. Και σε περιόδους ανάπτυξης του κεφαλαίου (μα γιατί να χρησιμοποιούμε τέτοιες λέξεις, δεν το καταλαβαίνω) πάλι πέθαιναν από τα ναρκωτικά. Κατάθλιψη, ουου, ας ρωτήσουμε τους ψυχολόγους-ψυχίατρους να μας πουν. Είναι άλυτα προβλήματα, που πάντα θα υπάρχουν όσο υπάρχει το σύστημα της εκμετάλλευσης που λέγεται καπιταλισμός. Είναι το πραγματικό του πρόσωπο, η σήψη, η αδικία, η εξαθλίωση. Εδώ και είκοσι χρόνια μάλιστα, που δεν υπάρχει το αντίπαλο δέος της Σοβιετικής Ένωσης και ο καπιταλισμός, το οικονομικό σύστημα που ζούμε, δείχνει ολοένα και περισσότερο τα δόντια του, αυτά τα “φαινόμενα” πληθαίνουν ολοένα.

Η “κοινή γνώμη” θα εκφράσει “την δυσαρέσκειά της, την απέχθεια για την κατάπτωση των αξιών, την συμπόνοια της για τους λιγότερο τυχερούς συμπολίτες μας” και άλλα δακρύβρεχτα. Και μετά, ζωή σε λόγου μας. Αυτό το “κοινή” μάλλον κάτι σημαίνει.

Μα όμως, όλοι αυτοί οι θάνατοι που συμβαίνουν και θα συμβούν, είναι απλά φαινόμενα; Μήπως είναι δολοφονίες και μάλιστα προμελετημένες; Πώς να δικαιολογήσεις το δίλημμα “φαγητό-φάρμακα” που καταδικάζει τον άρρωστο; Πώς να βρεις αναπόφευκτη την κατάθλιψη του αυτόχειρα; Εγκλήματα είναι, με δόλο και σχέδιο, χωρίς κανένα ελαφρυντικό και απαιτούν την εσχάτη των ποινών. Ο αυτουργός είναι το ίδιο το σύστημα που τα γεννάει και πρέπει να καταδικαστεί στην συνείδηση αλλά κυρίως στην πράξη. Να θανατωθεί μια για πάντα. Ο καπιταλισμός για να ζει πρέπει να πεθάνουμε εμείς. Ας τον βάλουμε λοιπόν στον τάφο όσο πιο γρήγορα γίνεται και ας ρίξουμε και την ταφόπλακα.

Μετά το rest οι σύμμαχοι μας οι Αμερικάνοι βάνουν το In Peace. Εννοώντας βεβαίως την επιθυμία τους να αναπαυτεί εν ειρήνη. Λες κι άμα αρχίσουν να σκάνε τίποτα μπόμπες πάνω από την τελευταία του κατοικία ή άμα έρθουν τίποτα τσόγλαν μπόις να παίξουνε τσ’αμάδες θα ενοχληθεί ο μπάρμπας. Τέλος πάντων.

Επειδή όμως έκανα εισαγωγή αποτόμως, να δώσω λίγο την κατευθυντήρια γραμμή του ποστ. Τα ξημερώματα που λέτε ανακοινώθηκε ο θάνατος του Steve Jobs, περισσότερο γνωστός για την ίδρυση της Apple μαζί με τον Steve Wozniak και τον Ronald Wayne. Αυτόν τον τελευταίο ούτε που τον ξέρει η μάνα του, διότι πούλησε το μερίδιο του, δέκα μέρες αργότερα. Άτυχος ο μάγκας και κρίμας. Που λέτε ο Τζομπς ήταν μεγάλο τυπάκι, φρίκουλας (το φρίκινγκ έχει να κάνει με τα τηλεφωνικά δίκτυα, ουσιαστικά βρίσκανε τρόπους για να πραγματοποιούν δωρεάν κλήσεις) κι έτσι. Με τον Wozniak που είναι μυαλό κι όχι κανας τυχαίος φτιάξανε τότε στο γκαράζ τους έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και ξεκίνησαν μια εταιρεία για να τον πουλήσουνε. Κι αυτή η εταιρεία έγινε μεγάλη και τρανή και είναι τώρα η μεγαλύτερη εταιρεία του κόσμου λέει. Κι έζησαν αυτοί καλά και αυτός απεβίωσε.

