Αναγνωσταρά μου, σνυεχίζω το προηγούμενο ποστ μου και μορφώνω τον κόσμο! Διάβασε τώρα, να δεις τί καταπληκτικά πράγματα βρίσκει κανείς.
Προσωπικά σκοτίστηκα αν έχει και το μισό στρατόπεδο (βλέπε προηγούμενο ποστ) H1N1. Ο συγκεκριμένος ιός είναι απλά μια μορφή της γρίπης, συγκεκριμένα της Influenza A, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τον ξεπουλημένο στις φαρμακοβιομηχανίες Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως πανδημία. Ο ιός αυτός έχει σκοτώσει επισήμως σε όλο τον κόσμο 429 άτομα (6 Ιούλη 2009 τελευταία ενημέρωση). Πολλοί αθρώποι ρε κουμπάρε, δεν βρίσκεις;
Κούνια που μας κούναγε. Οι υποχόνδριοι να σταματήσουν να διαβάζουν γιατί θα πάθουν κανα εγκεφαλικό. Η κοινή εποχιακή γρίπη, που κολλάμε όλοι κάθε χειμώνα που παστωνόμαστε στα σχολεία, πανεπιστήμια, λεωφορεία, εστιατόρια, μπαρ, κουτουλού, και βήχει ένας και φταρνίζεται άλλος και σκορπάνε παντού σταγονίδια σάλιου που μεταδίδουν τον ιό αυτόν, και σκουπίζουμε τη μύτη με τα χέρια μας και μετά κάνουμε χειραψία και πάει λέγοντας -το πιάσατε το νόημα ελπίζω-, αυτή η αθώα γριπούλα λοιπόν, σκοτώνει κάθε χρόνο 250Κ με 300Κ ανθρώπους. Το Κ είναι Kilo, δηλαδή χιλιάδες. Το ξαναγράφω, η κοινή γρίπη σκοτώνει κάθε χρόνο διακόσιους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους. Η γουρουνογρίπη έχει σκοτώσει 429. Υπάρχει μια διαφορά, βρίσκετε;
Γιατί τόσος ντόρος τότε, θα ρωτήσεις, και θα ‘χεις και δίκιο! Οι φαρμακοβιομηχανίες λοιπόν, πρέπει να βρουν τρόπους για να πουλήσουν φαρμακάκια. Το φάρμακο, αγαπητέ μου αναγνώστη, έχει ένα κακό. Για να το αναπτύξεις, να το ελέγξεις, να το παράγεις, θέλει λεφτά. Λεφτά που δεν ξέρεις αν θα τα βγάλεις, διότι οι αρρώστιες δεν είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστούν. Δεν είναι σαν τον νεκροθάφτη, που δεν ανησυχεί γιατί δουλιά θα έχει πάντα! Λέμε λοιπόν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνει ο κόσμος σωρηδόν, γίνεται πανικός, όλοι ανησυχούν, ο φόβος είναι με το μέρος μας και κάνει τον κόσμο να αγοράζει τα φάρμακά μας, τις κυβερνήσεις να αγοράζουν τα εμβόλιά μας και ο κόσμος να μην λέει τίποτα, κάτι συνέταιροι βγάζουν έξτρα φράγκα από κάτι καμερούλες που βάζουν στα αεροδρόμια, κινείται η μπίζνα να πούμε. Καλά τη βγάζουμε μέσα στην κρίση ρε φίλε…
Για την πανδημία φυματίωσης που σκοτώνει 3-4 εκατομμύρια κάθε χρόνο γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γιατρούς και κάνουν εφημερία κόντρα στην εφημερία με αποτέλεσμα η εξάντληση να χτυπάει κόκκινο και οι λάθος διαγνώσεις να θερίζουν, γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα εργατικά δυστυχήματα που σκοτώνουν ή σακατεύουν απόλυτα υγιείς ανθρώπους, γιατί δεν μιλάει κανένας;
Α, γράφει ο Ριζοσπάστης, αλλά είναι όργανο του ΚΚΕ, “δεν είναι αντικειμενική εφημερίδα”. Αντικειμενικές είναι μόνο οι εφημερίδες που εκφράζουν δημοκρατικά και ελεύθερα αυτό που θέλει το κεφάλαιο.
