Αλλιώς το λένε, δεν χρησιμοποιούν το Fine αλλά “the F word”, αλλά χάριν ευπρέπειας…
Υπενθύμιση στον εαυτό μου λοιπόν: Διάβαζε το Read Me!
Δηλαδή ρε φίλε, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμοστείς στην ΚΟΙΝΗ λογική, στην πεπατημένη που λέει ότι μετά από το option θα πρέπει να έχει κενό. Γράφουμε -i, κενό και δίνουμε το path. Θα πρέπει να μυρίσω τα νύχια μου, για να καταλάβω ότι “can’t read device” σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιώ σωστά την εντολή, που ΕΣΥ έχεις φτιάξει ΛΑΘΟΣ; Πού το είδες αυτό ρε φίλε, να θέλει κολλημένο το path με το option; Ντάξει, ωραίο το προγραμματάκι, φίνο, κάναμε την δουλειά μας τελικά, αλλά γιατί πρέπει να μας τυραννάς; Δεν είσαι ο προγραμματιστής του dd, να έχεις δική σου τακτική! Έλεος ρε, γι’ αυτό το linux έχει πολύ δρόμο μπροστά του, γιατί ο κάθε …αχαρακτήριστος κάνει ό,τι γουστάρει…
Μην ασχολείστε, εντελώς προσωπικό το ποστ…
Η φυλακή ήταν άδεια, γιατί είχε δοθεί Γενική Αμνηστία. Ο διευθυντής, οι φύλακες ήταν όλοι εκεί βέβαια, αφού πληρώνονταν κανονικά και περίμεναν να έρθουν καινούργιοι κρατούμενοι.
Ένα κελί παρ’ όλ’ αυτά, είχε μέσα ένα κρατούμενο. Ο Αναστάσης δεν δεχόταν να φύγει με τίποτα, το κελί του ήταν ξεκλείδωτο, οι πόρτες όλες ανοιχτές, αυτός όμως παρά τις επιμονή του διευθυντή και των φυλάκων, έμενε εκεί. Έλεγε συνέχεια:
-Κι αν βγω έξω, πάλι εδώ θα με στείλουν. Κερδίζω χρόνο λοιπόν.
Από 0.95b φτάσαμε στην 1.0 και ο κύκλος έκλεισε. Ελάχιστες αλλαγές, μπορείτε να τις δείτε στο changelog.
Το κατεβάζετε από το Downloads του site μου.
I, as many other cool geeky guys (and ladies) around the world, watched for UNIX time 1234567890 to pass. It did happened at 01:31, Feb 14, 2009 and I managed to take a screenshot of it with the help of http://coolepochcountdown.com.
And then, just to explain to my girlfriend what UNIX time is all about, I just clicked wikipedia’s relevant article, and to my surprise I found this:
Well, I feel great. I saw it happened.
Καμία και σήμερα
Ταξίδευα με το αεροπλάνο. Από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα κι από κει ανταπόκριση για τη Μυτιλήνη. Ωραία η διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αθήνα, μεγάλο αεροσκάφος Airbus 320, είχε και οθόνες και βλέπαμε τη γη από ψηλά και πληροφορίες για τη διαδρομή. Καλή μαγκιά, δεν λέω, γουστάρεις, αλλά κάποια στιγμή κράσαρε και έπρεπε να το κάνουν reboot. Windows μάλλον…
Η μαλακία (ωπ, διαγράφεται μια λέξη) ήταν οι τύπισες που κάθονταν στο μπροστινά κάθισμα, για την ακρίβεια στα τρία μπροστινά καθίσματα. Γενικά συζητήσεις περί ηλιθιοτήτων, γυναικουλίστικων και μικροαστικών έως αστικών προτύπων. Το αποκορύφωμα ήρθε κατά τη διάρκεια της προσγείωσης και ενώ πετούσαμε πάνω από τη Νότια Εύβοια, βλέποντας το αιολικό πάρκο.
-Α, κοιτάξτε, μαζεύουν ηλεκτρική ενέργεια!
Τί λες μωρή αμόρφωτη αγελάδα! Τί είναι η ηλεκτρική ενέργεια και την μαζεύουν, ελιές; Αμφιβάλλω βέβαια αν γνωρίζει ότι τις ελιές τις μαζεύουν και δεν νομίζει ότι τις γεννάνε κάτι ζωντανά που τα αρμέγουμε για να πάρουμε λάδι. Αναγνώστη μου, φυσικά δεν πρέπει να πω ότι η σωστή έκφραση στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν “παράγουν ηλεκτρική ενέργεια”. Μετατροπή της αιολικής, της κινητικής ενέργειας του ανέμου, της κίνησης των πτερύγων της γεννήτριας, σε ηλεκτρική. Κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο νομίζω.
