Beta Testing the world!

Θα γράψω την αποψάρα μου, αναγνωσταρά μου, που ξέρω ότι περιμένεις διακαώς για να την κάνεις κτήμα σου, να την ενστερνιστείς και να οργανώσεις τς κινηματικές διαδικασίες για να την μεταφέρεις παντού. Ξεκινάω, με προσέχεις;

Επιτέλους λοιπόν, η θρυλική συσκευή που όλοι περιμέναμε, έκανε την εμφάνισή της, δια στόματος θεού -λέγε με Στηβ Τζομπς-. Οι απανταχού fanboys της Apple, οι φανατικοί εχθροί της, τα εκατομμύρια γκατζετάκηδων, οι αναλυτές τεχνολογίας-οικονομίας, ο Μπάμπης ο Σουγιάς και όλος ο κόσμος ρίγησαν. Οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν Χριστό, διότι είτε δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της Apple είτε έχουν άλλα (σημαντικότερα ή όχι) πράγματα να ασχοληθούν.

Με μια λέξη: γκατζετιά. Δεν θα το αγοράσω, δεν είναι για μένα. Δεν θέλω μια συμπληρωματική συσκευή, θέλω μια συσκευή  που να μπορεί να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες ανάγκες μου. Γι’ αυτό έχω Mac και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το iPad χωλαίνει σε μερικά σημεία, πάμε να τα δούμε.

Χρηστικότητα: 680 γκραμς είναι πολλά, είναι βαρύ. Δεν μπορείς να γράψεις εύκολα με το ένα χέρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλεις στα γόνατα, εκτός κι αν ακουμπάς τα πόδια σου στο τραπεζάκι του σαλονιού (κι αν φωνάζει η γυναίκα, γάμηστο). Κι αν είσαι μανιώδης δακτυλογράφος, να σε δω να πληκτρολογείς δυο χιλιάδες λέξεις σε μίνι πληκτρολόγιο που δεν έχεις feedback. Το dock με το πληκτρολόγιο κάποιος λόγος υπάρχει που το βγάλανε…

Εφαρμογές. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε, ξεχάστε ανοιχτό λογισμικό, ξεχάστε την πληθώρα που έχει ο Macintosh. Μπορεί να ισχύει το “there’s an app for that”, αλλά τί θα κάνω ρε κουμπάρε όταν θέλω να γράψω κάτι σε ένα τρελό φορμά ή να διαβάσω κάτι από ένα τρελό φορμά; Στο iPhone δεν με πειράζει τόσο αυτό, το iPhone είναι τηλέφωνο και δεν περιμένω να τα κάνω όλα με ένα τηλέφωνο. Το iPad πλασάρεται ως γεφύρωση του χάσματος “τηλέφωνο-υπολογιστής”, δλδ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

Multitasking: Παίρνω γύρω στα 50 e-mails τη μέρα. Σερφάρω, γράφω, μιλάω σε chat, διαβάζω RSS feeds, ψάχνω την wikipedia, παρακολουθώ μερικούς servers με Terminal, κανονίζω μερικά ραντεβού και προσθέτω μια δυο επαφές στο AddressBook. ΓΙΑΤΙ πρέπει να ΚΛΕΙΣΩ την κάθε εφαρμογή για να ανοίξω την επόμενη; Έχει ή δεν έχει UNIX υπόβαθρο, όπου το multitasking περιορίζεται ουσιαστικά μόνο από την διαθέσιμη RAM;

Θετικά: Έλλειψη flash. Το απεχθάνομαι, το μισώ, μακάρι να σταματήσει να υπάρχει σήμερα κιόλας. Αντιπαθώ τους “φλασίστες” που πασάρονται ως “web developers”. Δεύτερο θετικό η συμβατότητα με iPhone εφαρμογές, ευτυχώς. Υπάρχει εκεί μεγάλο ψωμί και σίγουρα θα δώσει ώθηση και στους υπάρχοντες προγραμματιστές. Το μεγαλύτερο θετικό, σύμφωνα με το iPad SDK η ύπαρξη “Shared folder”, δηλαδή η περιοχή εκείνη όπου θα μπορούν όλες οι εφαρμογές να δουν τα αρχεία της, να τα διαβάσουν, να τα γράψουν και να γίνει αλισβερίσι. Το μεγάλο μείον του iPhone δηλαδή, έληξε.