Ο μόνος δρόμος είναι να περάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο τομέας της Υγείας, από την παραγωγή του φαρμάκου μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των γιατρών κι από την ιατρική έρευνα μέχρι το τελευταίο κρεβάτι ασθενή στα χέρια του κράτους. Δεν είναι “δόγμα”, γιατί γουστάρουμε το κράτος και μισούμε κάθε τι το ιδιωτικό. Είναι η μόνη λογική επιλογή, διότι από τη στιγμή που σε οτιδήποτε το κριτήριο είναι το κέρδος, όλα τα άλλα τα παίρνει ο χείμαρρος. Δεν πα να πεθαίνει ο άλλος, άμα δεν έχει λεφτά δεν του δίνω ούτε ασπιρίνη. Η υγεία δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση.
Γκέγκε;
Το ποστ που ακολουθεί είναι δημοσιογραφικό. Έχω τις πληροφορίες μου και είναι εγκυρότατες.
Σύμφωνα με το in.gr, συγκεκριμένα στο άρθρο http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1046772, αναφέρεται ότι εμφανίστηκαν κρούσματα γρίπης H1N1 στα ΚΕΝ των Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο και Υγειονομικού στην Άρτα. Το ενδιαφέρον είναι ότι από τους νοσούντες, μόνο ένα μικρό ποσοστό βρέθηκε θετικό.
Πώς γίνεται, αναγνώστη μου, να έχεις δύο, τρεις, είκοσι ανθρώπους που έχουν τα ίδια συμπτώματα και να έχεις δύο διαφορετικές ασθένειες; Δηλαδή οι μεν κόλλησαν κοινή γρίπη, ενώ οι δε κοινή γρίπη των χοίρων (διαβάστε στην wikipedia για την γρίπη και τις κατηγορίες της, είναι διαφωτιστικά τα άρθρα της). Ε, δεν γίνεται. Δυο επιδημίες ταυτόχρονα πάει πολύ.
Οι πληροφορίες μου λοιπόν λένε ότι τα επιβεβαιωμένα κρούσματα H1N1 στην Άρτα δεν είναι τέσσερα, αλλά είκοσι πέντε. Ε, μα, δεν γίνεται ρε παίδες, ίδια συμπτώματα, ίδια αιτία. Κάποιος δεν μας τα λέει καλά, κάποιοι κρύβουν στοιχεία. Ο Ελληνικός στρατός δε λέει ότι τα κρούσματα είναι είκοσι τέσσερα σε όλη την Ελλάδα. Με τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στις μονάδες, όχι είκοσι τέσσερα, δυο χιλιάδες τέσσερα θα έπρεπε να ήταν…
Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να ασχολούμαι πιο σοβαρά με αυτό που ήθελα εδώ και μερικά χρόνια να ασχοληθώ. Cocoa development, that is, my dear reader! Η Cocoa, για όσους δεν γνωρίζουν (όχι ότι κακό, άλλωστε για πολλούς αποτελεί άχρηστη γνώση), είναι η γλώσσα προγραμματισμού (όχι και πολύ ακριβής ορισμός, αλλά μας κάνει) που χρησιμοποιεί το Mac OS X.
Οι γνώσεις μου πάνω στον προγραμματισμό δεν είναι αυτές που θα ήθελα. Τα skills μου έχουν εξελιχτεί ως απαραίτητη διαδικασία. Π.χ. έσπασε κάτι στο τάδε site, γιατί το plugin δεν συνεργάζεται σωστά με το τάδε update, ή θέλουμε ένα επιπλέον feature που να κάνει αυτό στην τάδε σελίδα. Κοντολογίς, debugging και enhancements σε υπάρχων κώδικα. Οπότε, αφού πρέπει να κάνει κάτι πάνω στην PHP, αναγκάζεσαι να μάθεις PHP the hard way, σε ρίξαν στα βαθιά (ή μάλλον έπεσες από επιλογή σου) και απλά κολυμπάς. Από κει και πέρα προχωράς και σε άλλες γλώσσες για να απλοποιήσεις τη ζωή σου, π.χ. Python, γιατί θες ένα σκριπτάκι να σου αντιστοιχεί τα τάδε δεδομένα από μερικές χιλιάδες καταχωρήσεις με έναν άλλο πίνακα που έχει αυτό κι αυτό κτλ. Αντί να το κάνεις με το χέρι (που θα σου πάρει μερικές δεκάδες οδυνηρές εργατοώρες), το αναλύεις και σάχνεις ένα μικρό αλλά αποδοτικό πρόγραμμα που κάνει τη δουλιά σου.
Κάποια στιγμή έμαθα (με έμαθαν δλδ, thanks ktolis :p), ολίγον τί από C και C++, the mother of all computing languages. Δεν ενθουσιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής, αν και έγραψα ορισμένα προγράμματα-ασκήσεις για να κατανοήσω τη λειτουργία της.