Αυτό λοιπόν είναι για τους Αμερικανούς μεγάλη καύλα. Όχι ότι πέθανε, σαν κάτι καφρίλες στις φοιτητικές εκλογές για τον τάδε που είναι τάβλα και πωπω … .Το ότι έγινε ένας μεγάλος και πλούσιος αυτοδημιούργητος, γιατί συμβολίζει το αμερικάνικο όνειρο. Ένας τζες με τρύπιο πανταλόνι αλλά με τόσο ισχυρό όραμα που κατακτάει όλο τον κόσμο. Και γιατί όχι λέω εγώ, και μπράβο του και ωραίο το αγόρι. Αμέ. Ρισπέκτ και τα σέβη μας και αποτίουμε φόρους τιμής και μακάρι όλοι μας κάποια μέρα έτσι να γινόμασταν.

Αλλά, όμως, θα το πετάξω το σχόλιο, διότι δεν μπορώ, εδώ μου κάθεται. Ο Jobs, ως μέτοχος της Apple και της Pixar-νυν Disney καθώς υπήρξε συγχώνευσις- έχει, με συγχωρείτε, είχε 8 δις ντόλαρς. 8 χιλιάδες εκατομμύρια. 8 χιλιάδες χιλιάδων χιλιάδων πράσινα δολλαριάκια. Και λες, μα τί στο διάλο όραμα είχε που να αποκτήσει περιουσία όση το ΑΕΠ της Μάλτας; Αν δεν είχε προσλάβει εργαζόμενους και δουλεύαν μόνοι τους, δύο μυαλά και τέσσερα χέρια, θα μπορούσε ποτέ να γίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα; Αν δεν γινόταν η γιγάντωση, με την σύμπραξη του τραπεζικού κεφαλαίου με δάνεια, με την επέκταση εκτός συνόρων, με την κατασκευή στο φτηνό εργατικό δυναμικό της Κίνας, με τους χαμηλούς μισθούς των υπαλλήλων, θα γινόταν η μεγαλύτερη εταιρεία; Όσο μεγαλύτερα τα κέρδη, τόσο μεγαλύτερη η υπεραξία. Τόσο περισσότερη η εκμετάλλευσις. Διότι τα Mac με τόσο αλουμίνιο, μιλάμε για πολύ μέταλλο, άρα και μεγαλύτερη εκ-μετάλλευση.

Ναι, είχε όραμα. Σύμφωνοι, διότι όταν παίρνεις μια σχεδόν χρεοκοπημένη εταιρεία και την κάνεις νούμερο ένα, ξέρεις τί κάνεις. Αλλά δεν έκανε μόνος του ό,τι έκανε. Το καταπληκτικό είναι ότι ως αμοιβή για την θέση του διευθυντή της Apple, ο ετήσιος μισθός του ήταν 1 δολάριο. Το οποίον σημαίνει ότι, τυπικά, αυτό που του έφερε τα λεφτά του ήταν το κεφάλαιο του, το μετοχικό του μερίδιο. Αυτό δηλαδή που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, αγοράζοντας απλά ένα μάτσο μετοχές και βλέποντας την αξία τους να ανεβαίνει, λόγω της εργασίας των άλλων. Το απόγειο της καπιταλιστικής παραγωγής, καμία συμμετοχή του κεφαλαιούχου στην παραγωγική διαδικασία. Βάζεις λεφτά, παίρνεις λεφτά. Και δούλευε εσύ να παίρνουν αυτοί.

Τέλος σχολίου.

Τέλος πάντων, θα τον θυμόμαστε γιατί ήταν αλάνι, μάγκας και οραματιστής. Και τυχερός. Κι αγύριστο κεφάλι. Τόσο ξεροκέφαλος ο Τζομπς, που τον απέλυσε από την Apple, την εταιρεία που αυτός ίδρυσε, ο Σκάλι, ο άνθρωπος που ο Jobs προσέλαβε για να την διευθύνει, το 1985. Και έφτιαξε άλλη εταιρεία, που την αγόρασε η Apple το 1997 και τον κάνανε πάλι διευθυντή και τότε πια τους άλλαξε τα φώτα.

Κυρίως, θα τον θυμόμαστε γιατί έχουμε Mac εδώ και δεκαεφτά χρόνια. Και συνέβαλε με τον δικό του τρόπο στην διαμόρφωση της δικής μας προσωπικότητας. Rest λοιπόν. Άντε, και In Peace. Κομμάτια να γίνει.

R.I.P.