Τί θέλω να δω σε ταμπλέτα, ή μάλλον τί είναι για μένα η ταμπλέτα;  Αυτό:

Μικρό, ελαφρύ, κάνει (σχεδόν) τα πάντα. Γράφεις τις αναφορές σου, ενημερώνεσαι, βλέπεις τα μηνύματά σου, ακούς τις μουσικές σου. Προσέξτε σενάριο. Μέγεθος σελίδας Α4, φουλ σκριν οι νότες της χορωδίας, με διαφορετικά χρώματα οι σημειώσεις του χορωδού. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς και να κρατάς το 2 κιλών σπαρτίτο ούτε να ψάχνεις για αριθμούς σελίδων, ξυσμένα μολύβια.

Άλλο σενάριο. Σαλονάκι, μουσικούλα, χτυπάει το Skype κλήση και δεν σηκώνεσαι να πας στο γραφείο σου, έχεις το pad δίπλα και απαντάς από κει με την κάμερά του.

Θα πουλήσει; Ναι, θα πουλήσει, όπως πούλησε το καρακλειδωμένο πρώτο iPhone με τα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Θα το πάρω; Όχι, διότι δεν μου κάνει. Δεν χρειάζομαι μια ενδιάμεση κατάσταση, θέλω κάτι που να μπορεί να μπορεί να προσθέσει χαρακτηριστικά στην ζωή μου που δεν μπορεί να κάνει ο υπολογιστής μου.

Ζούμε ξανά το iPhone. Όταν βγήκε το 3G S όλοι είπαν “έτσι έπρεπε να είναι το iPhone από την πρώτη στιγμή”. Έτσι και με το iPad. Θα πρέπει να φτάσει στην τρίτη γενιά για να αξίζει να το πάρει κανένας. Καριόλη Τζομπς, όλα για τα λεφτά τα κάνεις…

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουν δεχτεί αυτό το e-mail αλυσίδα με τις εταιρείες που δεν θα έρθουν ποτέ στην Ελλάδα. Όσοι το έχουν διαβάσει, ας προχωρήσουν κατευθείαν στην επόμενη παράγραφο. Όσοι δεν το έχουν διαβάσει ή δεν το θυμούνται, πρόκειται για φωτογραφίες από τίτλους ή προϊόντα εταιρειών που έχουν αστεία σημασία στα ελληνικά, ενώ δεν σημαίνουν τίποτα στην μητρική χώρα, π.χ. Kolos bakery.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το Snow Leopard. Βλέποντας τα χαρακτηριστικά του νέου καταπληκτικού λειτουργικού συστήματος της Apple και κλικάροντας στο refinements, βλέπουμε όλες τις βελτιώσεις που έγιναν (ή καλύτερα πρόκειται να γίνουν, αφού δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα). Σκρολάροντας στο “Easy PDF Selection”, τα PDF που μας δείχνουν την νέα εύχρηστη επιλογή κειμένου αναφέρουν την Puccios Family.

Epic LOL.

Από 0.95b φτάσαμε στην 1.0 και ο κύκλος έκλεισε. Ελάχιστες αλλαγές, μπορείτε να τις δείτε στο changelog.

Το κατεβάζετε από το Downloads του site μου.

Κάθισα, διάβασα, σχεδίασα και υλοποίησα.

Οι έχοντες Macintosh (και KDE 4, νομίζω), μπορούν να βλέπουν τις ημέρες που απομένουν για την απόλυσή τους.

Το κατεβάζετε από το Downloads του site μου.

ΟΚ, είναι καταπληκτικό κινητό, με καινοτομίες, εντυπωσιακό, είναι Apple, είναι μουράτο, κτλ, κτλ.

Αλλά, έχω ξεφύγει προ πολλού από την επιφανειακή προσέγγιση. Το συγκεκριμένο κινητό δεν με καλύπτει σε σημαντικούς τόμεις:

α) Δεν μπορείς να στείλεις μέσω bluetooth τίποτα. Ελεεινό.

β) Χρησιμοποιώ το BluePhone Elite για να κατεβάζω τα SMS του κινητού μου στον υπολογιστή, όπως και να στέλνω μέσω του υπολογιστή. Όταν άλλαξα κινητό μάλιστα, πέρασα αυτόματα όλα τα μηνύματα στο νέο μου κινητό. Με το iPhone καληνύχτα σας, δεν υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες.

γ) Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το ίδιο πρόγραμμα (ή οποιοδήποτε άλλο), για να μιλήσω μέσω του υπολογιστή. Δλδ. εκεί που δουλεύω, χτυπάει το κινητό και απλά κάνω ένα κλικ, μιλάω μέσω του μικροφώνου/ακουστικού του MacBook Pro, έχοντας ελεύθερα τα χέρια μου. Το ξεχνάω αυτό λοιπόν, δεν παίζει.

