Beta Testing the world!

Μπόυ, πουτ δε κοτ, Μπόυ, κοτ, Μπόυκοτ!

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται αυτοί οι αριστεροχαρούμενοι με την καταναλωτική τους οργάνωση. Ώπ, σόρυ, “οργάνωση καταναλωτών”, βγαίνει λάθος στο νόημα αλλιώς ή μήπως όχι; Αντί να διαμαρτυρηθούμε για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη, αντί να βοηθήσουμε έμπρακτα μαζεύοντας φάρμακα και λοιπά υλικά ανθρωπιστικής βοήθειας, ας κάνουμε αυτό που είναι το καλύτερο για εμάς τους καταναλωτές, που έχουμε την δύναμη της αγοραστικής μας ικανότητας: Να μποϋκοτάρουμε τα ισραηλινά προϊόντα! Α, όλα κι όλα! Δεν θα πάρουμε κρεμούλες από το Ισραήλ, θα πάρουμε από αλλού, από άλλες εταιρείες άλλων χωρών, που δεν δολοφονούν τα παλαιστινιακά παιδιά, αλλά δολοφονούν άλλους λαούς που δεν τους ξέρουμε και έτσι είμαστε ήσυχοι!

Μποϋκοτάζ ρε, και τα μυαλά στο γουδί, αναγνωσταρά μου! Άντε γιατί πολύ φόρα πήραν αυτές οι εταιρείες, ένας άλλος “καλύτερος” κόσμος είναι εφικτός κι αυτές δεν θέλουν να τον έχουμε! Ας τους βάλουμε λοιπόν τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι, κι ας ψωνίσουμε από άλλες εταιρείες, που είναι πιο καλές κι ας έχουν και χρηματιστηριακό κεφάλαιο, δεν πειράζει… Κάτι θα κάνουμε βρε, θα δουν ότι στην Ελλάδα δεν αγοράζουν αρκετά χημικά ή …δορυφόρους (;) ή κρεμούλες (το μόνο ισραηλινό προϊόν που έχω δει σε σουπερ-μάρκετ, by the way, είναι αυτό, κρέμες). Κι έτσι, θα αφήσει ήσυχη την Παλαιστίνη η Ισραηλινή κυβέρνηση, γιατί οι εταιρείες του Ισραήλ θα της τρίξουν τα δόντια και θα της βάλουν χέρι, λέγοντας με βαριά φωνή “ρε σεις, βαλθήκατε να μας μειώσετε τα κέρδη τόσο, που να μην μπορούμε να βγάζουμε καν όσα πέντε χώρες; Θέλετε να σηκωθούμε να ψάχνουμε για νέες αγορές, βραδιάτικα, κι έχει και καλή ταινία στην τηλεόραση;”. Μπορεί και να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι, τόσο μεγάλος θα είναι ο θυμός τους.

Πουτ δε κοτ ντάουν… κοτ κοτ κοτ! Δεν είναι καλές οι εταιρείες του Ισραήλ, είναι σιωνιστές και κερδίζουν υπέρογκα. Θα αγοράσουμε από άλλες εταιρείες, που πάλι υπέργογκα κερδίζουν, αλλά ρε παιδί μου, δεν είναι ισραηλινές!

-Γιατί μποϋκοτάρετε αυτές τις εταιρείες;
-Είναι ισραηλινές!
-Ναι, αλλά ΓΙΑΤΙ ρωτάω!
-Γιατί είναι ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ!!!!

Σοβαρά τώρα, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι το μποϋκοτάζ είναι λύση. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αν κλείσουμε τα φώτα μας μια συγκεκριμένη ώρα, “θα τα δει ο δορυφόρος” και θα καταγραφεί η έντονη διαμαρτυρία μας! Δεν πάτε καλά ρε! Δείξτε μου μία περίπτωση μποϋκοτάζ όπου να έγινε μαζικά και να έφερε αποτέλεσμα υπέρ του λαού. Ουσιαστικό αποτέλεσμα, ξέρετε εσείς, σαν να λέμε να αυξήθηκαν οι μισθοί, να εξαφανίστηκε η ανεργία, να μην πεθαίνουν παιδιά από την πείνα και τις αρρώστιες και άλλα τέτοια ουσιώδη.