Μετά κατέβηκαν τα φλαπς. Flaps είναι τα άκρα των πτερυγίων τα οποία μπορούν να πάρουν διαφορετική κλίση από το υπόλοιπο πτερύγιο, ώστε να δώσουν περισσότερη άντωση στο αεροπλάνο. Στα πετούμενα έχουμε άντωση, όχι άνωση. Η άνωση είναι ιδιότητα των σωμάτων μέσα στα υγρά,π.χ. ένα μπαλόνι με ήλιο το οποίο το ανεβάζει η διαφορά του βάρους του αέρα που εκτοπίζει, ενώ η άντωση είναι δύναμη που ασκείται στα ειδικά διαμορφωμένα πτερύγια έτσι ώστε να έχουμε διαφορά πιέσεως. Κι εδώ έρχεται η δεύτερη μεγαλειώδης ατάκα.
-Κοιτάξτε, κατέβηκαν στο 20.
Ντάξει ρε κοπελιά, “αυτά” που δεν ξέρεις ότι λέγονται flaps, το κατανοώ. Το 20 που μας λες, τί είναι; Φιστίκια, ωσάν αυτά που μας δώσανε να φάμε; 20 μοίρες, γωνία 20 μοιρών, κατέβηκαν “στις 20″.
Ε, καλά, μετά με αποτελείωσε όμως.
-Μικρή ήθελα να γίνω πιλότος.
Ευτυχώς που δεν έγινες. Γιατί με “τα 20″ και την “μαζεμένη ηλεκτρική ενέργεια” δεν ξέρω πώς θα πηγαίνανε οι επιβάτες του αεροσκάφους σου. Συνδέεις τα ψιψιψόνια με τα κοκοψόψα και …το χάσαμε το κορμί πατριώτ…!
Είμαι υπερβολικός; Γενικά θα μπορούσε να θεωρηθεί μια στιγμή ανακρίβειας το κάθε μεμονωμένο περιστατικό, αλλά όλο το πακέτο μαζί φανερώνει βαθύτερες αιτίες. Γιατί αυτά τα μπάζα, ε, οι γυναίκες ήθελα να πω, δεν θέλησαν ποτέ τους να μάθουν κάτι παραπάνω και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πού θα ντυθούν καλύτερα, αν θα βγάλει καινούργιο CD ο Χατζηπαπάρας και αν είναι ικανοποιητικό το στρώμα σοβά που έχουν ρίξει στα μούτρα τους; Προεκτείνω τη σκέψη μου λοιπόν, λέγοντας ή μάλλον γράφοντας ότι αυτό είναι το πρότυπο που κυριαρχεί. Χαζή γυναίκα, που θα γράφει στην έκθεση “η φίλες μου είνε καλές και τις αγπάω πολλή γιατί είνε φυλικές μαζή μο”. Χαζή, γιατί είναι χειραγωγίσιμη, γιατί είναι πιο εύκολο να της δώσεις λιγότερα φράγκα όταν θα δουλεύει. Πιο εύκολο να την πάρεις να την κάνεις ό,τι θες για μερικές μέρες, βδομάδες, μήνες και μετά να πας για άλλη. Που θα περιοριστούν “σε έναν καλό γάμο”, που θα τηρήσουν καλύτερα το πρότυπο της αστικής οικογένειας. Πρότυπα που πηγάζουν από τις επιθυμίες της αστικής τάξης.
Εμείς θέλουμε γυναίκες οι οποίες θα είναι ίσες με τους άντρες. Όχι βλακώδης ισότητα της πλήρης εξίσωσης, αλλά βγαλμένη από τις αντικειμενικές ικανότητες των δύο φύλλων. Δηλαδή δεν είναι εξαιρετικό αφροδισιακό να έχεις μπροστά σου μια γυναίκα που να εξηγεί γιατί το Σύμπαν είναι άπειρο σε χρόνο και χρόνο, γιατί η κίνηση της ιστορίας έχει σπειροειδή μορφή, να καταλαβαίνει γιατί λες “καλή δύναμη” σε κάποιον προγραμματιστή COBOL ή απλά να σου εξηγεί γιατί το φαγητό βράζει καλύτερα με το καπάκι κλειστό; Το τελευταίο μάλλον ρεαλιστικότερο… Να δείτε μια ταινία και να συζητήσετε τί είδατε, για τα νοήματα όχι να περιοριστεί η κουβέντα στο σχόλιο “Ο Μπραντ Πριτ ήταν κούκλος!…
Ε, μα πια! Όχι άλλες χαζογκόμενες! Μορφώστε τις γυναίκες σας ρε!
