Beta Testing the world!

…και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το όνομα για το διπλανό κράτος, γιατί λέει δεν υπάρχει καμία αρχαία επιγραφή που να είναι γραμμένη στα …μακεδονικά (η γλώσσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας).
Ωραίο επιχείρημα ρε! Νιώθεις;

Με το ίδιο σκεπτικό, δεν υπάρχει καμία επιγραφή που να είναι γραμμένη στα ελληνικά. Αρχαία ελληνικά είναι, πέσανε στο ενδιάμεσο και κάτι βυζαντινοί εισβολείς σαν τον Κωνσταντίνο τον Μέγα, έσπασε η σύνδεση και κανείς δεν μας λέει ότι υπάρχει συνέχεια. Πάει κι ο μελωδικός τόνος, οι δίφθογγοι δεν ξέρουμε πώς προφέρονταν, άστα να πάνε.

Μήπως στη Θράκη που μιλάνε Τούρκικα, πρέπει να περάσει το έδαφος στην Τουρκία; Μήπως και το Κόσσοβο είναι λογικό που ανεξαρτητοποιείται; Ρε είσαι εντελώς ηλίθιος ή απλά είσαι τόσο ξεπουλημένος;

Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας λεγόταν η περιοχή. Ξαφνικά μας έπιασε ο πόνος και τα εθνικιστικά αισθήματα χτυπήσανε κόκκινο. Αν ονομαστεί η επαρχία του Πακιστάν όπου εδρεύουν οι Καλάς λ.χ. “Μακεδονία”, θα κάνουμε συλλαλητήριο για το Πακιστάν; Χώρια που αυτοί έχουν και μεγαλύτερη σύνδεση με τους αρχαίους προγόνους τους, αφού έχουν ακόμα πολυθεϊσμό.

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον λέμε…

Τσουρέκια μας τα έχετε κάνει με το μουροβιβλίο! Όπου και να γυρίσω μπροστά μου το βλέπω!

Ρε κάγκουρες, η ζωή δεν είναι εδώ μέσα, στο διαδίκτυο! Ξεκόλλα από το κομπιουτερόνι σου! Έβγα όξω!

ΥΓ: Μόλις μπήκα στο facebook και είδα ότι υπάρχουν πάααααρα πολλοί γνωστοί και φίλοι! Προβλέπω να τρώω κόλλημα.

…ή “πώς η κυρίαρχη ιδεολογία έχει εκφάνσεις παντού”.

Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης είναι η κυρίαρχη αντίληψη σήμερα για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Υποστηρίζει ότι το υλικό Σύμπαν (υπάρχει και μή υλικό Σύμπαν;) δημιουργήθηκε από μια μοναδικότητα, μια υπέρθερμη και υπέρπυνκη ύλη κατά την πληθωριστική διεύρυνση της οποίας δημιουργήθηκε το σύνολο της ύλης και ενέργειας στο Σύμπαν που γνωρίζουμε.

Πρώτη κριτική, επιφανειακή. Ο θεμελιωτής της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης ήταν ο Ζορζ Λαιμέτρ, ένας καθολικός ιερέας. Ένας άνθρωπος που “πιστεύει”, δλδ. δέχεται την ύπαρξη του θεού, χωρίς αποδείξεις, είναι αδύνατον να διεξάγει σωστή επιστημονική έρευνα, να ξεκινήσει από μια θέση και να αποδείξει είτε ότι ισχύει, είτε ότι δεν ισχύει. Η θέση της μεγάλης έκρηξης έρχεται από τον ισχυρισμό ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε.
Δεύτερη κριτική, πιο τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη μπορεί να βρει κανείς συνοπτικά στο Why the Big Bang Theory is wrong. Μέσα σε όλα τα άλλα, αναφέρεται ότι η μετατόπιση προς το ερυθρό δεν αποτελεί έκφανση του φαινομένου Doppler, αλλά του φαινομένου Compton. Το φαινόμενο compton λέει ότι η συνολική ορμή ενός συστήματος φωτονίου-σωματιδίου παραμένει αναλοίωτη. Κατά συνέπεια, αν ένα φωτόνιο συγκρουστεί με κάποιο σωματίδιο, θα αλλάξει η πορεία του, όπως μια ακτίνα φωτός σε ένα καθρέφτη, και η διαφορά των διανυσμάτων θα δώσει την διαφορά στο μήκος κύματος (πριν και μετά τη σύγκρουση). Οπότε, η πτώση στο μήκος κύματος αποτελεί φυσική ιδιότητα του φωτός καθώς ταξιδεύει μέσα στον χώρο (ο οποίος δεν είναι “καθαρά” κενός).
Αναφέρεται επίσης ότι ακόμα και οι πιο τραβηγμένες εκτιμήσεις μιλούν για ηλικία του σύμπαντος όχι μεγαλύτερη των 15 δισεκατομμυρίων ετών. Οι παρατηρήσεις που έχουμε δείχνουν ότι υπάρχουν γαλαξίες στα όρια αυτής της ηλικίας, στα 13 δις χρόνια. Είναι αδύνατον να έχει δημιουργηθεί ένα κβάζαρ μέσα σε 2 δις χρόνια από τη στιγμή που δημιουργήθηκε υποθετικά το σύμπαν. Είναι αδύνατον να υπάρχει το πλήθος των βαρέων μετάλλων που απαντώνται στη γη, αφού αυτά δημιουργούνται κατά την διαδικασία μιας σούπερνόβα, και δεν γίνεται να έχουμε περισσότερες σουπερνόβα από όσες μας επιτρέπει η ηλικία του σύμπαντος. Η ηλικία του σύμπαντος δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλη ποσότητα. Η ταχύτητα περιστροφής του γαλαξία προϋποθέτει ότι έχει περιστραφεί 45 με 60 φορές από τη μεγάλη έκρηξη, οπότε δεν είναι δυνατόν να έχει πάρει το σχήμα που έχει τώρα, πόσο μάλλον για γαλαξίες που παρατηρούμε κοντά στη στιγμή της μεγάλης έκρηξης.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι οι γαλαξίες που έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον, όπως ο γαλαξίας της Ανδρομέδας που πλησιάζει τον δικό μας. Πώς μπορεί δυο γαλαξίες να πλησιάζουν, ενώ θα έπρεπε να απομακρύνονται σύμφωνα με την ορμή που είχε η ύλη μετά την μεγάλη έκρηξη;