Το σύστημα είναι παγκόσμιο. Δεν εμπεριέχει απλώς “κακές εταιρείες”, “κακές κυβερνήσεις”. Λέγεται Ιμπεριαλισμός, είναι η φύση του τέτοια που δεν γίνεται να πάθει ζημιά από κινήσεις όπως το μποϋκοτάζ. Πάλι θα υπάρχουν αγορές, πάλι θα υπάρχει εκμετάλλευση, πάλι θα υπάρχουν πόλεμοι, φτώχεια, ανεργία. Το πολύ πολύ να χάσει 4-5% των κερδών της και να απολύσει καμιά 500άρα-χιλιάρα εργαζόμενους. Κι άντε και κλείνει, λέω εγώ μια εταιρεία, ή εφαρμόζει “πιο ανθρώπινη” πολιτική. Ως δια μαγείας θα σιάξει και ολόκληρο το σύστημα, θα έχουμε δωρεάν παιδεία και υγεία, θα γουστάρουμε που θα έχουμε λεφτά και απ’ όλα. Α, και οι μασχάλες μας θα μυρίζουν αγιόκλημα, τόσο καλό θα είναι το αποτέλεσμα.

Ορίστε;

Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ

Είμαι μεσα στο φως που προχωρεί
Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους
Ειν’ ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα
Τα δεντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα
Τα δέντρα τα τόσο πράσινα

Ενα μονοπατι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ’ τις μουριές
Eίμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν’ ανθίζουν τα γαρούφαλλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι

Σιγά σιγά ξαναπροσαρμόζομαι στην πολιτική ζωή, βρισκόμενος σε άδεια απολύσεως. Η μέρα λοιπόν ξεκινάει για άλλους με καφέ, τηλεόραση και εφημερίδα, για μένα ξεκινάει με e-mail, καφέ και RSS feeds. Σε κάποιο από αυτά λοιπόν, διαβάζω ότι οι Times Online δημοσίευσαν ένα άρθρο που γράφει ότι μια αναζήτηση στο google προκαλεί ρύπανση του περιβάλλοντος.

Δεν μπήκα στον κόπο καν να διαβάσω το άρθρο. Φαντάζομαι ότι απλά μιλάει για το ηλεκτρικό ρεύμα που καταναλώνεται. Ίσως να πάει λίγο παραπάνω και να μιλάει για το κόστος (στο περιβάλλον) της κατασκευής εξοπλισμού, καλωδίων, οπτικών ινών, κτλ.. Ίσως το πάει ακόμα πιο πέρα και μιλάει και για τα τοξικά υλικά, π.χ. υδράργυρος στις οθόνες LCD. Όσο μακριά και να το πάει, το άρθρο είναι μια παπαριά, και δεν χρειάζεται να το διαβάσω καν για να καταλήξω στο συμπέρασμα.

Το Google αυτή τη στιγμή στη συνείδηση του κόσμου αντιπροσωπεύει το Internet. Το Internet είναι αυτή τη στιγμή χώρος όπου μπορείς να βρεις δωρεάν πληροφορία, γνώση, βοήθεια, αλληλουποστήριξη, έκφραση απόψεων. Μπορείς να συμμετέχεις ενεργά σε οποιαδήποτε συζήτηση βρίσκεις ότι σε ενδιαφέρει ή να επιλέξεις να παρακολουθείς, να διαβάσεις για τους Ζαπατίστας ή για τον Ομπάμα, να βρεις τον κολλητό σου από το Δημοτικό που έχεις να τον δεις από τότε, να ψάξεις για πορνό ή για επιστημονικά άρθρα. Μπορείς να βρεις το τελευταίο CD του Χατζηπαπάρα ή λαϊκά επαναστατικά τραγούδια των γυναικών της Ιταλίας του ‘40. Μπορείς να δημοσιεύσεις την δική σου άποψη, να ενημερωθείς για τα πράγματα που σε ενδιαφέρουν, να μάθεις καινούργια πράγματα, δωρεάν, ελεύθερα. Κατά μία έννοια, είναι κάτι το επαναστατικό. Μπορεί να είναι και απίστευτα συντηρητικό βέβαια. Το θέμα είναι ότι επιλέγει ο χρήστης τί θα κάνει, τί θα διαβάσει, τί θα δημοσιεύσει. Ενεργητικά και όχι παθητικά, όπως με τις εφημερίδες ή την τηλεόραση.