…πώς λέμε “για 2-4 παίκτες”;
Αναγνώστη μου, το ξέρω, δεν πάει το μυαλό σου για το περιεχόμενο, από τον τίτλο της αναρτήσεως ταύτης. Το κατανοώ, αν και δυσνόητος μερικές φορές! Θα εξηγήσω, λοιπόν, στις επόμενες γραμμές.
Η Νέα Ζηλανδία είναι μια χώρα που ξέρουμε ότι βρίσκεται στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Αρκετά μακριά δηλαδή. Έχει βασίλισσα, την Αυτού Εξοχότητα Ελισάβετ την 2η, την ίδια δηλαδή βασίλισσα με την Μεγάλη Βρετανία και άλλες 15 χώρες. Κατά τα άλλα είναι ανεξάρτητη χώρα, έχει μια σφόδρα καπιταλιστική οικονομία, το τελευταίο Σύνταγμα ψηφίστηκε το 1986, έχει στρατό, 70% της ενέργειάς της παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Αυτά πληροφοριακά.
Η Νέα Ζηλανδία όπως προείπα, είναι αρκετά μακριά. Σε φυσιολογικές συνθήκες δεν σκεφτόμαστε μια τέτοια μακρινή χώρα. Εκτός κι αν είναι η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και άλλες που προσπαθούν να οικοδομήσουν τον σοσιαλισμό. Διάβασα όμως για ένα γεγονός στην προαναφερθείσα χώρα που μου έκανε εντύπωση.
Ότι έχουμε φάκελο όλοι, το ξέρουμε. Όχι φάκελο ταχυδρομικό, κίτρινο ή λευκό με μπλε γραμμούλες στις άκρες. Φάκελο, στην Ασφάλεια, στην Σένγκεν και σε άλλα ευπρεπή ιδρύματα που προασπίζουν την τάξη. Η λέξη τάξη έχει πολλές έννοιες, αλλά εδώ θέλω να δώσω μια συγκεκριμένη, όποιος την βρει κερδίζει μαντολάτο. Τέλος πάντων, εδώ μιλάμε για ένα φάκελο που γίνεται πρότυπο.
Το κούρασα, και περνάω στο ψητό, στους 200 βαθμούς Κελσίου. Αντιγράφω και μεταφράζω από το stuff.co.nz:
Δεν είσαι ποτέ πολύ μικρός για να θεωρηθείς πιθανό ανατρεπτικό στοιχείο, δείχνει ένας φάκελος της Υπηρεσίας Ασφάλειας Πληρφοριών.
Η Maire Leadbeater, 63 ετών σήμερα και για πολύ καιρό ακτιβίστρια σε θέματα Ειρήνης, υπήρξε από πολύ νωρίς στόχος, λόγω των γονέων της, Elsie και Jack Locke μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Νέας Ζηλανδίας και ακτιβιστές, οι οποίοι ζούσαν στο Christchurch.
Η Έλσι Λόκε έφυγε από το Κόμμα το 1956 όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Ουγγαρία, αλλά ο Τζακ έμεινε.
Ένα από τα αδέλφια της Maire, ο Keith Locke, πρώην τροτσκιστής και μέλος της Σοσιαλιστικής Δράσης, έλαβε επίσης τον φάκελό του από την ΥΑΠ.
Ο φάκελος της, τον οποίο έλαβε αργότερα το ίδιο έτος, ξεκινάει όταν ήταν 10 ετών, όπου σε μια σημείωση αναφέρεται ότι παρέδωσε την Λαϊκή Φωνή, την εφημερίδα του Κόμματος στην μητέρα δύο διδύμων στην Bangor street, στο κέντρο της πόλης.
Ο φάκελος συνεχίζει να καταγράφει την ζωή της, παρά το γεγονός ότι η ΥΑΠ έχασε τα ίχνη της όταν παντρεύτηκε και άλλαξε όνομα. “Με έχασαν για περίπου 13 χρόνια”, λέει η ίδια.
