Beta Testing the world!

Διάβασα στο error του Rocean για το κομμουνιστικό open source. Παίρνω λοιπόν αφορμή για κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτό και μια προέκτασή τους.

Η έννοια της “πνευματικής ιδιοκτησίας” είναι λίγο συγκεχυμένη. Σαφώς και δεν μπορεί να υπάρχει “ιδιοκτησία στην γνώση”, καθώς η γνώση, είτε αυτή είναι επιστημονική, τεχνολογική, προγραμματιστική ή οτιδήποτε άλλο, είναι κοινωνική παραγωγή και όχι ατομική. Τα άλματα στην επιστήμη δεν ήρθαν από το πουθενά. Ο Νιούτον δεν ανακάλυψε τον νόμο της παγκόσμιας έλξης το 500 π.χ. και ο Αϊνστάιν δεν ζούσε στο 1600 όταν σκέφτηκε τη θεωρία της σχετικότητας. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι “η σκέψη αυτή είναι δική μου και κανενός άλλου”; Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η ανακάλυψη του καινούργιου είναι θέμα συνθηκών. Η τηλεόραση εφευρέθηκε σε δυο διαφορετικά σημεία του πλανήτη ταυτόχρονα. Ο διαφορικός λογισμός είχε ανακαλυφθεί από τον Newton και τον Leibniz. Ο Τζουλς Βερν είχε προαναγγείλει την κίνηση με ατομική ενέργεια (20.000 Λεύγες κάτω από τη θάλασσα), αλλά έπρεπε να περάσουν 80 χρόνια για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο. Τα κινήματα της τέχνης δεν ήρθαν από το μηδέν. Συχνά λέγεται ότι ο Μπετόβεν ήταν ο τελευταίος κλασικός και ο πρώτος ρομαντικός, ή ότι στον Μπαχ υπάρχει όλη η μουσική του πριν και του μετά. Η επανάσταση του 1917 δεν ήρθε από μόνη της, πάτησε θεωρητικά στον Μαρξ, στον Λένιν, πήρε την εμπειρία της Κομμούνας, του 1905 κι αυτοί οι άνθρωποι κι αυτά τα γεγονότα με τη σειρά τους σε άλλους και σε άλλα γεγονότα.
Με το open source λοιπόν, ο δημιουργός-προγραμματιστής λέει: Ο κώδικας του προγράμματός μου, δλδ. η σκέψη μου (γιατί ο προγραμματισμός δεν είναι τίποτε άλλο από αποτύπωση της σκέψης με κάποιο εργαλείο διαφορετικό από την ομιλούμενη γλώσσα), δεν μου ανήκει, δεν έχω δικαίωμα να την κρατήσω για μένα. Η GPL άδεια δηλώνει ότι ο κώδικας που θα δημοσιευτεί κάτω από αυτήν την άδεια θα πρέπει να παραμείνει ανοιχτός για πάντα. Αν χρησιμοποιηθεί κομμάτι από αυτόν τον κώδικα, ο νέος κώδικας που το χρησιμοποιεί θα πρέπει να είναι ανοιχτός και κανένας δεν έχει δικαίωμα να πάρει κομμάτι και να το “κλείσει”.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλα παραδείγματα αδειών, δεν είναι μόνο η GPL. Η BSD λέει “κάντε ό,τι θέλετε, πειράξτε το, κλειδώστε το, βγάλτε λεφτά, δεν με ενδιαφέρει”. Η MIT λέει ότι “θα πρέπει να υπάρχει αναφορά” και σταματάει εκεί. Υπάρχουν δλδ. διαφορετικές εκφάνσεις και στο open source, δεν είναι όλα ρόδινα. Η Apple ας πούμε πήρε το BSD και έφτιαξε ένα ολόκληρο (καινούργιο μεν, αλλά βασισμένο αλλού, όπως όλα) λειτουργικό σύστημα, και κάτι τέτοιο είναι επιτρεπτό και θεμιτό σύμφωνα με την καπιταλιστική λογική. Φυσικά, το ότι είναι ανοιχτό δεν σημαίνει ότι είναι και τζάμπα. Μπορεί κάποιος να δημοσιεύει μια υπορουτίνα του προγράμματος του δωρεάν, ενώ το πλήρες να το πουλάει κανονικά. Παραδείγματα το unrar (opensource) και rar (proprietary) και η MySQL-base (opensource) και MySQL-enterprise (proprietary). Ο καπιταλισμός βρίσκει τον δρόμο του και χώνεται παντού, ελίσσεται, δεν είναι τα πάντα τόσο απλά.

