Beta Testing the world! » Ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Thu, 05 Nov 2009 18:03:27 +0000

Ο Περικλής ήταν σινεφίλ. Είχε δει πολύ σινεμά, ήξερε τουλάχιστον τρία καντάρια σινεμά και είχε δώσει πολλά λεφτά για εισιτήρια στα σινεμά, για βιντεοταινίες, για ντιβιντι μετά και τελευταία έπαιρνε Blu-Ray.

Ο Περικλής επίσης, είχε ένα φίλο, τον Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, δούλευε σε ένα γραφειάκι, έπαιρνε τον μισθουλάκο του και ζούσε τη ζωούλα του, ήσυχα πράγματα. Από σινεμά δεν ήξερε μήτε δράμι.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που εξηγούσε ο Περικλής στον Μενέλαο την καινούργια ταινία που είδε, ένα αριστούργημα καλλιτεχνικό, με άρτια φωτογραφία, άψογη αισθητική, μουσική που υποστήριζε το συναίσθημα και την λογική της ταινίας, τις υποβλητικές ερμηνείες και τα μεγάλα πλάνα, πετάξε την ατάκα:

Α ρε Μενέλαε, γιατί να μην είναι η ζωή μας σινεμά, ε;

Ο Μενέλαος δεν το σκέφτηκε καν, του απάντησε αμέσως:

-Ρε Περικλή ξέρεις γιατί δεν μ’ αρέσουν οι ταινίες;

-Γιατί ρε Μενέλαε; Αφού είναι το ιδεατό, το ονειρικό, αυτό που δεν μπορεί να γίνει! Η φαντασία! Είναι δημιουργία, είναι έκφραση, είναι…

-Περικλή, άσε τί είναι. Ας πούμε ότι ζεις την ζωή σου και κάτι δεν σ’ αρέσει. Κάτι μικρό, ο περιπτεράς, η ομάδα σου, ή κάτι μεγάλο, η δουλιά σου, το αφεντικό σου, η γκόμενα, οι τιμές, το κυκλοφοριακό, ή πιο μεγάλο, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες, η πείνα. Μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, κάτι μικρό ή μεγάλο.

Αν η ταινία δεν είναι καλή, τί μπορείς να κάνεις για να την αλλάξεις;

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Mon, 16 Feb 2009 19:07:31 +0000

Η φυλακή ήταν άδεια, γιατί είχε δοθεί Γενική Αμνηστία. Ο διευθυντής, οι φύλακες ήταν όλοι εκεί βέβαια, αφού πληρώνονταν κανονικά και περίμεναν να έρθουν καινούργιοι κρατούμενοι.

Ένα κελί παρ’ όλ’ αυτά, είχε μέσα ένα κρατούμενο. Ο Αναστάσης δεν δεχόταν να φύγει με τίποτα, το κελί του ήταν ξεκλείδωτο, οι πόρτες όλες ανοιχτές, αυτός όμως παρά τις επιμονή του διευθυντή και των φυλάκων, έμενε εκεί. Έλεγε συνέχεια:

-Κι αν βγω έξω, πάλι εδώ θα με στείλουν. Κερδίζω χρόνο λοιπόν.

Από τις ιστορίες του Κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Wed, 14 Jan 2009 21:57:34 +0000

Ο κύριος Αγησίλαος δεν πήγαινε ποτέ σε κηδείες. Όταν τον ρωτούσαν γιατί, απαντούσε:

-Γιατί να πάω στην κηδεία του; Αυτός δεν πρόκειται να έρθει στην δική μου!

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Wed, 10 Dec 2008 17:06:15 +0000

Οι άνθρωποι της πολιτείας ήταν ανήσυχοι, γιατί κάτι δεν πήγαινε καλά τελευταία. Η ζωή τους ήταν πιο δύσκολη. Όλο και λιγότερος χρόνος τους έμενε για την ψυχαγωγία τους, οι κανόνες που είχαν θεσπίσει είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν και γελούσαν πολύ λιγότερο. Ανάμεσά τους, οι άνθρωποι που σκέφτονταν πιο πολύ, αυτοί που έγραφαν, που μελετούσαν, που μιλούσαν και τραγουδούσαν, είχαν αρχίσει να ανησυχούν, ως περισσότερο διορατικοί, για το μέλλον της πολιτείας τους.

Ανησυχούσαν και σκέφτονταν ολοένα. Σκέφτονταν και ξενυχτούσαν, κοιτώντας και μελετώντας την ιστορία της πολιτείας τους. Κι όλο ανησυχούσαν, στριφογύριζαν στα κρεββάτια τους τις νύχτες, βλέποντας το πρόβλημα που οξυνόταν περισσότερο. Και όλο σκέφτονταν, και ανησυχούσαν, και ξενυχτούσαν, και διάβαζαν, και ανησυχούσαν συνέχεια, μα δεν έκαναν τίποτα…

…ώσπου μια μέρα πέθαναν.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγήσιλαου

macgiorgosgr — Tue, 25 Nov 2008 17:40:31 +0000

Την επόμενη μέρα της γιορτής της, η Ματίνα καθάριζε το σπίτι της. Μπουκάλια, τσιγάρα, πιάτα, πατώματα, ό,τι λερώνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Καθώς σκούπιζε, βρήκε ένα σκουλαρίκι στο σχέδιο μισής καρδιάς. Δίπλα στον καλόγερο βρήκε ένα πορτοφόλι. Οι καλεσμένοι της ήταν πολλοί, αλλά το πορτοφόλι είχε μέσα ταυτότητα. Έτσι, κράτησε το σκουλαρίκι κι έδωσε το πορτοφόλι.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Tue, 29 Jul 2008 12:55:00 +0000