Απλά πραγματάκια είναι. Δεν είναι πυρηνική φυσική. Η συνεχής και αέναη αλληλουχία αιτίας-αιτιατού υπαγορεύει ότι το Σύμπαν πρέπει να είναι άπειρο, σε χρόνο και σε χώρο. Δεν δημιουργήθηκε το Σύμπαν. Υπήρχε από πάντα, θα υπάρχει για πάντα. Όμως αν αποδεχτούμε ότι το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε, τότε σταματάει να υπάρχει η ανάγκη για κάποιον δημιουργό, δέχεται ένα ακόμα πλήγμα η βάση κάθε ιδεαλιστικής ιδεολογίας, η αποδοχή της ύπαρξης του θεού.

Ο Λιακόπουλος τελικά δεν ξέρει τίποτα. Εμείς, με όπλο τον διαλεκτικό υλισμό, βρήκαμε την απάντηση στο ερώτημα που ταλανίζει όλο τον σύγχρονο κόσμο: Ποιος είναι ο εκλεκτός λαός των Ελ;

Καταγγέλλω τον Λιακόπουλο, γιατί αποκρύπτει την αλήθεια! Οι Έλληνες μπορεί να είναι οι εκλεκτοί, αλλά αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Οι εκλεκτοί είναι οι Μυτιληνιοί! Για να σας το αποδείξουμε έχουμε δύο τεκμήρια:
α) Τα επίθετα των Μυτιληνιών τελειώνουν σε ελ. Με την πάροδο των ετών η αλλοτρίωση που κατάφεραν οι νεφελίμ και τα υποχείριά τους πρόσθεσαν το -ης που επικρατεί σε όλη την Ελλάδα, έτσι έγινε -έλης. Εμείς όμως δεν ξεχνάμε!
β) Έχουμε το συνήθειο σε κάθε λέξη να τιμούμε τους Ελ, τους πατέρες μας. Το μωρό γίνεται μουρέλ’, το ψωμί ψουμέλ’, και ούτω καθεξής. Δεν είναι υποκοριστικό και κόψιμο της λέξης. Είναι η θύμηση της ρίζας, αυτά που προσπαθούν να ξεχάσουμε συνέλληνες!!!!

Έχω και κάτι λεξάριθμους για να στηρίξω ακλόνητα την πρότασή μου, αλλά ας μην πέσουμε τόσο χαμηλά. Οι λέξεις μιλάνε από μόνες τους, δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο. Γρηγορείτε!!!!

Τέλος.

…σε εργατικό δυστύχημα, από επαγγελματικές ασθένειες, δεν μπορούν να έρθουν πίσω. Δεν έχει κανένας την δύναμη (και πιθανώς να μην αποκτήσουμε ποτέ αυτή τη δύναμη) να τους φέρει πίσω στη ζωή. Μπορούμε όμως να αποτρέψουμε τον θάνατο άλλων αθώων, που για να ζήσουν πεθαίνουν με μαθηματική ακρίβεια. Για τον καπιταλισμό τα εκατομμύρια κερδών αξίζουν πολύ περισσότερο από εκατοντάδες νεκρών.
Όχι άλλοι θάνατοι στον βωμό του κέρδους! Οργανώσου στο σωματείου σου. Οργανώσου με το ΠΑΜΕ. Πάλεψε για λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία! Για να ορίζεις εσύ τη ζωή σου. Για να μην ορίζουν τη ζωή σου τα κέρδη του κεφαλαίου.

ΥΓ: Με αφορμή το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα” που παρακολούθησα στο τέλος του.

…τί έγινε και έπεσε;

Έχουμε καμιά ενημέρωση; (Σαν το ίντυ ακούγεται αυτό… )

Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ: Το κράτος του Θεού.

Το σχολιάζω παράγραφο παράγραφο και μετά θα κάνω και συνολικά σχόλια.

Από χρόνια έχω παρατηρήσει πως υπάρχει μία σημαντική επικάλυψη. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό, σε μέγιστο ποσοστό πιστεύουν και στο Κράτος.

Αν το σκεφθεί κανείς , είναι φυσικό. Και οι δύο αυτές ιδεολογίες, κρατισμός και θρησκεία, εκφράζουν την ανάγκη της προστασίας και της κάλυψης. Όσοι θέλουν ένα κράτος σωσίβιο και πατερίτσα, είναι φυσικό να ακουμπάνε στην ιδέα ενός παντοδύναμου και πανάγαθου πατερούλη. Για χιλιάδες χρόνια οι Βασιλείς ήταν Θεοί (ή «ελέω Θεού») και ο Θεός, Βασιλεύς των Ουρανών.

