Μια φορά ένα ζευγάρι ερωτευμένων καθόταν και κοίταζε το λιόγερμα. Εκείνη, με ακουμπισμένο το κεφάλι της στον ώμο του, τον ρώτησε:
-Πόσο πολύ μ’ αγαπάς;
-Πάρα πολύ!
-Αν σου ζητήσω το φεγγάρι, θα μου το φέρεις;
Αυτός δεν απάντησε, μα συλλογίστηκε. Εκείνη τον ρώτησε:
-Γιατί δεν απαντάς; Δεν μ’ αγαπάς τόσο;
-Δεν μπορώ να σου φέρω το φεγγάρι, όσο και να προσπαθήσω. Όμως θα σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ: Σ’ αγαπώ τόσο, που θέλω να αλλάξω τον κόσμο για σένα!
Θάνος Μικρούτσικος/Μάνος Ελευθερίου/Χρήστος Θηβαίος
Δεν είμαι άλλος
Πίσω απ’ το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ’ όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ’ ένα σκοπό χερουβικό
Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού
Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός
Redblogs.gr
Recent Comments