Δεν είναι τέλειο βέβαια το OS. Κλασικό παράδειγμα οι απανταχού διανομές λίνουξ. Αναφέρομαι σ’ αυτό γιατί οι δύο λέξεις είναι συνυφασμένες. Η έννοια “ελεύθερο λογισμικό” έχει στρεβλωθεί έτσι ώστε η κάθε διανομή να έχει δικά της στάνταρ, ή για να ακριβολογώ, να υπάρχει έλλειψη στάνταρ. Ένα πακέτο rpm δεν θα παίξει στο gentoo ή στο debian, οι εφαρμογές που μπαίνουν σε μια διανομή στο /usr/local/bin μπορεί σε άλλη να είναι στο /usr/bin, τα αρχεία διαμόρφωσης (configuration) εφαρμογών είναι άλλα στο /etc, άλλα στο home, άλλα στο /var, ένας πανικός, και αυτός ο πανικός προωθείται ως σωστός τρόπος, γιατί είναι “ελευθερία”. Αν διαβάσεις το “ένα μανιφέστο των χάκερ” του Μακένζι Γουάρκ, θα σου πέσουν τα μαλλιά, αφιερωμένε αναγνώστη μου, όταν θα συναντήσεις στις πρώτες σελίδες του τον ισχυρισμό ότι “οι χάκερ είναι τάξη”.
Υπάρχει και ένας ελιτισμός που κυριαρχεί στο open source. Οι παλιότερες διανομές linux (το Σλακ ας πούμε) δεν θέλουν με τίποτα να υιοθετήσουν ευκολότερους τρόπους εγκατάστασης, γραφικού περιβάλλοντος, κτλ. Το “στήσιμο” ή το troubleshooting μιας τέτοιας διανομής παραμένει πεδίο έμπειρων ανθρώπων των υπολογιστών. Μπορεί στο Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο να χρησιμοποιείται gentoo linux από το καλοκαίρι του 2006, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αν δεν υπήρχε κάποιος να το στήσει και να το συντηρήσει (αν βρεις ποιος, κερδίζεις OpenOffice). Ευτυχώς φαίνεται ότι αυτό αλλάζει και ξεφυτρώνουν διάφορα διαμαντάκια.

Για να το φέρω στα μέτρα μου, έχω δηλώσει ότι αν μπορούσα να κάνω τη δουλιά μου με linux, θα έκανα το switch. Αλλά, εφαρμογή σαν το Logic Pro δεν υπάρχει (έστω και εμπορική) σε linux, οπότε… Συν του ότι το MacOS X είναι έτη φωτός μπροστά από οτιδήποτε .

Το open source αναμφισβήτητα είναι κέρδος, είναι αξιοποιήσιμο, πρέπει να προβληθεί σωστά και να επισημαίνονται τα λάθη του και να γίνονται προτάσεις βελτίωσης. Γνωρίστε το και διαδώστε το, όπως τον Ριζοσπάστη.

Να πω κι ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα τζιμάνια του ΠΑΜΕ στην Κοζάνη, που κάνουν διημερίδα για το linux!

ΥΓ: Μήπως πρέπει να φύγω από το blogspot και να ανοίξω δικό μου domain με open source wordpress;

Εκείνο το χρηματιστήριο ρε πατριώτη, τί γίνεται;