Σωστά μέχρι εδώ. Άλλωστε και οι Αμερικάνοι έχουν στο δολλάριό τους το “In God we trust”. Αν και η έννοια του κράτους-σωσιβίου μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε καπιταλιστικά πλαίσια.

Έτσι λοιπόν ήταν επόμενο οι οπαδοί του αρχικά άθεου Μαρξισμού να γίνουν κάποτε θρήσκοι. Ενώ ο πρώτος Μαρξισμός ευαγγελιζόταν την κατάργηση του κράτους, με τα χρόνια έγινε η κατεξοχήν κρατικίστικη ιδεολογία. Τόσο στον υπαρκτό (;) σοσιαλισμό όσο και στον δημοκρατικό. Τα συνθήματα σε όλες τις διαδηλώσεις της αριστεράς, εκφράζουν αφενός αιτήματα προς το κράτος (υψηλούς μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη, κλπ) και αφετέρου μίσος προς κάθε εκδήλωση ιδιωτικής πρωτοβουλίας (όχι στο ξεπούλημα του… της… κ.ά.).

Χάσαμε μάλλον τον ειρμό της σκέψης. Από πότε ο μαρξισμός (το κεφαλαίο Μ χρειάζεται άραγε;) έγινε θρήσκος και δεν το μάθαμε; Ποιοι είναι αυτοί οι οπαδοί του μαρξισμού που από άθεοι έγιναν θρήσκοι; Χωρίς τεκμήριο δεν μπορείς να μιλάς για τέτοια πράγματα. Ο μαρξισμός άλλωστε δεν είναι ολοκληρωμένη θεώρηση για τη δομή της κοινωνίας. Ο μαρξισμός συμπληρώθηκε από τον Λένιν για να καταφέρει να στηρίξει θεωρητικά το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, γι’ αυτό άλλωστε και μιλάμε εδώ και 90 χρόνια για μαρξισμό-λενινισμό και όχι για νέτο μαρξισμό. Το ερωτηματικό δίπλα στον προσδιορισμό “υπαρκτός” για τα σοσιαλιστικά καθεστώτα που γνωρίσαμε είναι μάλλον ερωτηματικό αμφισβήτησης και όχι ειλικρινούς απορίας. Από τέτοια κόλπα γραφής έχουμε μάθει άλλωστε. Φυσικά και ήταν σοσιαλισμός και όχι με αυτοπροσδιορισμό, αλλά με αντικειμενική εξέταση των συνθηκών που επικρατούσαν, των αναγκών που κάλυψε, των αλμάτων που έκανε, των προβλημάτων που έλυσε και τις διαφορετικές σχέσεις παραγωγής που κατέκτησε.
Τα “συνθήματα της αριστεράς” είναι έννοια καθαρά προβοκατόρικη. Αναφέρεται μάλλον σε αιτήματα του ΠΑΜΕ, των σωματείων, των εργαζομένων γενικά, των αγροτών, των φοιτητών, των συνταξιούχων, των ειρηνιστών. Η αριστερά κοιτάει τους μπλόγκερς και τα δάση, δεν ασχολείται με τέτοια πράγματα. Υπάρχει βέβαια και μία σύγχυση γενικότερη. Τα ανωτέρω αιτήματα δεν αποτελούν διεκδικήσεις προς το κράτος και μόνον. Η συλλογική σύμβαση εργασίας δεν ορίζεται μονομερώς, αλλά την υπογράφει κι η ΓΣΕΕ, άρα το αίτημα κρούει την πόρτα και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών του “κοινωνικού διαλόγου”. Εκτός από το δημόσιο υπάρχει κι ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος έχει τεράστια υπερκέρδη. Σε προηγούμενη καταχώριση έχω αναφερθεί εκεί, καλύτερα να μην επαναληφθώ.

Το μίσος αυτό είναι τελικά μίσος προς την ελευθερία. Και το μοιράζονται πάλι κρατικιστές και θεούσοι. Όπως ο ελεύθερα σκεπτόμενος στοχαστής προκαλεί ρίγη απέχθειας στους πιστούς, έτσι και ο ελεύθερος επιχειρηματίας ενοχλεί βαθύτατα τους παντός είδους αριστερούς. (Έστω κι αν τελικά δωρίσει το 98% της περιουσίας του στους φτωχούς, όπως ο Gates).
Εδώ γίνεται μια ξεκάθαρη διαστρέβλωση. Δεν υπάρχει ελευθερία. Υπάρχει ελευθερία του κεφαλαίου. Η συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη είναι δέσμιοι μιας χούφτας ανθρώπων που κρατάνε τον πλούτο. Ο εργαζόμενος είναι δέσμιος του εργοδότη, είτε αυτός είναι το κρατικομονοπωλιακό κράτος είτε είναι ο ιδιώτης. Δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι μας επιτρέπει το κεφάλαιο. Θέλουμε την ελευθερία εκείνη που θα μας επιτρέπει να απολαύσουμε τον κόπο της δουλιάς μας, να γίνουμε κοινωνοί της Τέχνης, να αθληθούμε, να μορφωθούμε ολόπλευρα. Θέλουμε ελευθερία χωρίς ναρκωτικά. Ελευθερία επιστημονικής έρευνας με βάση τις ανάγκες μας και όχι με βάση τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
Κι ένα μεγάλο σφάλμα. Ο Gates έχει δωρίσει το μισό της περιουσίας του στα “φιλανθρωπικά ιδρύματα” που ο ίδιος έχει ιδρύσει. Πρώτον, αυτό εξασφαλίζει φορολογικές απαλλαγές. Δεύτερον, εφόσον είναι δικά του, έχει απόλυτο έλεγχο στο πού θα πάνε τα χρήματα. Τρίτον, αν δεν υπάρχει εκμετάλλευση, ποια η ανάγκη της φιλανθρωπίας; Τέταρτον, ακόμα και με πενήντα δισεκατομμύρια δολλάρια παραμένει ο πλουσιότερος άνθρωπος της γης. Πέμπτον, 50 δισεκατομμύρια δολλάρια ξεπερνούν τον πλούτο πολλών χωρών του πλανήτη. Έκτον, παραμένει το γεγονός ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν με 1 δολλάριο την ημέρα.