δ) Δεν μπορώ να στείλω μήνυμα/e-mail στα ελληνικά. Ως σταυροφόρος κατά των greeklish, κάτι τέτοιο αποτελεί τεράστιο μείον.

Πάω για κανένα Nokia όπως βλέπω.

OK, here is my first technical post, so I post in English. I could’nt find this particular solution mentioned elsewhere, so I thought I should share my knowledge! Οι Έλληνες χρήστες που δεν κατανοούν τα αγγλικά, ας το ζητήσουν να ποστάρω και στα ελληνικά.

So, I have my iTunes Library shared by all the users of my computer. This is easily accomplished by just making an alias of the actual folder containing the iTunes folder and renaming the alias iTunes. This must be done on every user that you want to share your Music with. Note that I am not writing about the iTunes Music, I am writing about the whole iTunes folder, so all the users share their playlists, statistics and so on.
If the iTunes folder is located inside your primary disk (that is, the disk that boots the MacOS X), you will have permissions issues and iTunes complaining about not being able to write to the iTunes Library. Unfortunately, iTunes uses a method of reading, deleting and creating the iTunes Library.xml file, not just editing the actual file. Having the iTunes.app running under different users makes it impossible for iTunes to delete this file, since it belongs to another user.
I have found two solutions for this. One is moving the iTunes folder to a second disk or partition AND making that partition ignoring any permissions. Easy, right? Second one, if you don’t have a second disk or you can’t afford having it without permissions (accidents happen!), you could just edit the iTunes executable by setting the user id. By issuing the command (in Terminal)

sudo chmod +s /Applications/iTunes.app/Contents/MacOS/iTunes

you force the iTunes application to run as one user, most likely the first user of your computer. So, even if your sister or father uses iTunes, iTunes runs always as if it was running by you. This way, iTunes is always able to handle correctly the iTunes Library files, deleting/creating new files/folders in its Music folder, etc. On every update of iTunes, or after repairing permissions, you have to reissue the command, however.

Alas, the second solution didn’t work for me because of M-Audio’s poorly written drivers. I use an M-Audio Firewire 410, and running iTunes as a different user makes all audio produced by iTunes being routed to built-in audio, hence rendering my equipment useless. So, I had for long time chose the option of having my iTunes folder to external disk.

After I set up my Linux box I decided to move my iTunes Library there. Without getting into further technicalities, I had all the users auto-mount at login the particular afp share containing my iTunes folder. And that broke instantaneously the multi-user setup. Messing with permissions doesn’t work, as I said before, and having the file permissions ignored on a Linux box is impossible. No way, Linux always handles permissions, no matter what.
The solution in this case was to setgid (set group id) on the directory containing the iTunes folder, on the Linux box. Thus, every file or folder created in this folder is assigned the same group permissions as its parent. By

chmod -r 775 /path/to/iTunes/folder

and

chmod -r +s /path/to/iTunes/folder

you work just as before!

PS. The experienced user will notice that chmod -r 775 is not good as it makes both the directories and the files executable. A better approach is using the

find . -type d -exec chmod 775 {} \;

and

find . -type f -exec chmod 664 {} \;

Έγινε ένας διαγωνισμός για χάκερ, που λες, αναγνώστη μου. Εκεί μαζεύτηκαν διάφοροι σκοτεινοί τύποι, έβαλαν και τρία φορητά στην μέση και προσπαθούσαν όλοι μαζί να δείξουν ποιος την έχει μεγαλύτερη την ικανότητα του χακέματος. Τα υποψήφια θύματα ήταν ένα Windows Vista, ένα MacOS X Leopard και ένα Ubuntu Linux μηχάνημα. Λέω μόνο τα λειτουργικά, γιατί το λειτουργικό παίζει ρόλο, το hardware είναι ασύνηθες να δώσει exploits.
Ο διαγωνισμός είχε τρεις φάσεις. Στην πρώτη οι επιθέσεις θα επικεντρωνόντουσαν και θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τρύπες του λειτουργικού, των drivers και του network stack (πώς το μεταφράζεις αυτό, αλήθεια;). Εκεί δεν έπεσε κανένα. Την δεύτερη μέρα οι επιθέσεις διευρύνθηκαν σε εφαρμογές για web surfing, mail και γενικά κοινές εφαρμογές του λειτουργικού, ενώ την τρίτη μέρα οι επιθέσεις μπορούσαν να εκμεταλλευτούν και εφαρμογές τρίτων.
Η φάση έγινε την δεύτερη μέρα, όπου έπεσε το πρώτο μηχάνημα. Τα Vista σκέφτεσαι, υποψιασμένε αναγνώστη μου. Ε, πρέπει να αναθεωρήσεις. Το MacBook Air με Leopard και Safari έπεσε, μέσα σε δύο λεπτά. Ο τύπος βρήκε ένα exploit με το οποίο ένα απλό κλικ σε ένα ειδικά διαμορφωμένο link μέσα από τον Safari μπορούσε να δώσει πρόσβαση μέσω telnet στον επιτιθέμενο. Την τρίτη μέρα έπεσε και το Vista, χρησιμοποιώντας ένα κενό ασφάλειας του Adobe Flash. Το μόνο που έμεινε ανέπαφο ήταν το Linux μηχάνημα.