Ο φάκελος, όπως πολλών άλλων, περιέχει υλικό από ιδιωτικές συναντήσεις.
“Το βρίσκω πολύ δύσκολο να το δεχτώ. Αυτές οι παρέες που μαζευόμασταν σε σπίτια και γραφεία θα πρέπει να είχαν μέσα κάποιον βαλτό. Είναι συγκλονιστικό. Είναι πολύ κακό για τη δημοκρατία επειδή κάνει τους ανθρώπους ανήσυχους όταν πρόκειται να εμπλακούν σε ελεύθερες συζητήσεις και έχει μεγάλη επίπτωση σε θέματα εμπιστοσύνης αν πρέπει να σκέφτεσαι ‘ένας από μας ίσως είναι κατάσκοπος’”.
Έκπληκτη ανακάλυψε ότι ο φάκελός της περιείχε λίστα με κάθε μέλος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Παλαιστίνη.
Ο φάκελος ακόμα περιείχε αναφορές στον γάμο των γονιών της, όπου οι απόψεις της ΥΑΠ ήταν ότι θα δοκιμαζόταν από την αποχώρηση της Έλσι από το Κόμμα. “Είναι λάθος από όλες τις απόψεις”, λέει η Leadbeater. “Πρόκειται για ανακριβείς εικασίες για καθαρά προσωπικά οικογενειακά θέματα”.
Σταματάω εδώ την μετάφραση γιατί ρεφόρμισα και κουρκούτιασε το κεφάλι μου. Όσοι γουστάρουν μπορούν να κατευθυνθούν στον υπερσύνδεσμο του άρθρου για να το διαβάσουν κι οι ίδιοι στο πρωτότυπο.
Τώρα, να πω ότι δεν σοκάρομαι, θα είναι αλήθεια. Από τα 10 μέχρι τα 63, πού βρίσκετε το περίεργο. Φακέλωμα ρε. Δεν συζητάμε για την Ελλάδα, θυμηθείτε. Την Ελλάδα που έχει ζήσει δικτατορίες, εμφύλιους, κατοχή, αντίσταση και άλλα τέτοια που δεν ξέρω ποια απήχηση είχαν στην ΝΖ (Νέα Ζηλανδία, συντομογραφία γιατί έτσι γουστάρω) και πόσο οργανωμένο ήταν το κίνημα. Γενικά “το κίνημα”, που μπορεί να πάρει επιθετικούς προσδιορισμούς όπως εργατικό, φοιτητικό, νεολαιίστικο, αγροτικό, κομμουνιστικό, λαϊκό. Αν αυτά γίνονταν εκεί, τόσο μακριά, πόσο μεγάλος είναι ο φάκελος του καθενός μας, εμάς εδώ, που έχουμε και μια άλφα (όχι βήτα βασιλόπουλος, σκέτο άλφα) προϊστορία;
Μας έλεγε ένας σύντροφος ή συντρόφισσα μια φορά για έναν ανιψιό της που είχε γκόμενα μια κόρη ενός ασφαλίτη και από περιέργεια μια φορά είχε ψάξει τα αρχεία της Ασφάλειας και είχε βρει όλη την οργανωτική του θείου ή της θείας του γκόμενού της. Στα όρια του αστικού μύθου η αναφορά και φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο.
Μας παρακολουθούν; Μας καταγράφουν; Μας φακελώνουν; Υπάρχει κάποιος που συνεχίζει να πιστεύει ότι “οι φάκελοι έχουν καταργηθεί”; Ναι, τα χαρτοφυλάκια εκείνα με τα σκληρά χαρτόνια και τα κορδόνια μάλλον θα έχουν πάψει να υπάρχουν. Μέσα σε ένα σκληρό δίσκο μπορείς πλέον να έχεις εκατομμύρια πληροφοριών και πιο εύκολα αναγνώσιμες, διασταυρώσιμες (cross reference), και άλλα κόλπα. Η φαντασία είναι το όριο…
Το GMail δεν με αφήνει να στείλω εκτελέσιμο αρχείο, της μορφής .exe, ακόμα κι αν είναι συμπιεσμένο. Διαβάζει το GMail τα αρχεία που στέλνω, τόσο απλά; Κι αν το κάνει αυτό μια εταιρεία, τότε οι τερατώδεις μηχανισμοί των κρατών και των διεθνών οργανισμών, τί είναι ικανοί να κάνουν; Κι όπως μας λέει ένα παράδοξο της κβαντομηχανικής, αν είναι δυνατό να συμβεί, τότε συμβαίνει.
