Beta Testing the world!

Apple Certified Macintosh Technician.

Score: 97%

Τέλος.

…ή αλλιώς “διαμορφώνω την κοινή γνώμη παριστάνοντας ότι την μετράω”.

Οικολόγοι Πρασινοφρουροί λοιπόν, τέταρτο κόμμα. Αυτό, αναγνώστη μου, δεν ήρθε από το πουθενά. Οι Ο-Π είναι ένα κόμμα με μεγάλη ιστορία, με συνέπεια, με σταθερές θέσεις, κοντά στο λαό. Έχουν θέσεις για τα ουσιαστικά προβλήματα του λαού, χωρίς δογματισμό, σέντσα οπορτουνίσμο αλλά διαθέτοντας και ριζοσπαστιμό!

Προτείνουν λοιπόν, οικονομία της βιωσιμότητας και τη συμμετοχής (ό,τι κατάλαβες κατάλαβα, κάτι σαν καπιταλισμό για τον καθένα),  συμμετοχική δημοκρατία (ο ήλιος ο πράσινος), ανοικτή κοινωνία που περιέχει άλλες κοινωνίες (δηλαδή, γκέτο;),  Υγεία πέρα από την Ιατρική (ούτε λόγος για ασφάλιση, για αποκλειστικά δημόσιο σύστημα υγείας), Παιδεία για όλους (αλλά δεν λέμε όχι στα ιδιωτικά, που είναι για τους λίγους). Σωστά πράγματα ρε αναγνώστη μου, γαμώ το κέρατό μου, όχι σαν αυτά που λέει το ΚΚΕ.

Ορίστε;

Πέρα από την πλάκα, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Ο-Π έχουν πρόταση και θα βγουν από την εκλογική διαδικασία ως κόμμα με αντιπρόσωπο στο Ευρωκοινόβουλο; Θυμάστε κάτι τρελά ποσοστά του Συνασπισμού της Ριζοπλαστικής Αριστερότητας; Μούφες είναι ρε. Ποιον βλέπει ο οποιοσδήποτε δίπλα του, τον κομμουνιστή ή τον Πασόκο; Τον Κουκουέ ή το συνασπιστήρι; Το ΠΑΜΕ ή το κοινωνικό φόρουμ (ρε, πού το θυμήθηκα αυτό ε;). Η τακτική είναι γνωστή. Ας δώσουμε λίγες μοναδούλες σε κανέναν καημένο, μπας και φτιάξουμε λίγο τα αναχώματα.

Ε, και τί έγινε; Θα αλλάξουμε εμείς την γραμμή μας; Θα πούμε άλλα πράγματα; Θα τα βάψουμε μαύρα και θα τα παρατήσουμε γιατί βγήκαν κάτι γκάλοπ με τους Οικολόγους Πρασινοφρουρούς; Σιγά τα ωά, από τέτοια κόλπα έχουμε μάθει. Σταθερά και αταλάντευτα. Έτσι κερδίζεται ο πόλεμος.

Και γαμώ μιλάμε. Μαζεύτηκε κόσμος στο σπίτι χτες και είδαμε Eurovision. Καμία όρεξη δεν είχα, ήταν και Σάββατο που δούλεψα εκτάκτως λόγω ενός event της εταιρείας. Κομματιασμένος από τη δουλιά, να δγιαρμίσουμε και το σπίτι για να μπει κόσμος, με πονάει κι η μέση μου τις τελευταίες μέρες (γεράματα σιγά σιγά). Αντίθετος και στην όλη μορφή του διαγωνισμού. Τέλος πάντων, έκανα μια υποχώρηση.

Ρε αναγνώστη μου, δεν το περίμενα ότι η γιουροβίζον θα είχε ατονικά τραγούδια! Καταστροφή της τονικότητας! Τέτοιο φάλτσο σε σημείο να πιάνεται η καρδιά μου και να πετάγομαι από την καρέκλα! Τραγουδιστές αισχροί, απλά. Κορώνες λες και τους πάτησες τον κάλο. Συνθέσεις αδιάφορες. Τα μουσικά χαλιά των ραδιοσταθμών είναι πιο ενδιαφέροντα, υποθέτω. Από την άλλη όμως, αποκαλυπτικά φορέματα, χορογραφίες, κιτς σκηνικά, να έχουμε κάτι να σχολιάζουμε. Εκτός του ότι όλοι οι τραγουδιστές και τραγουδίστριες στα βιογραφικά τους είναι σπουδαγμένοι, μορφωμένοι. Σαν τα καλλιστεία Σταρ Ελλάς που όλες έχουν σπουδάσει πληροφορική γιατί κάνανε ένα μήνα ECDL.

Ξεχώρισα τη Μαλτέζα ως φωνή, όπως και όλοι οι παρευρισκόμενοι. Μετά τα πρώτα σχόλια, λέω:
-Είναι καλή φωνή όμως.
-Ε, εντάξει, όχι και τόσο.
-Πρόσεξε όμως ότι σταματήσαμε να μιλάμε…
Κι έτσι είναι. Αν κάτι έχει ενδιαφέρον, έστω και λίγο, το προσέχεις.

Η Κανέλλη σε μια εκδήλωση προ των φοιτητικών εκλογών πριν από μερικά χρόνια, στην Νομική στη Θεσσαλονίκη, είχε πει ότι η Γιουροβίζιον είναι η ευρωπαϊκή έκφραση του μακαρθισμού. Δεν έχει άδικο. Ο Μακάρθι έστηνε δικαστήρια για τους προοδευτικούς καλλιτέχνες. Η ευρωπαϊκή προοπτική απλώς αποκοίμισε τον κόσμο πλασάροντάς του την Γιουροβίζιον ως διαγωνισμό μουσικής. Το αποτέλεσμα ίδιο είναι. Στις ΕΠΑ οι καλλιτέχνες αποθαρρύνθηκαν λόγω του φόβου. Στην Ευρώπη θέλουν να πιάσουν το πρότυπο της υποκουλτούρας που προβαλλεται ως τέχνη.

Bottom line, ήπιαμε μπύρες, πετάξαμε καμιά δεκαριά ατάκες, κάναμε και λίγο οφθαλμόλουτρο. Α, όλα κι όλα, φάγαμε και καλά, ας είναι καλά ο Θανάσης κι η μαγειρική του. Τί να θέλει άλλο κανένας εν μέσω κρίσης; Άρτος και θεάματα!