Μα καλά ρε, τα Mac δεν είναι ασφαλή; Τί μας τσαμπουνάτε τόσο καιρό ότι δεν έχουν ιούς, ότι είναι βράχοι σταθερότητας και ασφάλειας.
Χαλάρωσε αναγνώστη μου, χαλάρωσε. Πρώτον, κανένα λειτουργικό σύστημα, καμμία εφαρμογή δεν είναι 100% ασφαλής. Από τη στιγμή που ο κώδικας ξεφεύγει από το “hello world”, είναι βέβαιο ότι θα παρουσιάσει bugs που κάποιος θα μπορέσει να βρει και να εκμεταλλευτεί. Ο μόνος ασφαλής υπολογιστής είναι αυτός που είναι κλεισμένος σε ένα χρηματοκιβώτιο μερικά χιλιόμετρα μέσα στην γη, χωρίς σύνδεση με τον έξω κόσμο και είναι κλειστός.
Στο δια ταύτα τώρα. Το MacOS έσπασε σε 2 λεπτά. Καλά, δύο λεπτά είναι εντελώς κινηματογραφικό. -”Πρέπει να μπούμε στα κεντρικά της NSA για να πάρουμε τα αρχεία”. -”Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω”. (κλικετικλίκετικλικ κλακ) “Εντάξει, είμαστε μέσα”. Το exploit ο τυπάς το είχε έτοιμο, απλά το έβγαλε εκείνη τη στιγμή στον αέρα. Big deal. Είχε ανακοινώσει άλλωστε και η Secunia δύο κενά ασφάλειας για τον Safari δυο μέρες πριν.
Το γεγονός παρ’όλ’αυτά, παραμένει. Τα Windows είναι τρύπια ωσάν σουρωτήριον. Τα XP έχουν τρύπες από το 2003, τα οποία η Microsoft έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να διορθώσει. Έτσι ρε παιδί μου, δεν τις κλείνει, τέλος. Πώς θα πουλήσουν τα αντιβάιρους και τα τείχη προστασίας και τα προφυλακτικά και δεν ξέρω γω τί άλλο. Υπάρχουν άλλωστε κάτι δεκάδες χιλιάδες ιοί, σκουλήκια, δούρειοι και malwares για τα Windows. Θυμηθείτε τον Blaster, όπου αρκούσε να συνδεθείς στο Internet, χωρίς να κάνεις τίποτα παραπάνω. Σε δυό λεπτάκια τον είχες κολλήσει και πήγαινες για βρούβες. Ξαφνικά με ένα διαγωνισμό βούιξε το Internet “οι Mac είναι τρύπιοι”, “το Safari είναι τρύπιο”. Macάδες, χαλαρώστε, ηρεμήστε, αράξτε στα κυβικά σας. Ούτε antivirus χρειάζεται ούτε τίποτα. Είμαστε μια χαρά. Όταν θα γίνει κάτι πραγματικά σοβαρό που να καθιστά το MacOS ανασφαλές, θα το γράψει μέχρι κι η Α1.