Αυτός που ρισκάρει, που τολμά, που ακροβατεί χωρίς προστατευτικό δίχτυ, που βασίζεται μόνο στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, προκαλεί τον φθόνο και την οργή όλων των υποταγμένων στις αυθεντίες. Είτε είναι πνευματικός, είτε επιχειρηματικός δημιουργός. Η «ελεύθερη αγορά» (ιδεών και αγαθών) είναι κόκκινο πανί για τους ιδεολόγους της ανελευθερίας.

Δεν βασίζεται κανένας επιχειρηματίας στις δικές του δυνάμεις. Βασίζεται στην εργασία άλλων. Τα μαθηματικά της δημιουργίας της υπεραξίας δεν έχουν ανατραπεί, δεν γίνεται άλλωστε. Ο επιχειρηματίας δεν δημιουργεί, οι εργαζόμενοι δημιουργούν. Κανένας πνευματικός δημιουργός δεν είναι αυτοδημιούργητος. Διαβάζει, ακούει, βλέπει, μελετάει και αφομοιώνει τις δημιουργίες άλλων για να μπορέσει να προσφέρει παραπέρα και ο ίδιος. Η μία περίπτωση ολοκληρωτικής ρήξης με τα “κεκτημένα” που μπορώ να σκεφτώ, είναι αυτή του Schoenberg ή Schönberg (Σαίνμπεργκ), ο οποίος προσπάθησε να γκρεμίσει τις βασικές αρχές της τονικής μουσικής. Επειδή όμως αυτό το πείραμα (γιατί τελικά επρόκειτο για πείραμα) δεν είχε καμία πρακτική βάση, ήταν δημιούργημα ξερής θεωρητικής σκέψης και μάλιστα αντιδιαλεκτικής, δεν μπόρεσε να επιζήσει, ο “ανυπότακτος στην αυθεντία της τονικότητας” Schönberg δεν τα κατάφερε.

Η ανθρωπότητα δεν έχει ενηλικιωθεί. Βρίσκεται ακόμα στο παιδικό της στάδιο και της είναι απαραίτητη η θαλπωρή και η προστασία.

Εδώ είναι πέρα για πέρα αληθινή αυτή η φράση. Αδυνατεί όμως να βρει την προοπτική της. Η ανθρωπότητα γνώρισε το μεγαλύτερα επιτεύγματά της όσο υπήρχε Σοσιαλισμός. Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών πρόσφερε άλματα στην Επιστήμη, την Υγεία, την Τεχνολογία και στις Τέχνες. Εκεί η ανθρωπότητα γνώρισε την εφηβική της νεότητα και άρχισε να συνειδητοποιεί τί μπορεί να κάνει. Η ενηλικίωση μπορεί να αργήσει, αλλά θα έρθει.

«Το Κόμμα είναι μία μεγάλη αγκαλιά» μου είχε πει επιφανής Αριστερός. Κάποτε (αλλά δεν θα το δούμε εμείς) θα ξεπεράσει την ανασφάλειά της.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αριστερό κόμμα.

