Beta Testing the world!

Αναγνώστη μου, γεια.

Επειδή σε σκέφτομαι και φροντίζω για την πολιτιστική σου ανάπτυξη, την ψυχαγωγία σου και γενικά το πώς να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου, αντί να κωλοβαράς στα Ιντερνετ καφέ, στα ουφάδικα και στην πλατεία Συντάγματος όπου έχει δωρεάν Ιντερνετ, σου έχω πρόταση.

Η πολιτική κατάσταση έχει ως εξής: Το Σαββατόβραδο είναι δύσκολη ώρα. Κανονίζουμε τελευταία στιγμή, συνήθως με τα ίδια άτομα, βγαίνουμε, πάμε στα ίδια μέρη, με τα ίδια άτομα, λέμε τις ίδιες βλακείες και ξαναγυρνάμε σπίτια μας. Ή καθόμαστε στα σπίτια μας γιατί δεν παίζουν φράγκα και βλέπουμε ταινία “Jesus Christ Vampire Hunter”. Εκπληκτική ταινία BTW, ο Ιησούς επιστρέφει για την Δευτέρα Παρουσία, σε ένα χωριό που το έχουν κυριεύσει βρικόλακες λεσβίες. Και είναι ταινία καράτε.

Εμείς προτείνουμε τα εξής: Το λοιπόν, αντί να κάθεσαι να σκέφτεσαι και να παίρνεις τηλέφωνα και να κανονίζεις ή να κάθεσαι να μιζεριάζεις, σου έχω πρόταση. Την Κυριακή 22 Νοέμβρη, παρουσιάζουμε Μουσικό Αφιέρωμα στο Νίκο Καββαδία. Μουσική Σκηνή “Πρόβα”, Καλαποθάκη 6, στον πεζόδρομο, στην Πλατεία Ελευθερίας. Κι επειδή το blog και το ΙντερνΕτ είναι διεθνές να πούμε, η προαναφαρθείσα τοποθεσία ευρίσκεται εν τη πόλη της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα.

Παίζουμε λοιπόν, οι:

Βλαδίμηρος Σιαμέτης, τραγούδι-κιθάρα
Γιώργος “macgiorgosgr” Σιαμέτης, πλήκτρα-τραγούδι
Ξένια Κωνσταντινίδου, ακκορντεόν
Σίσσυ Τόλιου, κιθάρα

Τραγούδια των Θάνου Μικρούτσικου, Ξέμπαρκων, Γιάννη Σπανού, Μαρίζας Κωχ, Λάκη Παπαδόπουλου, κ.ά. Αν είστε καλό κοινό, μπορεί να πούμε και αντάρτικα.

Πάρτε και αφισάκι σπέσιαλ. Κι αν σας αρέσει, πείτε το και στους φίλους σας.

Γιατί γουστάρουμε τα ’80’s, λατερμένε (από το λατέρνα, διότι μια δόση λατερνατζή την έχουμε, αμέ;) αναγνωσταράκη μου;

Διότι τα έιτις αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη γενιά. Προσωπικά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην εϊτίλα. Λίγες μέρες μετά την γέννησή μου (ιστορική στιγμή, στέλνω συγχαρητήρια στην μάνα μου!), δολοφονήθηκε η Βασιλακοπούλου στην ΕΤΜΑ.

Τα ’80’s έχουν μια δική τους φόρμα. Τα μακριά μαλλιά που όμως είναι κοντοκουρεμένα μπροστά, τα σηκωμένα και διπλωμένα μανίκια στο σακάκι, το ουίσκι με πάγο και κοκα-κόλα (ζήτω ο εμφιαλωμένος ιμπεριαλισμός!). Οι καλτ ταινίες σε VHS, Κώστας Τσάκωνας, Βουτσάς, ο Στάθης Ψάλτης και η Καίτη Φίνου, το Ρετιρέ και η οδός Ανθέων. Η αλλαγή και η δεύτερη κατανομή, η Σοβιετική Ένωση με τον Μπρέζνιεφ και τον Γκορμπατσόφ (Γαμώ το σπίτι του), η Περεστρόικα και η Γκλάσνοστ. Κρατική τηλεόραση μόνο και τηλέφωνο είκοσι χρόνια μετά την αίτηση. Μαγκάιβερ και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ρόκι Μπαλμπόα και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ράμπο και αμερικάνικη προπαγάνδα, στις ταινίες οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Κουβανοί, οι Βιετναμέζοι, οι Βορειοκορεάτες, οι Ανατολικογερμανοί και άλλοι τυχαία επιλεγμένοι λαοί ήταν οι κακοί.