Εδώ και μερικούς μήνες προσπαθώ να εντρυφήσω στον προγραμματισμό και ψάχνω γενικώς για να καταλήξω σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού την οποία θα κατέχω. Έψαξα στο Internet, απέκλεισα τις εύκολες λύσεις της VisualBasic, το .NET αποκλείεται λόγω Windows-στρέφειας, η Java δεν μου κάνει γιατί είναι βαριά όταν τρέχει. Η σοφότερη επιλογή φυσικά είναι η C, την οποία ξεκίνησα να μαθαίνω με τη βοήθεια του φίλου ktolis. Προχώρησα κάπως, έγραψα και ένα δυο προγραμματάκια για εξάσκηση. Τα πρώτα προγραμματάκια εκτελούνταν σε κονσόλα, χωρίς γραφικό περιβάλλον, οπότε το επόμενο βήμα ήταν να τους δώσω μια GUI (Graphical User Interface) υπόσταση. Επειδή όμως ως γνωστόν είμαι χρήστης Macintosh, έπρεπε να βρω κάτι που να δένει αρμονικά με τον υπολογιστή μου.
Το λογικό ήταν να χρησιμοποιήσω μια γλώσσα που να μπορεί να μου παράγει εκτελέσιμα αρχεία για την πλατφόρμα μου και να είναι εύκολο ο κώδικας αυτός να χρησιμοποιηθεί από άλλες πλατφόρμες (linux, windows). Η πρόταση της Apple είναι η Objective-C, η οποία βασίζεται εν μέρει στη C αλλά προσθέτει κι άλλα πράγματα και καταλήγει να έχει διαφορετική προγραμματιστική αντιμετώπιση.
Πλατιάζω μάλλον και ξεφεύγω από το θέμα μου, οπότε θα το μαζέψω λίγο. Προσπαθώντας λοιπόν να βρω διαθέσιμα βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή στο Internet, κυρίως δωρεάν, είχα βρει αρκετές περιπτώσεις όταν έψαχνα για τη C και τη C++. Παρ’όλ’αυτά υπήρχε πάντα μια αίσθηση ότι “σε έριχναν στα βαθιά”, ή ότι προχωρούσαν πολύ γρήγορα. Όταν αποφάσισα να το γυρίσω στην Objective-C, αυτό έγινε κυρίως γιατί βρήκα πάρα πολύ κατατοπιστικά κείμενα για το πώς γράφουμε σε Objective-C, δωρεάν, και μάλιστα μέσα από το ίδιο το site της Apple. Υπάρχει τεράστιος όγκος κειμένων που απευθύνεται σε όλους τους επίδοξους προγραμματιστές. Δεν συζητάμε απλώς για manuals που παραθέτουν τις εντολές, μερικά παραδείγματα και περιπτώσεις, αλλά για ολόκληρα βιβλιαράκια που σε εισάγουν στην φιλοσοφία της γλώσσας, σε βάζουν στην μεθοδολία, σε καθοδηγούν σε προγραμματιστικές τεχνικές. Είμαι τώρα στην Objective-C και επί 30 σελίδες δεν έχω δει ούτε μια γραμμή κώδικα, συνεχίζει να αναλύει την φιλοσοφία της γλώσσας.
Το ωραίο είναι ότι αυτά είναι από την ίδια την εταιρεία, τζάμπα. Τα αντίστοιχα προγραμματιστικά εργαλεία της Μικρομαλακής και τα documentations κοστίζουν. Η Apple από την άλλη μεριά δίνει μια ολόκληρη προγραμματιστική σουίτα που σε διευκολύνει να γράψεις C, Java, C++, Obj-C, Cocoa, Python, Ruby, PHP και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο, σου δίνει εργαλεία για debugging, εργαλεία ελέγχου, optimization, κι όλα αυτά δωρεάν. Εκτός αυτού, δεν σου δίνει απλώς τα εργαλεία αλλά σου παρέχει κι ένα τσουβάλι μαθημάτων πάνω στον προγραμματισμό. Μπράβο ρε Apple! Ναι, εδώ υπάρχει ακόμα το “Think Different”.

Ντάξει, δεν το έκανε από την καλή της την καρδιά, υπάρχει λόγος. Όταν βγήκε το MacOS X το 2002 δεν υπήρχε ούτε μια εφαρμογή για να δουλέψεις. Ένας τρόπος για να γραφτούν εφαρμογές ήταν να δώσει δωρεάν εργαλεία για να αρχίσει να υποστηρίζεται το νέο λειτουργικό και από εφαρμογές, έτσι ώστε να διαδοθεί γρήγορα. Αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω στα 5 χρόνια που πέρασαν. Η μαγκιά της είναι ότι συνεχίζει και τα δίνει δωρεάν, συνεχίζει και δίνει κείμενα, συνεχίζει και δίνει τον κώδικα για μεγάλα κομμάτια του λειτουργικού της συστήματος. Είναι μαγκιά, γιατί αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει η ανάγκη να το κάνει. Μπράβο ρε Apple!