Συνολικά τα μπερδεύει ο Νίκος Δήμου. Σοσιαλσιμός, κρατισμός, θρησκεία. Αδυνατεί να μας εξηγήσει το πώς μπλέκεται τελικά η θρησκεία με το κράτος. Θα περίμενε κανείς διαβάζοντας έναν τέτοιο τίτλο να γίνει αναφορά σε φονταμενταλιστικά καθεστώτα τύπου Ιράν. Άλλωστε οι Αμερικανοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν ότι το Ιράν είναι μια κακιά χώρα που πρέπει να εκδημοκρατιστεί γιατί αλλιώς αποτελεί κίνδυνο για όλους τους ανθρώπους του Σύμπαντος. Παρ’ όλ’ αυτά, γίνεται ένα αυθαίρετο μπλέξιμο της θρησκείας με μια θεμελιώδη θεωρία της “Αριστεράς”, τον μαρξισμό, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε επιχειρηματολογία ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Από κει κι έπειτα βέβαια, το πεδίο ανοίγει για να γίνει μια αναφορά σε “συνθήματα της Αριστεράς”, στους επιχειρηματίες που ριψοκινδυνεύουν. Γίνεται σύνδεση των πολέμιων του καπιταλισμού με τους πολέμιους της ελευθερίας.
Προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη, χωρίς να το αναφέρει ρητά, ότι σοσιαλδημοκρατία και σοσιαλισμός είναι το ίδιο πράγμα, ότι και οι δύο θέλουν το ισχυρό κράτος χωρίς καμία διαφορά. Φανερώνεται έλλειψη αντίληψης στοιχειωδών πολιτικών εννοιών ή είναι μια συνειδητή διαστρέβλωση; Η σοσιαλδημοκρατία έχει αποδείξει στα πολλά χρόνια κυβερνήσεων ότι κάθε άλλο παρά σχέση έχει με τον σοσιαλισμό. Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις υπήρξαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως αυτή δεν έχασε τον ρόλο της ως Ένωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, ένωση αντιλαϊκή, ένωση του πολέμου. Ο τρίτος δρόμος απέδειξε ότι είναι απλά μια παράκαμψη για τον συντηρητισμό.
Ενώ η δικτατορία της εργατικής τάξης καταδικάζεται ως ανελεύθερο καθεστώς, η δικτατορία της αστικής τάξης εκθειάζεται ως φιλελευθερισμός. Ο φιλελευθερισμός, ως έκφραση ενός οικονομικού συστήματος, του καπιταλισμού, δεν μπορεί παρά να κουβαλάει το βασικό συστατικό του: την ολοκληρωτική εκμετάλλευση όλων των τάξεων από μια τάξη που κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Είναι το ίδιο ελεύθεροι να πάνε διακοπές σε ένα εξωτικό νησί και ένας υπάλληλος λογιστηρίου και ένας βιομήχανος. Ο πρώτος όμως δεσμεύεται από την έλλειψη χρήματος και χρόνου για να κάνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, σε μια Σοβιετική Ένωση που μνημονεύεται συνεχώς ως δικτατορία ήταν ελεύθεροι όλοι ανεξαιρέτως να πάνε διακοπές.
Τί δημιουργεί. αλήθεια, ένας επιχειρηματίας; Ή, για να το θέσω καλύτερα, τί θα μπορούσε να δημιουργήσει ένας επιχειρηματίας χωρίς τους εργαζόμενους που έχει στη δούλεψή του; Ο εργαζόμενος είναι που δημιουργεί υπεραξία, την οποία κλέβει ο επιχειρηματίας. Είναι λοιπόν τόσο καταπληκτικό αυτό το φαινόμενο, που είναι δημιουργία …του επιχειρηματία! Η “Δημιουργία” του Χάυντν μάλλον θα ήταν ωδή προς το καπιταλιστικό σύστημα, αν ο ίδιος ζούσε 70 χρόνια αργότερα.
Κράτος του θεού λοιπόν. Ο κρατισμός όμως του σοσιαλισμού, έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο Νίκος Δήμου, πρέπει να διαφέρει από τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό. Διαφορετικά δεν θα είχε αφοριστεί ο κομμουνισμός από κοτζαμάν θρησκευτικό ηγέτη, από τον ίδιο τον Πάπα!

Δεν ξεγελιόμαστε. Το κείμενο είναι επίθεση προς την ιδεολογία της εργατικής τάξης. Προσπάθεια να πειστούμε όλοι ότι ο καπιταλισμός είναι ο μόνος δρόμος. Με επιθέσεις σε λέξεις με λιγότερο καθαρή σημασία, όπως αριστερά, επιχειρείται να στιγματιστούν περισσότερο οι αξίες του σοσιαλισμού και του κομμουνιστικού κινήματος.
Δεν μασάμε. Ξέρουμε να τα αντιπαλεύουμε και έχουμε τη μέθοδο για να τα αποκρούσουμε.
Δεν υποχωρούμε. Το μέλλον είναι δικό μας και θα το κατακτήσουμε. Η ανησυχία που προκαλεί η άνοδος της λαϊκής αγανάκτησης που εκφράζεται και εκλογικά πια, αλλά και η αδυναμία της αστικής τάξης να χαλιναγωγήσει στον επιθυμητό βαθμό αυτήν την αγανάκτηση, βγάζει από το οπλοστάσιο κάθε λογής μέσα, από μνημόνια κατά του κομμουνισμού μέχρι κειμενάκια για το κράτος. Έχουμε τη δύναμη να τα αποκρούσουμε όλα.

Μια φορά ένας τύπος, γύρισε στο σπίτι του, άνοιξε το ψυγείο και πήρε μια κρύα μπύρα. Την άνοιξε με το δόντι, τώρα τελευταία τον πονούσε αυτή η κίνηση, αλλά δεν έδινε και μεγάλη σημασία στο γεγονός. Κάθισε στον καναπέ, άνοιξε την τηλεόραση, έβαλε το ματσάκι που είχε γράψει στο DVD, πήρε τηλέφωνο τον κολλητό κι άρχισαν να τα λένε. Τίποτα το ουσιαστικό στην κουβέντα, απλά τα λέγανε.
Κάποια στιγμή τράβηξε μια ρουφηξιά από το μπουκάλι.
“Φφφφττττ!”, έκανε φτύνοντας.
-Να γ… !
-Τί έγινε ρε κολλητέ; Έπαθες κάτι;
-Η μπύρα ρε! Ζεστάθηκε!