Καταρχήν, το αυθεντικό κείμενο είναι εδώ: Δημόσιο δωρεάν cloud computing για όλους. Καλά τα λέει, αλλά πετάει μια κουβέντα βαριά στη μέση του κειμένου και με πίκρανε πολύ, δι’ αυτό και θα πραγματοποιήσω παράκαμψη. Διότι λέει χωρίς εσένα πληχτρολόγιο δεν λειτουργεί, εργάτη μπορείς χωρίς διαχειριστή. Ε, όχι και μπορείς, τί μπορείς; Πώς μπορείς; Διότι ο System Administrator είναι εκείνος που φροντίζει για την καλή λειτουργία του συστήματος γενικότερα. Διότι το κουμπιούτερ στην οικία σου, που δεν έχει διαχειριστή και του έχεις βγάλει τα μάτια, κάποια στιγμή θα πάει για φούντο -λέγε με φορμάτ- αφού δεν υπάρχει κανείς για να το συντηρήσει, να το προσέξει και να το αγαπήσει με φροντίδα και προδερμ. Ενώ τα κουμπιούτερ που τα δια-χειρίζονται οι Διαχειριστές Συστημάτων, αυτοί οι σύγχρονοι λαϊκοί ήρωες, οι σούπερμεν της ψηφιακής εποχής, οι ηγέτες ενός σύγχρονου σταχανοφικοπιξελοκινήματος, τα κουμπιούτερ αυτά εργάζονται συνεχώς και χουρχουρίζουν στις αγκάλες των racks που τα φιλοξενούν. Προβλήματα φυσικά και βγάζουν, γι’ αυτό και ο SA (System Administrator) βρίσκεται εκεί για να τα βλέπει, πριν από μας, για μας. Το τελευταίο μου ποστ (πριν από αυτό, διότι τώρα αυτό είναι το τελευταίο και κάποια στιγμή μελλοντικά θα παύσει να είναι διότι την θέση του θα την καταλάβει κάποιο άλλο αριστούργημα) ήταν αφιερωμένο στους SA και εξέφραζε την ευγνωμοσύνη του προς αυτούς. Άλλωστε, εργαζόμενοι είναι (είμαστε) κι αυτοί (εμείς), νομίζω; Και δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε άλλο εκτός από τα UTP μας.
Πέρα από την πλάκα, οι διαχειριστές συστημάτων αποτελούν θέσεις-κλειδιά. Προκειμένου να συντονιστούν όλοι οι επιμέρους τομείς της κοινωνικής παραγωγής απαιτείται η επικοινωνία τους. Όσο ποιοτικότερη και αποδοτικότερη αυτή, τόσο ποιοτικότερη και αποδοτικότερη η χρήση των μέσων παραγωγής. Πριν από αυτό βέβαια έρχονται οι αναλυτές, οι προγραμματιστές και φυσικά οι χρήστες που θα τροφοδοτήσουν με δεδομένα. Αλλά, αν η db απαιτεί 200Mqueries/min και ο RAID controller κάνει νερά, ποιος θα κάνει την αλλαγή, ο Μπάμπης που γράφει εκατομμύρια γραμμές κώδικα μεν, αλλά μπερδεύεται μεταξύ NAS και SAN; Ε, ντροπή και αίσχος δηλαδίς. Για να μην πούμε ότι πρέπει να αποτελούν άτομα εμπιστοσύνης. Διότι η γουγουτηςκετουκε μπορεί να κάνει το σφάλμα και να στείλει το PDF με όλο το πλάνο της επανάστασης με e-mail στις οργανώσεις, ξερό, χωρίς κρυπτογράφηση, στεγανογραφία ή δενξέρωγωτίάλλο. Που σιγά μην γίνει έτσι, αλλά χάριν παραδείγματος, λέμε τώρα. Αν ο μαγκίτης ο SysAdminίτης έχει το συνήθειο να χτενίζει τον mail server και φύγει σούμπιτο το εν λόγω αρχείο στο αντίπαλο στρατόπεδο, τότε τί έγινε; Μπας περιπτώς, οι διαχειριστές είναι καλά παιδιά. Τα κακά είναι στη φυλακή. Και μετά τη φυλακή τα παίρνει το ΦουΜπουΆι και τα βαφτίζει καλά και όλα ντάξει. Τον Διαχειριστή πρέπει πάντα να τον έχεις φίλο. Διαβάστε και λίγο BOFH (Bastard Operator From Hell) και θα καταλάβετε. Ή έστω δείτε ολίγον τί από IT Crowd. Παμ’ παρακάτω τώρα.