Μήπως πρέπει να γράψω ένα tutorial για κρυπτογράφηση των e-mail μας; Έτσι, για να μην είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Παρακολούθησα κι εγώ ειδήσεις. Έλεγε για τους παραγωγούς γάκτος, που κινητοποιούνται. Εκτός αυτού λέει, απειλούν να κατέβουν με τα ζώα τους στην Αθήνα (α ρε Αθηνοκεντρικό κράτος) και μιλούν λέει για τα καρτέλ του γάλακτος, που οι ίδιοι πουλάνε το γάλα 0,40€ και το αγοράζουμε εμείς 1.40. Τέλος πάντων, δεν είναι 0,40, κάπου στο 0,35 πρέπει να είναι, αλλά ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη, πες ότι έγινε ένα στατιστικό παιχνίδι. Αλλά, για να καταλάβω, το πρόβλημα των παραγωγών είναι η κερδοσκοπία των εμπόρων; Δηλαδή αν πουλούσαν 40 λεπτά και έφτανε στην αγορά 60 λεπτά, θα ήταν ευχαριστημένοι οι παραγωγοί; Πάλι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν, πάλι τα φάρμακα και οι τροφές των ζωντανών θα ήταν υπέρογκα, πάλι οι συντάξεις τους θα ήταν ψίχουλα, πάλι θα τους πνίγανε τα δάνεια, πάλι θα τους ξεκλήριζε η ΚΑΠ που ευαγγελίζονται τα άλλα κόμματα. Ο κτηνοτρόφος, ο αγρότης, αναγνώστη μου, δεν έχει ούτε ωράριο, ούτε μισθωτός είναι. Άντε βγες εσύ λοιπόν να σε τρώει το κρύο, ο ήλιος, η χωματίλα, η σβουνιά και να βλέπεις τον κόπο σου να πουλιέται λες και είναι DVD+R δισκάκι.
Το πρόβλημα του κτηνοτρόφου δεν είναι η κερδοσκοπία. Λένε όλοι για την Γερμανία, τί φτηνό που είναι το γάλα. Ίδιες τιμές έχουν κι εκεί οι αγρότες, ξέρετε, γι’ αυτό και θησαυρίζουν οι βιομηχανίες κι όχι τα αγροκτήματα. Το πρόβλημα του κτηνοτρόφου είναι η χαμηλή τιμή που εξαναγκάζεται να πουλήσει.
ΠΑΣΥ και ΠΑΜΕ. Χέρι-χέρι πάμε. Η ίδια πολιτική τους χτυπάει και τους αγροτοκτηνοτρόφους και τους εργαζόμενους. Με τον ίδιο τρόπο θα τους χτυπήσουμε. Οργάνωση κι αγώνας!
Κι άλλοι εργάτες νεκροί! Κι άλλο αίμα, θυσία της εργατικής τάξης στους βωμούς που στήνει χιλιάδες χρόνια το Κεφάλαιο!
Ένας εναερίτης της ΔΕΗ, 47 χρονών, νεκρός από ηλεκτροπληξία. Ένας 55χρονος καταπλακωμένος από γερανό. Ως πότε θα συνεχίσουμε να δίνουμε τις ζωές μας, για τα κέρδη των αστών; Ξυπνήστε μωρέ, δεν το βλέπετε ότι μας δολοφονούν καθημερινά;
Ανθρώπινο λάθος θα πούνε πάλι. Όμως δεν είναι άνθρωποι αυτοί που αδιαφορούν για την ασφάλεια των εργατών, αυτοί που προσπαθούν να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο το κόστος, που προτιμάνε να θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές παρά χρήματα για την ασφάλεια. Πώς γίνεται να χτίζονται γέφυρες που αντέχουν χιλιάδες, εκατομμύρια τόνους και να πέφτει ένας γερανός; Πώς γίνεται να κατασκευάζονται αεροπλάνα, που αντέχουν στο χτύπημα ενός κεραυνού και να σκοτώνεται ένας εργάτης από ηλεκτροπληξία;
Όλα για το κεφάλαιο. Οι ανθρώπινες ζωές είναι αναλώσιμες, πάντα. Άντε μωρέ, πάρτε το χαμπάρι επιτέλους… Στο σωματείο μωρέ, στο Π.Α.ΜΕ., στο Κ.Κ.Ε! Εκεί είναι η δύναμή σας!
Recent Comments