Βρίσκομαι στην Μυτιλήνη για να δω τους γονείς, καθώς τα Ιησούγεννα και την πρωτοχρονιά τα πέρασα στην Θεσσαλονίκη, λόγω των υποχρεώσεων της δουλιάς. Περνώντας από την αγορά της Μυτιλήνης, διαπίστωσα ότι η κίνηση δεν ήταν απλώς μειωμένη, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Λογικό θα μου πεις, αφιερωμένε αναγνώστη μου. Αν δεν το πεις, θα στο πω εγώ. Αφού ο κόσμος δεν έχει λεφτά, πώς να ψωνίσει; Γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά όμως; Μα γιατί δεν αντέχει η οικονομία μας να δοθούν μεγαλύτεροι μισθοί. Σωστόν; Σωστόν…

(μούμπλε μούμπλε)

Για να κοιτάξουμε όμως καλύτερα. Τα κέρδη των επιχειρήσεων στον βιομηχανικό τομέα αναλογούν σε 20 χιλιάδες ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ στον εμπορευματικό τομέα 15 χιλιάδες ευρώ ανά εργαζόμενο, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία. Τί σημαίνει αυτό; Ότι ο κάθε εργαζόμενος χάρισε στην επιχείρηση που δουλεύει τα ως άνω ποσά κατά μέσο όρο. Τί σημαίνει αυτό επίσης; Ότι κατά μέσο όρο, ο κάθε εργαζόμενος θα μπορούσε να έχει ετήσιες απολαβές προσαυξημένες κατά τα ως άνω ποσά, χωρίς να έχουν ζημιά οι επιχειρήσεις. Για να δούμε, 15 χιλιάδες ευρώ διά δώδεκα ίσον 1250 ευρώ το μήνα. Προσαυξημένος μισθός κατά 1250 Ευρώ, προσέχεις; Δλδ. αν έπαιρνες 750 Ευρώ, θα μπορούσες να πάρεις 2 χιλιάρικα, χωρίς να ζημιωθούν οι επιχειρήσεις. Για σταθείτε ρε παιδιά, πώς και δεν αντέχει η οικονομία μεγαλύτερους μισθούς; Δεν συζητάμε απλά για κέρδη “έλα μωρέ, 2 τα εκατό βγάζω”, συζητάμε για υπερκέρδη. Ένας ωραιότατος πολύ καλός μισθός ανά εργαζόμενο, στην τσέπη των επιχειρηματιών. Δουλεύει ο ένας για δύο, πληρώνεται για έναν. Ο μισθός που θα μπορούσε να συντηρήσει μια θέση εργασίας ενός ανέργου, στην τσέπη των επιχειρηματιών. Ο μισθός που θα μπορούσε να πάει σε ένα ΑμΕΑ, στην τσέπη των επιχειρηματιών.
Ώπα, ώπα, κάναμε λογικό σφάλμα, φωνάζουν. Αν οι επιχειρήσεις δεν έχουν κέρδη, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχουν; Πάμε να το αναλύσουμε κι αυτό λοιπόν.
Είπε κανένας να μην έχουν κέρδη; Σε καπιταλισμό ζούμε, θα έχουν κέρδη, λογικό. Αντί να πάρει ο εργαζόμενος 2 χιλιάρικα, θα πάρει 1400 Ευρώ, όσο λέει το ΠΑΜΕ, και θα απομείνουν τα άλλα στην τσέπη των επιχειρηματιών. Οι διεκδικήσεις του ΠΑΜΕ, αφιερωμένε αναγνώστη μου, δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι δικές τους εκτιμήσεις, των ίδιων των επιχειρήσεων. Ή μήπως νομίζεις ότι στο ΠΑΜΕ δεν έχουν με τί άλλο να ασχοληθούν και κάθονται να κάνουν αναλύσεις μακροικονομικών μεγεθών, προσομοιώσεις στατιστικών μοντέλων και άλλες τέτοιες ιστορίες; Ε, να είμαστε σοβαροί. Θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρξουν κέρδη με χίλια τετρακόσια βασικό μισθό, και πολύ καλά κέρδη όπως βλέπουμε. Αλλά ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει με καλοσύνη, είναι γεννημένος για να τρώει όσο το δυνατόν περισσότερο.
Θα το προεκτείνω κι άλλο βέβαια, γιατί τα πράγματα δεν σταματούν εδώ και θα θέσω την εξής ερώτηση: Γιατί να υπάρχει κέρδος; Γιατί θα πρέπει να υπάρχει μια επιχείριση που θα κλέβει τον εργαζόμενο; Η αξία ενός προϊόντος, κι αυτό δεν έχει αλλάξει εδώ και 250 χρόνια (εξαιρουμένου του τραπεζικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου) ορίζεται ως η ενσωμάτωση την εργασίας στην εμπορευματική του αξία. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς εργασία. Ακόμα και ρομπότ να βάλεις να κάνουν όλη την παραγωγή, λ.χ. από την εξόρυξη του μεταλλεύματος μέχρι την παράδοση του αυτοκινήτου στον αγοραστή, πάλι χρειάζεται κάποιος να τα σχεδιάσει (να σκεφτεί δλδ., πνευματική εργασία), να τα μεταφέρει, να τα εγκαταστήσει, να τα συντηρήσει, κτλ., πάλι υπάρχει εργασία.
Εφόσον λοιπόν, τα κάνουν όλα μόνοι τους οι εργαζόμενοι, τί τον χρειάζονται τον νταβατζή; Γκρέμισέ τον από κει πάνω, στις γερμένες πλάτες σου στηρίζεται ο θρόνος του! Στήσου ορθός, στο πλήρες ανάστημά σου και αποτίναξέ τον!
Δώσε λεφτά στους εργαζόμενους, αυτά που οι ίδιοι παράγουν. Όταν έχω λεφτά, θα τα ξοδέψω, δεν θα τα πάρω στον τάφο μου, θα καλύψω τις ανάγκες μου. Θα κινηθεί και το εμπόριο, και ο αγροτικός τομέας. Δεν θα χρειάζεται ούτε να πετάξουν τόνους μπαμπάκι και ροδάκινα για να κρατήσουν την επιδότηση και να συντηρήσουν την τιμή. Έχω λεφτά, θα πάω να ψωνίσω, να και το εμπόριο. Μεγαλύτερη κίνηση στον εμπορευματικό τομέα, μεγαλύτερες κι οι ανάγκες για περισσότερους υπαλλήλους, να και θέσεις εργασίας. Εξαιρετικά υπεραπλουστευμένο, ξέρω. Όμως το βασικό είναι αυτό, ότι η κλεψιά σε βάρος του εργαζόμενου ζημιώνει την κοινωνία συνολικά και τρέφει παχύσαρκα μια μικρή μερίδα.
Ρεαλισμός είναι κύριοι. Ο ρεαλισμός που μας υπαγορεύουν οι δικές μας ανάγκες, όχι οι δικές σας.