Στο ζουμί λοιπόν, στο Σύννεφο. Πρώτον, το Cloud δεν υπάρχει. Αυτό που λένε όλοι κλάουντ δεν υπάρχει. Εκτός κι αν είναι ο Κόνορ Μακλάουντ, ο επονομαζόμενος Χαϊλάντερ, ο οποίος πάλι δεν υπάρχει και σας την έφερα. Το Cloud δεν είναι τίποτε άλλο από το Internet. Το οποίον Ιντερνετ είναι απλά ένα σύνολο από διάφορα υπολογιστικά συστήματα που συνδέονται μέσω ενός τεράστιου αφηρημένου δικτύου. Αλλά, επειδή ο πολύς κόσμος το Internet το έκανε πια καραμέλα, έπρεπε να βρεθεί μια καινούργια λέξη. Θα με πεις, άνθρωποι “της πληροφορικής”, με “πολυετή εμπειρία στα φορμάτ” και δεν κατανοούν τί είναι το cloud, θα το καταλάβουν οι άλλοι, οι αμύητοι;
Τα παλιά τα χρόνια λοιπόν, άνοιγες ένα WordPerfect ή ένα MacWrite, έγραφες ένα κείμενο, το αποθήκευες σε δισκέτα 5.25″ (πέντε και εν τέταρτο ιντσών) και το είχες εσύ. Άντε, το έδινες και σε κανα φίλο σου. Ή στον εκδότη σου. Ή στον προϊστάμενο και πάει λέγοντας. Η επικοινωνία μεταξύ των υπολογιστών δεν υπήρχε στα οικιακά PC, γι’ αυτό και λέγονταν έτσι, δηλαδή Personal Computers, Προσωπικοί Υπολογιστές. Υπήρχαν φυσικά στις μεγάλες εταιρείες κάτι θηρία, υπολογιστές-βουνά με κάτι τεράστιες μπομπίνες στις οποίες αποθηκεύονταν όλα. Εκεί πάνω ακουμπούσαν τα “τερματικά”, τα οποία είχαν πρόσβαση σ’ αυτά τα “κεντρικά” αποθηκευτικά συστήματα και όλα αυτά μαζί αποτελούσαν το δίκτυο της εταιρείας. Ντάξει, είναι εξαιρετικά απλουστευμένο το παράδειγμα, αλλά ένεκα η εκλαΐκευσις λόγω της μόρφωσις της μαζός… Κάπου πιο μετά αρχίσανε κάτι πανεπιστήμια να δικτυώνουν μεταξύ τους τους υπολογιστές τους, μέσω του τηλεφωνικού δικτύου. Κι ύστερα άρχισε το e-mail, το File Sharing, το Web, το chat και κάτι τέτοια. Το cloud λοιπόν υπήρχε από τότε. Διότι για να πάρεις εσύ το e-mail σου, δεν χρειάζεται να έχεις τον υπολογιστή σου ανοιχτό 24/7 (διαβάζεται 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα). Αυτήν την δουλιά την κάνει ο server και εσύ απλά συνδέεσαι πάνω του όταν θες να διαβάσεις τα e-mail σου. Πού βρίσκονται λοιπόν τα e-mail σου όλο αυτό το διάστημα; Στον server, όχι στον υπολογιστή σου. Βρίσκεται κάπου πιο αφηρημένα, στο Internet.

Γιατί τώρα το είπανε σύννεφο; Γιατί αρχίζει αυτή η αφηρημένη έννοια να επεκτείνεται παντού. Ας πούμε ότι έχω ένα εξελόφυλλο που κρατάω στοιχειώδη οικονομικά του σπιτιού. Το έχω στον υπολογιστή μου, στο σπίτι μου. Αν θελήσω να δω πόσο πλήρωσα ΔΕΗ την τελευταία φορά, γιατί έτσι ρε παιδί μου, το συζητούσα με το Θρασύβουλα στο καφενείο και μου έκανε το μάγκα ότι πληρώνει πιο πολλά, λύση δεν υπάρχει. Αν όμως το έχω στο Google Docs, λ.χ., τότε απλά ανοίγω έναν οποιονδήποτε υπολογιστή (όχι μόνο, μπορώ να ανοίξω κινητό, tablet, PDA, ψυγείο ή νεροπίστολο) που συνδέεται στο ίντερνετ (ή στο ιντερνΈτ για τους μεγαλύτερους σε ηλικία) και το βλέπω από παντού. Ρε δεν πα να ‘μαι και στον ISS σε τροχιά, άπαξ κι έχεις σύνδεση με το ρημάδι μπορείς να δεις τα πάντα. Ε, αυτή την εξέλιξη, όπου ακόμα και τα προσωπικά μας αρχεία βρίσκονται στο αφηρημένο Internet, την ονομάσανε cloud.