…ή όπως θα το πουν πολλοί λαϊκοί άνθρωποι στις συζητήσεις τους αυτές τις μέρες, “ψόφησε ο τραγόπαπας”.
Μας είχαν πρήξει τα ούμπαλα με τον Ζαχόπουλο, τώρα θα μας πρήξουν τα ούμπαλα με τη ζωή του Χριστόδουλου, πότε χειροτονήθηκε, πότε έγινε μητροπολίτης, πότε το ένα, πότε το άλλο, μέχρι να τον θάψουνε, δλδ. σε τρεις μέρες. Διότι ο Ιησούς λέει αναστήθηκε την τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς, οπότε οτιδήποτε έχει σχέση με θάνατο πρέπει να σχετίζεται με τριήμερα, μήπως και πείσουμε τον λαουτζίκο ότι σχετίζονται τα δύο πρόσωπα. Για το διάβασμα που έριχνε την περίοδο της χούντας, μπορεί και να μην πούνε, καθώς η εκκλησία δεν θέλει και πολύ μορφωμένους ανθρώπους. Όσο πιο αμόρφωτος, τόσο πιο εύκολα πιστεύεις τα παραμυθάκια.
Μετά θα αρχίσουμε τα της διαδοχής, ποιος είναι καλύτερος να γίνει αρχιεπίσκοπος στη θέση του αρχιεπισκόπου, ποιανού το σκήπτρο βγάζει λέιζερ και η μίτρα έχει ηλεκτρομαγνητική ασπίδα, ποιος την έχει μεγαλύτερη, την μητρόπολή του, βλάσφημοι, και άλλα πολλά ενδιαφέροντα που μπορούν να αλλάξουν ριζικά την ζωή μας εφεξής.
ΟΚ, το 330 που μετακινήθηκε η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και πήγε στο Βυζάντιο, ο αυτοκράτορας ήταν και Ποντίφικας και αρχηγός του στρατού και έκανε ό,τι γούσταρε. Γιατί όμως θα πρέπει όταν πεθαίνει σήμερα ένας παπάς, να κηδεύεται με τιμές αρχηγού διαγαλαξιακής συνομοσπονδίας;
Οι συνασπισμένοι θα μας τα κάνουν τσουρέκια να βγαίνουν και να λένε για διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους. Άμα συγκυβερνήσουν θα έχουν το άλλοθι ότι οι άλλοι δεν θα θέλουν χωρισμό, οπότε και δεν μπορούν να πάρουν διαζύγιο. Έτσι έχουν μάθει άλλωστε, ευκαιριακά και όπου φυσάει ο άνεμος.
Τελικά, η εκκλησία σχετίζεται με την πολιτική ζωή; Βγαίνει ο Χριστόδουλος και λέει ότι δεν είναι πολιτική η εκκλησία, ο Βελόπουλος σήμερα έλεγε ότι αναμφισβήτητα η εκκλησία συνιστά πολιτική εξουσία. Ρε σεις, αποφασίστε, στην ίδια πλευρά είστε.

Όπως λέει και στην Φουέντε Οβεχούνα, δίσκος του Θάνου Μικρούτσικου,

“Μα θα ΄ρθει νέος διοικητής
και στη Φουέντε Οβεχούνα
θα φανεί κι άλλη μουτσούνα,
ένας νέος διοικητής.

Τούτος θα ‘ναι πιο καλός
-ο λαός πάντα φτωχός-.
-Τις γυναίκες δεν θα παίρνει!
-Την σοδειά μας θα την παίρνει…!”

Άντε και καλή βδομάδα.

Μια μπαλαρίνα (δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστή, μα ήταν πολύ καλή και γι’ αυτό ήταν και μόνιμο μέλος του Κρατικού Μπαλέτου) μια φορά πήγε στο Πανεπιστήμιο να δει μια φίλη της που εξεταζόταν στη διπλωματική της. Πτέρυγα 4 της Πολυτεχνικής, όροφος 5, διάδρομος 9, αίθουσα 30β, στις 11 το πρωί στις 23 Φλεβάρη της είχε πει η φίλη της. Η κακομοίρα όμως η μπαλαρίνα μας δεν τα πήγαινε καλά με τους αριθμούς, κι έτσι …χάθηκε. Περπατούσε λοιπόν για ώρα μήπως και καταφέρει να θυμηθεί πού ακριβώς έπρεπε να πάει, ώσπου κατά τις 12 και μισή βλέπει τη φίλη της να βγαίνει από μια αίθουσα, καταχαρούμενη και ανακουφισμένη.
Ανακουφίστηκε κι αυτή που την είδε, μιάμιση ώρα όλο άγνωστους ανθρώπους έβλεπε!
-Τί έγινε, πώς τα πήγες;
-Τέλεια, τέλεια! Καλά, γιατί δεν ήσουν μέσα;
-Συγνώμη, αλλά… έψαχνα να βρω την αίθουσα, ξέχασα τί μου είπες.
-Και γιατί δεν ρώτησες κάποιον;

…με τα ποιήματα που μας αρέσουν:
(απρόσκλητος μεν, αλλά το διάβασα στο Rizobreaker και μου άρεσε η ιδέα)

Ναζίμ Χικμέτ
Από τα Γράμματα Στην Αγαπημένη

Μονάκριβή μου εσύ στον κόσμο
μου λες στο τελευταίο σου γράμμα:
“πάει να σπάσει το κεφάλι μου, σβήνει η καρδιά μου,
Αν σε κρεμάσουν, αν σε χάσω θα πεθάνω”.

Και μην ξεχνάς πως η γυναίκα ενός φυλακισμένου
Δεν πρέπει να ‘χει μαύρες έγνοιες.