Ήμανε (ήμουν) στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Κρατικό το λέμε όλοι) την προηγούμενη Κυριακή για να παρακολουθήσω δύο όπερες. Δύο, γιατί ήταν μικρές σε διάρκεια. Η πρώτη ήταν ο “Οιδίπους Τύραννος” (Έντιπο Ρε) και η δεύτερη οι “Παλιάτσοι”, του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο αμφότερες.
Εκπρόσωπος του βερισμού και αυτός, όπως και ο Mascagni (Μασκάνι, αλλά δεν μας κάνει γιατί δεν τον πάω μία. Ήτανε μέλος του φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι). Βερισμός, από το ιταλικό βέρο-αλήθεια, σημαίνει ρεαλισμός. Τα θέματα του ιταλικού βερισμού είναι παρμένα κυρίως από την καθημερινή ζωή των χαμηλών τάξεων, αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι ότι το συγκεκριμένο κίνημα προσπαθεί να μην προβάλλει τις απόψεις του δημιουργού πάνω στο έργο αλλά απλά να παρουσιάσει τα γεγονότα με αντικειμενικό τρόπο. Δεν γίνεται αυτό φυσικά, γι’ αυτό και ο βερισμός δεν διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια. Τέλος με τα ιστορικά στοιχεία.
Η μουσική του Λεονκαβάλο είναι καταπληκτική. Συνεχώς σε κίνηση, ποτέ στατική, μα με τρόπο που να μην κουράζει το αυτί, χωρίς να είναι υπερβολικά φορτωμένη. Άγνωστος συνθέτης και ήταν καλή ευκαιρία για να τον ακούσουμε, γιατί πέρα από τους Παλιάτσους και το Βέστι λα Τζούμπα (άρια στους παλιάτσους), δεν ξέρουμε και πολλά πράγματα.
Ξεκινάω με τον Έντιπο. Η υπόθεση γνωστή. Δεν την γράφω, ψάξτε στο Ιντερνετ και διαβάστε τη. Ηθικολογική είναι ούτως ή άλλως, ότι δεν πρέπει να κάνουμε αιμομιξίες γιατί σκοτωνόμαστε. Στα παλιά τα χρόνια δεν υπήρχε η έννοια του γένους, οπότε μπορούσαν να πάνε αδερφές με αδερφούς, με μανάδες, με ξαδέρφια, γενικά γινόταν κόλαση. Επειδή όμως διαπίστωσαν ότι αυτό δεν τους βγαίνει σε καλό, το σταματήσανε, και το κάνανε και μύθο για να εντυπωθεί καλύτερα σε όλους. Διαβάστε και την “καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους” του Ένγκελς για να τα δείτε και στην ολότητά τους. Πάμε και στην παράσταση τώρα.
Λοιπόν, ο τύπος που ερμήνευε τον Οιδίποδα, δεν ήταν καλός. Φωνή που δεν περνούσε, βραχνός, αδυναμίες στις ψηλές. Δεν ήταν να τον κλαίνε οι ρέγγες, αλλά για πρωταγωνιστικό ρόλο σίγουρα δεν ήταν. Ο Κρέοντας ήταν πολύ καλός, κι ο Τειρεσίας επίσης. Η Ιοκάστη δεν μου έκανε εντύπωση. Ο βοσκός του Λάιου, τενοράκος, και ο αγγελιοφόρος καλός, στιβαρός. Η χορωδία ανέκφραστη και αδιάφορη. Σκηνοθετικά στατικό το έργο, τα σκηνικά εντελώς αφαιρετικά, ένα χέρι να συμβολίζει το θείο (τον θεό, όχι τον αδερφό του πατέρα σου) και ένα πόδι την εξουσία.
Οι Παλιάτσοι είναι γνήσιο έργο βερισμού. Η πραγματική ζωή, στην προκειμένη περίπτωση των καλλιτεχνών ενός θιάσου της Κομέντια ντελ Άρτε. Ο Κάνιο, αρχηγός του θιάσου και ερμηνευτής του ρόλου του παλιάτσου της Κομέντια, είναι παντρεμένος με την Νέντα, την Κολομπίνα. Καθώς ξεκινάει το έργο ο Κάνιο κάνει την δήλωση ότι όλα αυτά που θα δούμε δεν σχετίζονται με την πραγματικότητα. Αφού τελειώνει και διαφημίζει το βραδυνό έργο, καλούν τον θίασο για να πιει στην κοντινή ταβέρνα. Ο Κάνιο και ο Μπέπε (ο Αρλεκίνος στην Κομέντια-εραστής της Κολομπίνα) δέχονται, αλλά ο Τόνιο, (ο καμπούρης Ταντέο) αρνείται και το κοινό καλαμπουρίζει λέγοντας ότι ο Τόνιο ετοιμάζεται να τα ρίξει στην Νέντα. Ο Κάνιο προειδοποιεί ότι παρά το γεγονός ότι ο ρόλος του επιβάλλει να είναι ένας χαζός σύζυγος, εντούτοις στην κανονική του ζωή δεν θα ανεχόταν να γίνει κάτι τέτοιο. Αφού βέβαια διαβεβαιώνει τους πάντες ότι δεν υποψιάζεται την Νέντα, φεύγουν. Εκείνη τη στιγμή, ο Τόνιο που έμεινε πίσω ομολογεί στην Νέντα ότι την αγαπάει, αλλά αυτή τον περιγελάει. Τότε εκείνος προσπαθεί να την πάρει με τη βία, αλλά εκείνη τον χτυπάει και ξεφεύγει. Έρχεται ο Σίλβιο, ένας θεατής, ο οποίος είναι εραστής της Νέντα. Ο Τόνιο που στο μεταξύ κρυφάκουγε, φεύγει να ειδοποιήσει τον Κάνιο στην ταβέρνα. Την ώρα που μπαίνει μέσα ο Κάνιο, ο Σίλβιο και η Νέντα αποχωρίζονται και τους ακούει. Η επόμενη σκηνή δείχνει την παράσταση, όπου ο Παλιάτσος υποψιάζεται ότι η Κολομπίνα τον απατάει. Στο τέλος, απειλεί την Κολομπίνα ότι θα την σκοτώσει προκειμένου να ακούσει το όνομα του εραστή της στην τελευταία της πνοή. Ενώ την μαχαιρώνει αληθινά, η Νέντα αναφωνεί “Σίλβιο” και ο Σίλβιο πετάγεται από το κοινό βλέποντας την αγαπημένη του νεκρή. Τότε ο Κάνιο σκοτώνει κι εκείνον, φωνάζει “η κωμωδία τελείωσε” και υποκλίνεται. Πέφτει η αυλαία, τέλος, πάμε σπίτια μας.
Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι η ανατροπή. Ξεκινάει με ένα ιδεολόγημα που κυριαρχούσε επί ρομαντισμού (και ο βερισμός ήρθε σαν απάντηση στον ρομαντισμό), το ότι οι καλλιτέχνες είναι εκτός της κοινωνικής ζωής, ότι η Τέχνη δεν αναπαριστά την κοινωνία (γι’ αυτό και στον ρομαντισμό υπήρχαν πολλά θέματα παρμένα από τη μυθολογία, βλέπε το “Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν” του Βάγκνερ) και καταλήγει να το ανατρέπει, δείχνοντας ότι οι καλλιτέχνες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους άλλους. Δεν είναι βέβαια και σοσιαλιστικός ρεαλισμός, να δίνει και προοπτική εξέλιξης της κοινωνίας κτλ.. Μου άρεσε πάντως αρκετά σαν σύλληψη.
Οι Παλιάτσοι ήταν αρκετά καλύτερη παράγωγη σε σχέση με τον Έντιπο. Όλο το καστ ήταν εξαίρετο. Η χορωδία έδωσε καλή παράσταση, αλλά βέβαια στο φωνητικό μέρος τράβηξαν το βάρος οι Βούλγαροι τενόροι, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η σκηνοθεσία ήταν ευρηματική, με κινηματογραφημένο υλικό που καθρέφτιζε ό,τι γινόταν στην σκηνή και επεξεργασμένο για να δίνει την εντύπωση παλιού βωβού κινηματογράφου. Οι ηθοποιοί επί σκηνής φορούσαν τα παραδοσιακά κοστούμια της Κομέντια ντελ Άρτε, αλλά στο βίντεο φαινόταν η ίδια περίπου σκηνή, με ανθρώπους χωρίς κουστούμια, σαν να διαδραματιζόταν η σκηνή σε ένα απλό σπίτι. Εκτιμώ ότι ήθελε να τονίσει ακόμα περισσότερο την ανατροπή της αρχικής δήλωσης, κι αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα. Γενικά φάνηκε ότι το βάρος δόθηκε στους Παλιάτσους και όχι στον Οιδίποδα.