Και πού είναι όλα αυτά; Σε ποιον ανήκουν; Ποιος καρπώνεται την υπεραξία στο φινάλε; Διότι μέσα στους όρους των, γράφει κάτι όμορφα ότι τα περιεχόμενα πιθανόν να υπόκεινται σε σκανάρισμα με σκοπό την αποτελεσματικότερη παροχή διαφημίσεων, ή ότι απαγορεύεται η φύλαξη παράνομου υλικού κτλ. Σε ένα πρόσφατο σκάνδαλο με έναν από τους ηγέτες της διαδικτυακής αποθήκευσης, το Dropbox, αποκαλύφθηκε ότι η εταιρεία ήταν σε θέση να διαβάσει τα δεδομένα των χρηστών της, παρά το γεγονός ότι διαφημιζόταν το αντίθετο, διότι ήταν κρυπτογραφημένα λέει και τρίχες κατσαρές. Οπότε αν οι αγνές και άγιες εταιρείες πραγματοποιούν αυτά τα ανήθικα, φαντάσου τί κάνουν οι κυβερνητικοί οργανισμοί. Αλλά θα με πεις, και πάλι την εξουσία την έχουν οι εταιρείες, το Κεφάλαιο (μα πάλι αυτή η ξύλινη γλώσσα, αμάν ρε παιδί μου!). Οπότε ντάξει, πάλι αυτούς κατηγοράμε και τα πράματα είναι στη θέση τους.

Το θέμα είναι ότι αναγκαστικά το πράγμα θα πάει εκεί. Δηλαδή κάποια στιγμή ίσως να καταργηθούν στην πράξη τα προσωπικά αποθηκευτικά μέσα και να βρίσκονται όλα δικτυακά. Η Apple (άλλη μια φορά) άνοιξε τον δρόμο ας πούμε, με το να προσφέρει ολόκληρη εγκατάσταση λειτουργικού συστήματος μέσω διαδικτύου. Ποιος ο λόγος λοιπόν να έχω κάτι “στον δίσκο μου”; Η ιδιωτικότητα θα με πεις, και σάμπως να έχεις και δίκιο. Εφόσον όμως η εξέλιξη υπαγορεύει ότι θα πάνε εκεί τα πράγματα, πώς μπορεί να αλλάξει αυτό, πώς μπορεί να προστατευτεί η ιδιωτικότητα; Στην “δευτέρα παρουσία” του σοσιαλισμού, ναι. Γιατί, είχες την εντύπωση ότι θα το πάμε αλλού, αφού με ξέρεις ρε αναγνώστη μου!

Και μην πεταχτεί κανείς και πει κανείς για Open Source κι αηδίες. Και το Ubuntu One έχει cloud services. Τί σημαίνει, ότι επειδή είναι ανοικτού κώδικα είναι και καλό; Εταιρεία είναι η Canonical και όχι μικρή, με έσοδα τριάντα μύρια ντόλαρς… Είπαμε, καπιταλισμός είναι και ελίσσεται. Και σωστά μεν πετάει το τσιτάτο ο AlexD, μεταφορά των λεγομένων του Rocean, ότι στον σοσιαλισμό θα έχουμε Mac OS X, ενώ στον κομμουνισμό open source. Πλην όμως, ξεχνάμε ότι ακόμα και τα εργαλεία που έχουμε τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι -ως παραγωγή- κοινωνικοποιήμενα. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να φτιάχνει μόνος του πράγματα. Είναι ομάδες, μεγάλες, μικρές, εξειδικευμένες στο αντικείμενό τους κτλ.. Δεν είναι “κακό” το Mac OS X επειδή το “βγάζει η Apple, μεγαθήριο, κακια εταιρεία, μπλα μπλα”, όπως ακούω συχνά. Η “Apple” δεν βγάζει κάτι, από μόνη της. Οι εργαζόμενοι της είναι αυτοί που παράγουν. Το ζήτημα είναι ποιος εξυπηρετείται από αυτήν την παραγωγή, με βάση ποιανού τα συμφέροντα γίνεται, ποιος ωφελείται οικονομικά, τα γνωστά δηλαδή ζητήματα. Διότι μπορεί η παραγωγή να είναι κοινωνικοποιημένη -αν και βιώνουμε φάση καταστροφής και όχι ανάπτυξης-, αλλά δεν είναι και το όφελος της κοινωνίας. Αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει. Στο φινάλε είναι ζήτημα εξουσίας. Ρε λες να έβλεπε τόσο μπροστά ο Μαγιακόφσκι και αυτό να εννοούσε με το “σύννεφο με παντελόνια”; Μπα, δεν το νομίζω. Απλά έκανε ωραία σύνδεση, γι’ αυτό το έβαλα.