Προχτές έκανε το πάρτι (εγώ το γράφω “πάρτυ”, αλλά ο ορθογράφος μου το θέλει “πάρτι”) γενεθλίων της η αδερφή μου. Γιόρταζε κι ένας Θανάσης, του Αγίου Αθανασίου γαρ, οπότε η οινοποσία είχε ξεκινήσει από νωρίς. Η αδερφή μου είχε και τη μεγαλειώδη έμπνευση να μην έχει οτιδήποτε για μασούλημα, οπότε μέχρι τις 2 και μισή είχα γίνει κουρούμπελο.
Έλα όμως που την άλλη μέρα το πρωί είχα επαγγελματικό ραντεβού (ατςςςςςςςςςςς) με τον developer του site της δουλιάς και έπρεπε να είμαι έτοιμος να μιλήσουμε για templates, php, αλλαγές στη javascript και να μπορώ να αποκωδικοποιήσω τα κωδικοποιημένα σχόλια/requests/bugs που έχω καταγράψει. Με hangover -που ευτυχώς δεν ήταν τόσο τρομερό λόγω της κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας νερού πριν τον ύπνο- πώς θα δουλέψουμε; Ε, εντάξει, πίνεις ένα δυνατό καφέ, ντοπάρεσαι και τα βολεύεις.
Λοιπόν, που λες αφιερωμένε αναγνώστη μου, καφέ πίνω συστηματικά εδώ και 9 μήνες (θα γεννήσω σε λίγο μια καφετιέρα). Από τη στιγμή βέβαια που ξεκίνησα να δουλεύω ο καφές έγινε ανάγκη, γιατί άντε να έχεις κοιμηθεί στις 2 το βράδυ, να έχεις σκιστεί την προηγούμενη μέρα δουλεύοντας ή/και κάνοντας πρόβα ή/και να είσαι στη σχολή για συνέλευση και να πρέπει να δουλέψεις στις 9 το πρωί. Δε γίνεται φιλαράκι, ο καφές είναι α-πα-ραι-τη-τος. Κι ένα πρωινό τσιγάρο, το πρώτο της μέρας μαζί με τον καφέ, ε ρε αρχοντιά!
Ο καφές ήταν γνωστός στους Άραβες όπου ήταν δημοφιλής στους μουσουλμάνους Σούφι. Έπινες έναν καφέ, άνοιγε το μάτι και μελετούσες το κοράνι με μια άνεση. Ήρθε και στη Βενετία. Όταν τον δοκίμασε ο Πάπας, αντί να τον αφορίσει ως μουσουλμανικό ειδωλολατρικό ποτό που ήρθε να διαβρώσει τα χριστιανικά ήθη και να πει “αυτό το ποτό είναι του Μωάμεθ που είναι ο διάβολος και όποιος το πίνει θα καίγεται στην κόλαση αιωνίως, εκτός κι αν πάρει 120 συγχωροχάρτια, τα οποία πουλάμε βεβαίως βεβαίως, γιατί καλός ο Θεούλης και ο Χριστούλης και οι Γραφές και αυτά τα ωραία, αλλά τα λεφτάκια είναι πιο ωραία.”, αντί λοιπόν να αφορίσει, λέει ένα “βάι βάι μάσαλα” και βγάζει απόφαση “ο καφές είναι χριστιανικό ρόφημα”.
Ανοίξανε και τα καφενεία. Βγήκαν και κάτι εσπρέσοι, κάτι καπουτσίνοι (πάλι οι μοναχοί στη μέση, ε ρε διαπλοκή), μετά ήρθε η Νεστλέ κι έβγαλε τον Νεσκαφέ, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έφτιαξε τον φραπέ, όλος ο πολιτισμένος κόσμος πίνει καφέ, εργάτες, φοιτητές, αγρότες, στελέχη επιχειρήσεων, οι απολίτιστοι ακόμα δεν τον ξέρουν και την βολεύουν όπως βρουν, παράδειγμα κάτι φυλές που μασάνε φύλλα κόκας.
Γιατί πίνουμε όμως καχβά; Τίποτα δεν ξεκινάει από μόνο του, το έχουμε ξαναπεί. Υπήρξε η ανάγκη για κάτι τέτοιο. Υπάρχει μια αναγκαιότητα να είσαι σε εγρήγορση και από την άλλη ένα κουρασμένο σώμα που σου λέει “ρε μάστορα, δεν μπορώ να λειτουργήσω, δεν κοιμήθηκες, ούτε μπουγάδα δεν πρόλαβαν να βάλουν οι οστεοκλάστες μου και να ξεπλύνουν τα νεκρά κύτταρα.” Συνθέτουμε τα αντίθετα, πίνουμε έναν διαλεκτικό καφέ λοιπόν. Είναι όμως ανάγκη δική μας ο καφές; Βλέπεις την ξεραμένη κόλλα του νες στην κούπα που ξέχασες να πλύνεις και λες “ω ρε φίλε τί σκατά -διαγράφεται μια λέξη- πίνω;”.
Μα όπου και να κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις πράγματα που εξυπηρετούν το κεφάλαιο. Τρανταχτό παράδειγμα οι οδικές συγκοινωνίες. Γιατί στο τάδε κουτσοχώρι με τους 37 κατοίκους δεν έχει ακόμα δρόμο με άσφαλτο, αλλά από την άλλη έχουμε μια γέφυρα Ρίου-Αντίρριου; Πρέπει να μετακινηθεί το εμπόρευμα γρήγορα, πρέπει να μετακινηθεί περισσότερο εμπόρευμα. Κινητά τηλέφωνα που αναπτύχθηκαν για την γρήγορη επικοινωνία της αστικής τάξης και αφού το κόστος παραγωγής έγινε πιο μικρό περιήλθαν και στα χέρια των καταναλωτών. Κατά ένα παράξενο λόγο οι καταναλωτές είναι εργαζόμενοι. Νοσοκομεία που περιθάλπτουν εργαζόμενους γιατί σε άλλο ποσοστό ξεζουμίζεται ένας άρρωστος κι αλλιώς ένας υγιής και ένας νεκρός δεν ξεζουμίζεται καθόλου, τον τρώνε τα σκουλήκια που δεν έχουν ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία. Μουσική που εξυπηρετεί διπλό σκοπό, κέρδος για τις δισκογραφικές, αποχαύνωση για τις μάζες.
Καφές λοιπόν. Φραπές, Εσπρέσο, Καπουτσίνο, Φρεντουτσίνο, Λάτε (αμερικανιά), Γαλλικός (αν μεταβείτε στην αλλοδαπήν μην ζητήσετε “french coffee”, θα σας κοιτάξουν σαν να μιλάτε Akkala Sami, η σωστή λέξη είναι “φίλτρου”), ελληνικός ή τούρκικος γλυκύς βραστός με καϊμάκι και 53 φουσκάλες. Ή Red Bull. Αναζωογονεί σώμα και πνεύμα.