Συνοψίζοντας, το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό. Το θέατρο γεμάτο. Από την άλλη, το φοιτητικό εισιτήριο στον πρώτο εξώστη είχε 20 Ευρώ. Δεν τα κλαίω, αλλά 20 Ευρώ για μια παράσταση; Εντάξει, θα μου πεις ότι ήταν τόσοι μουσικοί επί σκηνής, δουλέψανε τόσοι αθρώποι, πρέπει να πληρωθούν. Στάσου ρε μάστορα, γιατί δλδ. θα πρέπει να βγουν από το εισιτήριο αυτά τα λεφτά; Ο πολιτισμός δλδ. θα πρέπει να αποφέρει κέρδος σε μια επιχείρηση (η Όπερα Θεσσαλονίκης είναι επιχείρηση, όπως και το ΚΘΒΕ, όπως και τα Μέγαρα Μουσικής, κτλ.); Γιατί να μην επιχορηγούνται απλά, με μόνο σκοπό την παραγωγή καλλιτεχνικού έργου; Να ικανοποιεί ο πολιτισμός τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας, όχι αυτών που τα έχουνε.
Κοίτα να δεις, πάλι ξέφυγα από το αρχικό θέμα. Γι’ αυτό δεν έπαιρνα καλούς βαθμούς στην έκθεση μάλλον…