Μια φορά ένα ζευγάρι ερωτευμένων καθόταν και κοίταζε το λιόγερμα. Εκείνη, με ακουμπισμένο το κεφάλι της στον ώμο του, τον ρώτησε:
-Πόσο πολύ μ’ αγαπάς;
-Πάρα πολύ!
-Αν σου ζητήσω το φεγγάρι, θα μου το φέρεις;

Αυτός δεν απάντησε, μα συλλογίστηκε. Εκείνη τον ρώτησε:
-Γιατί δεν απαντάς; Δεν μ’ αγαπάς τόσο;
-Δεν μπορώ να σου φέρω το φεγγάρι, όσο και να προσπαθήσω. Όμως θα σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ: Σ’ αγαπώ τόσο, που θέλω να αλλάξω τον κόσμο για σένα!

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Sun, 08 Jun 2008 10:30:00 +0000

Χτύπησε η πόρτα. “Δεν περιμένω κανέναν”, σκέφτηκε, αλλά σηκώθηκε. Άνοιξε, είδε μπροστά του έναν χαμογελαστό τύπο, με στολή, καπελάκι. Κρατούσε ένα δέμα, ήταν από τους λεγόμενους κούριερ.
-Καλημέρα! Ένα δέμα για τον κύριο Αναστασόπουλο!
-Έχετε κάνει λάθος, εγώ λέγομαι Σωτηρόπουλος.
-Δεν έχει σημασία κύριε! Κι εσείς άνθρωπος δεν είστε;

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Mon, 14 Apr 2008 17:27:00 +0000

Έπεσε ένα φύλλο σε μια λίμνη. Εκεί επέπλεε στην επιφάνεια των νερών για ώρες ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να βρέχει, πυκνή βροχή, με χοντρές στάλες. Τότε η δύναμη των σταγόνων που έπεφταν πάνω του, το ανάγκασαν να βυθιστεί. Ύστερα, το ρεύμα του ποταμού που χυνόταν στην λίμνη το ξαναέβγαλε στην επιφάνεια.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Wed, 02 Apr 2008 08:30:00 +0000

Το κυλικείο του σχολείου το είχε μια καλοσυνάτη γυναικούλα, η Αντιγόνη. Όλα τα παιδάκια βέβαια, την φωνάζανε “θεία”.
-Θεία, με δίν’ς ένα κ’λούρ’;
-Θεία, πόσου κάν’ του ρίζα;
“Ρίζα”. Έβλεπε το “pizza” πάνω στο σακουλάκι με τα γαριδάκια και το διάβαζε ρίζα….
Μια μέρα, ο διευθυντής του σχολείου την φώναξε με το όνομά της. Δηλαδή έτσι νόμιζε, αλλά χρησιμοποίησε άλλο όνομα! Ποιος ξέρει γιατί, ίσως μπερδεύτηκε, ίσως είχε άλλη στο κεφάλι του, ήταν γενικά κι από τους τύπους που αφηγούνται πώς πιάσανε ένα ροφό δέκα κιλών ενώ δεν ξέρουν ούτε να δολώνουν πετονιά, πολύ δεν ήθελε!
Τ’ άκουσαν το όνομα οι πιτσιρικάδες που περιμέναν ουρά. Χαλούσαν τον κόσμο πιο πριν, αλλά μόλις μπήκε “ο κύριος” άχνα δεν βγάζανε. Τ’ αρπάξανε το όνομα λοιπόν και το βάλανε κατευθείαν στο λεξιλόγιο. Η θεία έγινε επώνυμη!
Έρχεται μια μέρα ο άντρας της Αντιγόνης, ο Βασίλης, από το σχολείο να την πάρει να πάνε σπίτι. Είχε κανά εικοσάλεπτο να κλείσει το σχολείο, τί να κάνει ο άνθρωπος, κάθισε να πιει ένα καφέ και περίμενε να σχολάσει η γυναίκα του. Δεν πρόλαβε να τραβήξει μια ρουφηξιά και έσκασε μύτη ένας μπόμπιρας να πάρει μια τσίχλα.
Άκουσε ο Βασίλης πώς την φώναξε ο μικρός, συλλογίστηκε, άναψε τσιγάρο. Την ρώτησε:
-Γιατί ο πιτσιρικάς σε φώναξε Ελπίδα;

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

macgiorgosgr — Sun, 10 Feb 2008 00:32:00 +0000

Μια φορά ένας τύπος, γύρισε στο σπίτι του, άνοιξε το ψυγείο και πήρε μια κρύα μπύρα. Την άνοιξε με το δόντι, τώρα τελευταία τον πονούσε αυτή η κίνηση, αλλά δεν έδινε και μεγάλη σημασία στο γεγονός. Κάθισε στον καναπέ, άνοιξε την τηλεόραση, έβαλε το ματσάκι που είχε γράψει στο DVD, πήρε τηλέφωνο τον κολλητό κι άρχισαν να τα λένε. Τίποτα το ουσιαστικό στην κουβέντα, απλά τα λέγανε.
Κάποια στιγμή τράβηξε μια ρουφηξιά από το μπουκάλι.
“Φφφφττττ!”, έκανε φτύνοντας.
-Να γ… !
-Τί έγινε ρε κολλητέ; Έπαθες κάτι;
-Η μπύρα ρε! Ζεστάθηκε!