Παπούτσια Ζίτα, Strike (φοράει Στράικ και καρφώνει), ιστορικές διαφημίσεις. Χάρυ Κλυν σε κασέτα, Παπακωνσταντίνου στα φόρτε του, Νταλάρας με μαλλιά, έξω η ΕΟΚ-έξω το ΝΑΤΟ.

Στα τρία κόρνερ πέναλτι, οι σπόντες δεν μετράνε, μπακότερμα(ν), Στρουμφάκια, Μαμούθ Κόμιξ, Κάντι-Κάντι, Χάιντι, Νιλς Χόλγκερσον, Άμπρα-Κατάμπρα, αλάνες με χώματα, ματωμένα γόνατα, του Κουτιού τα Παραμύθια, Σάγκμα, Οδύσσεια του Διαστήματος και Νονό…

Ο μεγαλύτερος λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Κοσκωτάς, σκάνδαλα, Μιμή, Τόμπρας, κάθαρση, οικουμενική. Ο σοσιαλισμός ήταν υπαρκτός εκτός συνόρων, κάποιοι νομίζανε ότι και εντός συνόρων υπήρχε.

Το τείχος υπήρχε, το Πολυτεχνείο ήταν ζωντανό, η Πρωτομαγιά ήταν πραγματικά ταξική γιορτή. Στους Αμερικανούς έσκασε το Τσάλεντζερ και στους Σοβιετικούς έσκασε το Τσέρνομπιλ. Γιαννάκης, Γκάλης, Φάνης Χριστοδούλου-μπέμπης και Αργύρης Καμπούρης-οικοδόμος και Εθνική Ελλάδος να παίρνει πρωτάθλημα κόντρα στην ΕΣΣΔ!

Ντίσκο, lead organs σε 16-bit, συνθεσάιζερ και drum machines. Apple Macintosh, Amiga, Amstrad, μονόχρωμες οθόνες και γραμμές εντολών.

Στο τέλος το τείχος το ρίξανε και τέλειωσαν και τα έιτις, ήρθε η Νέα Τάξη και τα γάμησε τη μάνα, υποχώρησε το κίνημα και μας πήραν παραμάζωμα, ήρθε η Τέκνο και τα κλαμπ, οι Πάουερ Ρέιντζερ, η ιδιωτική τηλεόραση κι ο εκσυγχρονισμός. Είναι να μην αναπολείς τα ’80’s και να γουστάρεις εϊτίλα;

Ο Περικλής ήταν σινεφίλ. Είχε δει πολύ σινεμά, ήξερε τουλάχιστον τρία καντάρια σινεμά και είχε δώσει πολλά λεφτά για εισιτήρια στα σινεμά, για βιντεοταινίες, για ντιβιντι μετά και τελευταία έπαιρνε Blu-Ray.

Ο Περικλής επίσης, είχε ένα φίλο, τον Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, δούλευε σε ένα γραφειάκι, έπαιρνε τον μισθουλάκο του και ζούσε τη ζωούλα του, ήσυχα πράγματα. Από σινεμά δεν ήξερε μήτε δράμι.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που εξηγούσε ο Περικλής στον Μενέλαο την καινούργια ταινία που είδε, ένα αριστούργημα καλλιτεχνικό, με άρτια φωτογραφία, άψογη αισθητική, μουσική που υποστήριζε το συναίσθημα και την λογική της ταινίας, τις υποβλητικές ερμηνείες και τα μεγάλα πλάνα, πετάξε την ατάκα:

Α ρε Μενέλαε, γιατί να μην είναι η ζωή μας σινεμά, ε;

Ο Μενέλαος δεν το σκέφτηκε καν, του απάντησε αμέσως:

-Ρε Περικλή ξέρεις γιατί δεν μ’ αρέσουν οι ταινίες;

-Γιατί ρε Μενέλαε; Αφού είναι το ιδεατό, το ονειρικό, αυτό που δεν μπορεί να γίνει! Η φαντασία! Είναι δημιουργία, είναι έκφραση, είναι…

-Περικλή, άσε τί είναι. Ας πούμε ότι ζεις την ζωή σου και κάτι δεν σ’ αρέσει. Κάτι μικρό, ο περιπτεράς, η ομάδα σου, ή κάτι μεγάλο, η δουλιά σου, το αφεντικό σου, η γκόμενα, οι τιμές, το κυκλοφοριακό,  ή πιο μεγάλο, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες, η πείνα. Μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, κάτι μικρό ή μεγάλο.

Αν η ταινία δεν είναι καλή, τί μπορείς να κάνεις για να την αλλάξεις;