Μπας περιπτώς. Πολλά τα είπαμε και κουράσαμε. Άμα έκατσες μέχρι εδώ, είσαι και μεγάλος μάγκας να ‘ούμ’. Πάμε για ξεκούραση τώρα. Εγώ μια φορά τα είπα. Κι ό,τι διαφωνίες έχετε, εδώ από κάτω έχει comment. Να πάμε και λίγο παρακάτω την κουβέντα.

Ώπα, μπήκε η ξύλινη γλώσσα, σας εύχομαι συγνώμη γι’ αυτό. Και δε με λε ρε μάστορα, πώς να το πω δλδ; Κεφάλαιο δεν είναι, και μάλιστα υπερσυγκεντρωμένο, τεράστιο; Δηλαδή αν το πω διαφορετικά θα αλλάξει η ουσία του ή θα αλλάξουν οι νόμοι που το διέπουν, ή μήπως ξαφνικά θα ανάψει η λάμπα στο κεφάλι σου και θα καταλάβεις ότι είναι σωστά αυτά που λέω; Κι άντε, πες ότι εγώ έχω ξύλινη γλώσσα. Οι άλλοι που λένε “πολιτικώς ορθό” (θα έλεγα τίποτα για το …ορθό τους) και “αποκρατικοποιήσεις” και “απασχόληση” ΔΕΝ έχουν ξύλινη γλώσσα αλλά σε ενοχλούν οι κομμουνιστές που λένε τα πράγματα όπως ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι; Τι να σε πω, είσαι μάπας και κρίμα δηλαδίς που έχεις και μπόι και το δείχνεις στην πλατεία.

Μπας περιπτώς, συγχύστηκα  και δεν κάνει, θα με ανέβει η πίεσις. Διότι λέει, ναι μεν την έριξαν την ψήφο τους, αλλά δεν “ήταν αυτό που ήθελαν”, διότι είχαν λέει πιέσεις έξωθεν ή σκέφτηκαν το “εθνικό συμφέρον”. Αυτό το εθνικό συμφέρον ρε παιδί μου, πώς γίνεται και είναι πάντα εναντίον του έθνους; Οι ιλουμινάτι θα φταίνε. Και στις συνδιασκέψεις τους είναι “αγανακτισμένοι” και μάλιστα διαπιστώνουν ότι πολλά στελέχη τους είναι στις πλατείες. Άμα τα λέμε εμείς ότι όλο αυτό το ακομμάτιστο είναι ντεμέκ και δεν είναι αυθόρμητο, μας λένε κολλημένους και συνωμοσιολόγους. Μόνοι τους τα λένε. Και κάνεις λες και δεν καταλαβαίνεις. Βόδι. Πόσο είστε εκεί, δυο μήνες και περάσανε ό,τι ήταν να περάσει, δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως. Τίποτα; Χμ.

Διότι, ναι, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Πλην όμως υπάρχουν σωματεία που έχουν πετύχει αυξήσεις (εν μέσω κρίσης), που έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω απολύσεις, που έχουν επανασυνδέσει το ρεύμα σε ανέργους, και άλλα τέτοια. Σιγά μην σας νοιάζουν αυτά, εσείς να κοιτάτε τη δουλίτσα σας. Κι όταν σχολάσουμε -να κρατήσουμε και το ωράριο, διότι και το αφεντικό έχει δικαιώματα στην εργασία σας-, παγαίνουμε από την συνέλευση για να σπάσουμε τον πάγο. Ον δε ροκς, διότι στο τέλος “θα μας πάρουν με τις πέτρες”. Δεν βαριέσαι, πάμε διακοπές τώρα μωρέ, και επανάσταση από τον Σεπτέμβρη.

Ελάτε το βράδυ από το σπίτι. Θα είναι κι ο Λέλος με την κιθαρίτσα του. Θα κάτσουμε δίπλα στην πισίνα, να τραγουδήσουμε κανένα επαναστατικό, να θυμηθούμε τα παλιά.

Ορίστε;