Ζητώ συγνώμη για το σεντόνι. Μόλις ήπια καφέ.

Η μικρή Τζέλα, κόρη βιομήχανου, ρωτάει τη μαμά της:
-Μαμά, τί είναι ο έρωτας;
Η μαμά της, πασχίζοντας να μην δείξει το σοκ της έκπληξης, απαντάει με νηφαλιότητα στην μοναχοκόρη της:
-Άκου Τζέλα, ο έρωτας έχει ως εξής: Όταν θα φτάσεις 18 χρονών, θα γνωρίσεις έναν πολύ καλό κύριο, που θα φοράει ένα πάρα πολύ ωραίο και ακριβό κουστούμι, θα σε πηγαίνει βόλτες με το υπερπολυτελές αμάξι του που θα το οδηγεί ο σωφέρ του, θα πηγαίνετε στα καλύτερα εστιατόρια, θα σου αγοράζει υπέροχα φορέματα και εκθαμβωτικά κοσμήματα. Όταν θα γίνεις 21 χρονών, αυτός ο κύριος θα έρθει στο σπίτι μας με ένα μεγάλο διαμαντένιο δαχτυλίδι και θα ζητήσει από τον πατέρα σου την άδεια να σε παντρευτεί. Αυτός είναι ο έρωτας.
-Μα μαμά… εγώ αλλιώς τα ξέρω…
Προσπαθώντας να ξεπεράσει το σοκ της δεύτερης έκπληξης, η μαμά ρωτάει με τη σειρά της την κόρη της:
-Δηλαδή, τί εννοείς ότι τα ξέρεις αλλιώς; Πώς νομίζεις ότι είναι ο έρωτας;
-Ε, να καλέ μαμά… Εγώ ξέρω ότι ο έρωτας είναι αυτό που έχουν ένας άντρας με μια γυναίκα και κάνουν διάφορα, όπως να φτιάχνουν ποιήματα, να κοιτάνε το φεγγάρι, να κάνουν καντάδες, να τρέχουν στην παραλία, να λένε γλυκόλογα και σ’ αγαπώ, να τέτοια καλέ μαμά.
-Α, Τζέλα, μη δίνεις σημασία σ’ αυτά. Αυτά τα λένε οι κομμουνιστές για να γαμάνε τζάμπα!