Κάπου μέσα στο στρατό ήρθε και η εποχή της javascript και το Dashcode, για να φτιάξω το widget. Τρομερή επιτυχία by the way, ευχαριστώ όσους το κατέβασαν και με έκαναν διάσημο στα πέρατα του Σύμπαντος (αυτοσαρκάζομαι, χεχεχε).
Με την Cocoa ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή, αγοράζοντας την 3η έκδοση του “Cocoa Programming for Mac OS X” του Aaron Hilegass, έκδοσις 3η. Δεν το έχω προχωρήσει και ακόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω κατανοήσει πλήρως τον τρόπο που δουλεύει ένας προγραμματιστής με την Cocoa. Αν και ένας ωραίος τρόπος που έχω βρει (και μέχρι στιγμής δουλεύει ικανοποιητικά) είναι να λύνω κάθε πρόβλημα που μου έρχεται, φτιάχνοντας ένα προγραμματάκι. Π.χ. θες να υπολογίσεις την βαρυτική δύναμη δύο σωμάτων; Κάντο εφαρμογή! Ακόμα δυσκολεύομαι να κάνω πράγματα που τα σκέφτομαι με python-way ή C++-way.
break;
Το θέμα είναι ότι όσο και να σου δείξει κάποιο βιβλίο το πώς και το γιατί και τα “κόλπα”, αν δεν το δεις στην πράξη κι αν δεν τριφτείς με το αντικείμενο, δεν προχωράς και πολύ. Είναι αυτές οι στιγμές που έχεις ολοκληρώσει το προγραμματάκι σου, ο debugger γουργουρίζει ευχαριστημένος και το compiling ολοκληρώνεται και λες “γαμάω ρε μαλάκες”. Είναι κι οι στιγμές όμως που λες “γιατί δεν δουλεύεις ρε μπουρδέλο” και ξεκινάς να ψάχνεις, γενικά πρώτα και μετά πιο ειδικά με το πρόβλημά σου. Και βρίσκεις ένα κομμάτι κώδικα που το βλέπεις, το διαβάζεις, βγάζεις άκρη τί γίνεται και …ξαφνικά ανάβει η λάμπα στο κεφάλι σου!
Αν έφτασες μέχρι εδώ αναγνώστη μου, τότε είσαι ήρωας, γιατί πραγματικά δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφέρον στα γραφόμενά μου (χεχεχε, αυτοσαρκάζομαι). Το θέμα είναι, ότι αυτό το κόλπο του “βλέπω πώς το έκανε ο άλλος για να δω αν μπορώ να το κάνω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο” και το κόλπο του “μαθαίνω αναλύοντας τον κώδικα των άλλων”, μοιάζει αρκετά με την ανάλυση της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής, του τρόπου που εξάγουμε συμπεράσματα και τις προτάσεις που κάνουμε.
Έχεις ένα πρόβλημα, μια κατάσταση. Ας πούμε ότι δεν έχεις καμία σχέση με το Κόμμα, δεν έχεις ακούσει ποτέ σου για Μαρξ πέρα από τον Γκράουτσο και ο Λένιν νομίζεις ότι είναι τραγουδιστής των Μπίτλες. Αν σου αναλύσουν τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, της μεθοδολογίας, της κοσμοθεωρίας, στα συνδέσουν όλα μαζί και πεις “άναψε η λάμπα στο κεφάλι μου”, έχει γίνει ένα πρώτο βήμα. Αν όμως κανείς δεν στο πει, τότε απλά συνεχίζεις να κοιτάς την οθόνη και να αναρωτιέσαι γιατί δεν δουλεύει ο κώδικας…
Μερικές φορές, ο κώδικας δουλεύει καλά. Bugs υπάρχουν, αλλά είναι μικρά και δεν τους δίνεις σημασία. Όταν βγει κάποιο μεγάλο bug, το λύνεις, άλλες φορές εύκολα, άλλες φορές πρέπει να αλλάξεις όλη τη δομή του προγράμματος. Τότε είναι που αρχίζουν τα προβλήματα συνήθως. Το πρόγραμμά σου έχει φτιαχτεί για να κάνει την δουλιά του με άλλο τρόπο και ξαφνικά πρέπει να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του. Άλλα bugs βγαίνουν στην επιφάνεια, στο τέλος δεν δουλεύει τίποτα και η όλη διαδικασία καταλήγει να θέλει φτιάξιμο από την αρχή. Κάπως έτσι έγινε και με την ΕΣΣΔ, βγήκαν bugs, προσπάθησαν να τα φτιάξουν, βγήκαν μεγαλύτερα και στο τέλος ο project manager τα γάμησε τη μάνα γιατί δεν ήξερε (ή μάλλον ήξερε) που πάνε τα τέσσερα.