Αυτό είναι που δεν αρέσει. Η γνώση είναι δύναμη. Μέσα στα τελευταία chain letters που μιλάνε μεταξύ άλλων για το MSN που θα κλείσει ή τον μικρό Αμπέμπε που δεν έχει κόκκαλα και άλλες ηλιθιότητες, βρήκα και μερικά chain letters που μιλούσαν για την Παλαιστίνη ή την δολοφονία του Αλέξανδρου. Βρίσκω e-mail που καταλήγουν με τη φράση “χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν γίνονται”. Ο Αλαβάνος ξέχασε τους bloggers την επομένη των εκλογών, οπορτουνίστικα όπως και ο χαρακτήρας του κόμματός του άλλωστε. Τα blogs όμως ξεφυτρώνουν καθημερινά. Σύντροφοι συνεχώς αξιοποιούν το μέσο, ίσως καθυστερημένα, μουδιασμένα, άλλοτε με πάθος που σιγά σιγά σβήνει κι άλλοτε με πείσμα που φέρνει εμπειρία και κορυφώνεται. Είναι τόσο αθρόα η παροχή γνώσης, από επιστημονικές εργασίες μέχρι μαθήματα μουσικής. Δύναμη, όσο μπορεί καθένας να απορροφήσει.

Τα περισσότερα είναι ελεγχόμενα. Από τα μεγάλα portal μέχρι τα άκακα blogs ή την κατευθυνόμενη έρευνα. Δεν γίνεται όμως να ελεγχθούν όλα. Παραδείγματα άπειρα. Ίσως θα μπορούσαμε να το δούμε σαν τη θεωρία “της Λερναίας Ύδρας”. Ένα κόβεις, δέκα εμφανίζονται. Ένα ελέγχεις, πέντε εμφανίζονται.

Έστω και απέξω-απέξω, ο στόχος δεν είναι το Google, είναι το Internet. Δεν έχουμε να κάνουμε με κατευθυνόμενη “οικολογική ανησυχία” τύπου Greenpeace. Σιγά σιγά θα εμφανίζονται κι άλλα άρθρα, δημοσιεύματα σε εφημερίδες, στην τηλεόραση, σε περιοδικά, για το πόσο κακό είναι τό Internet, για την παιδική πορνογραφία που διακινείται, για τις αυτοκτονίες που γίνονται (άραγε τα πιστεύει κανένας;), για τους βιαστές που βρίσκουν θύματα στα chat rooms, για τις βλαβερές συνέπειες της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας των υπολογιστών, κτλ. κτλ..

Το θέμα είναι ότι ο καπιταλισμός θα μας πουλήσει το σχοινί με το οποίο θα τον κρεμάσουμε. Δεν γίνεται να απαγορεύσουν ένα μέσο που ήδη έχει φτιάξει μεγαθήρια πολυεθνικές. Το Internet θα μείνει εκεί, δωρεάν, και θα βοηθάει όλο και περισσότερο στην αφύπνιση συνειδήσεων ή στην ύπνωσή τους. Είναι θέμα επιλογής, ταξικής τοποθέτησης. Όπως και το επόμενο “κλικ” σου, αναγνώστη μου.

Ο κύριος Αγησίλαος δεν πήγαινε ποτέ σε κηδείες. Όταν τον ρωτούσαν γιατί, απαντούσε:

-Γιατί να πάω στην κηδεία του; Αυτός δεν πρόκειται να έρθει στην δική μου!

Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου βρίσκομαι αυτή τη στιγμή περιμένοντας να πετάξω για Θεσσαλονίκη, διατίθεται δωρεάν Ιντερνετ, για 45 λεπτά της ώρας. Έχοντας στην διάθεσή μου γύρω στη μιάμιση ώρα αναμονής, προφανώς τα 45 λεπτά δεν φτάνουν για να περάσω δημιουργικά το χρόνο μου. Το καλό είναι ότι το κλείδωμα που υλοποιεί το σύστημα του Wireless Internet (ένας διαφανής proxy στην ουσία), ελέγχει απλά τη MAC Address της κάρτας δικτύου. Κατά συνέπεια, με μια απλή εντολή αλλαγής της MAC Address, όπως η

ifconfig [interface] ether [new_mac_address]

έχετε άλλα 45 λεπτά διαθέσιμα…

Hack the planet ωρέ!