Αυτό κάνουμε, συνεχώς, αυτό που γράφει ο τίτλος της σελιδάρας που διαβάζεις, αναγνώστη μου, αγαπημένε και αφοσοιωμένε! Beta Testing. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε τον γαμημένο τον κώδικα για να τον κάνουμε (major-)bug-free, δεν έχουμε δηλαδίς, την εξουσία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα γράφουμε συνεχώς τον δικό μας κώδικα, μέχρι τη στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας τον compiler για να βγει το εκτελέσιμο. Κι όταν βγει… …ποιος μας πιάνει…
Αναγνωσταρά μου, μην νομίζεις ότι θα διαβάσεις καμιά περισπούδαστη διατριβή περί θρησκείας, όπιου του λαού και άλλα τέτοια σοφά. Σήμερα απλά θα μοιραστώ μαζί σου δυο γραμμές (που μπορεί να είναι και παραπάνω), και δεν μιλάω για γραμμές ποδοσφαιρικές, αλλά για αράδες κειμένου.
Μία από τις αγαπημένες μου σειρές είναι το Star Trek. Θεωρώ ότι είναι ολοκληρωμένο ως σύλληψη, εκφράζει σωστές ιδέες, μπορεί να διαπαιδαγωγήσει, να ψυχαγωγήσει, να προβληματίσει. Συχνά λέω ότι όλες οι πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας (του ανθρώπινου προτσές, αν προτιμάτε) βρίσκονται μέσα στο Σταρ Τρεκ.
Μία από τις κύριες φυλές του πρώτου τεταρτημόριου του γαλαξία μας, όπου διαδραματίζονται (κυρίως) οι διάφορες σειρές είναι οι Κλίνγκον. Οι Κλίνγκον είναι ένας πολεμοχαρής λαός, με ζωώδη ένστικτα αλλά και με υψηλό αίσθημα της Τιμής (όχι αυτής που συμπηρώνει τον Μισθό και το Κέρδος, της άλλης, της αφαιρετικής). Έχουν αυτοκράτορα με συμβούλιο, έχουν χρήμα, τα καλύτερα παλικάρια τους γίνονται στρατιώτες, δεν τα πάνε και πολύ καλά στα οικονομικά (σε αντίθεση με τους Φερένγκι που είναι ο ορισμός της αμιγώς καπιταλιστικής κοινωνίας), έχουν τελετές για το καθετί και γενικά είναι πολύ ξηγημένα μορτάκια να πούμε. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ζώα λόγω των πολεμικών ενστίκτων τους, αλλά όπως έχει πει ο captain Kirk, “τα ζώα δεν φτιάχνουν πλοία για να ταξιδέψουν στο διάστημα”. Επίσης, είναι μονογαμικοί, έχουν μυθολογία, κατακτούν άλλους πλανήτες και γενικά περνάνε την ώρα τους.
Το ενδιαφέρον, που έγινε η αφορμή να κινηθεί ο τροχός του παρόντος blog, είναι η τοποθέτησή τους στο θέμα του θεού. Οι Κλίνγκον, ως κάθε ανθρωποειδές του γαλαξία που σέβεται τον εαυτό του, πιστεύει στους θεούς. Το ενδιαφέρον όμως είναι η μυθολογία σχετικά με τους θεούς τους. Έτσι λοπόν, αφού οι θεοί έφτιαξαν τους Κλινγκον, με φωτιά και ατσάλι, (τί χώμα και νερό ρε, εδώ είναι τα λεφτά!), το δημιούργημά τους ήταν τόσο δυνατό που τους πήρε αμπάριζα και τους γάμησε τα κουτάλια, κι έτσι οι θεοί των Κλίνγκον καταστράφηκαν για πάντα. Άμα η φυλή σου πιστεύει ότι έχει καταστρέψει τους θεούς τους, φαντάσου τί μπορεί να κάνει. Να κατακτήσει τα άστρα…
Λέω τώρα εγώ, μήπως πρέπει να καταστρέψουμε και εμείς τους θεούς; Έτσι ρε παιδί μου, για να πάμε κι εμείς μπροστά…
Recent Comments