Beta Testing the world!

Στην ουσία, δεν γίνεται τίποτε που να σηματοδοτεί την αλλαγή του χρόνου. Η γη συνεχίζει να τρέχει στην γεωδαισική ευθεία της, ο ήλιος έχει περάσει το χειμερινό ηλιοστάσιο και η μέρα αρχίζει να γίνεται μεγαλύτερη. Εντούτοις, η εναλλαγή μέρας και νύχτας συνεχίζει να είναι 23 ώρες και 56 λεπτά, οι εποχές συνεχίζουν να εναλλάσονται, ο γαλαξίας μας συνεχίζει να προσεγγίζει τον γαλαξία της Ανδρομέδας (πώς αλήθεια, εφόσον είχαμε μια μεγάλη έκρηξη κάποτε; Αυτό ανήκει σε άλλο ποστ; -) ), οι άνθρωποι συνεχίζουν να γεννιούνται, να μεγαλώνουν, να δουλεύουν, να γεννάνε άλλους ανθρώπους και να πεθαίνουν, ίσως όχι πάντα με αυτή τη σειρά.
Ο άνθρωπος παρατήρησε από νωρίς την περιοδικότητα του κόσμου που τον περιέβαλλε. Μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο έπρεπε να υπάρχει κάποια αρχή και τέλος, κάποιος προσδιορισμός ενός ορίου όπου τα πράγματα ξανα-ξεκινάνε. Η αρχή του χρόνου, η αρχή του ημερονύκτιου, η αρχή της ζωής, η αρχή του ανθρώπου, η αρχή της φιλοσοφίας.
Ο χρόνος, με την τωρινή θεώρηση που έχουμε για την φύση, φαίνεται να είναι ο μοναδικός ηγέτης. Μπορεί να στρεβλωθεί, να γίνει σχετικός, όμως δεν μπορεί να αντιστραφεί, κινείται -περισσότερο με την φιλοσοφική παρά με την μηχανική έννοια της κίνησης- πάντα προς τα «μπρος». Ορίζει την φθορά της ύλης, της ενέργειας. Μπορεί η “τελευταία ερώτηση” του Ασίμοφ να ψάχνει και να βρίσκει απάντηση στο πώς μπορεί να αναστραφεί η εντροπία, όμως δεν υπάρχει τρόπος, ούτε κατά διάνοια για το πώς τελικά μπορεί να γίνει αυτό. Ίσως ο χρόνος να είναι άπειρος, σε αντίθεση με τον χώρο.

Δεν υπάρχει βέβαια «αρχή». Όλα αυτά δεν είναι μη-διαδικασίες. Είναι αδιάσπαστες σειρές αιτίας-αιτιατού, σύνθεση αντιθέσεων. Είναι διαλεκτική. Δεν “ξεκινάει” κάτι με την έννοια της “δημιουργίας”. Το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν, γιατί έτσι είπε ένας παπούλης με λευκά γένια. Η ζωή δεν δημιουργήθηκε σε μια στιγμή που μερικά αμινοξέα κεραυνοβολήθηκαν. Ο άνθρωπος δεν ξεκίνησε να σκέφτεται γιατί δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει όταν περίμενε να ωριμάσει η σοδειά γιατί οι δούλοι τα έκαναν όλα.

Όλα είναι σειρές, γεγονότων που γεννάνε το το άλλο από πάντα και για πάντα. Όταν μπορέσουμε να το κατανοήσουμε και να το αποδεχτούμε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα. Γιατί η φιλοσοφία δεν είναι κάτι που είναι ξεκομμένο από την «πραγματική ζωή». Προέρχεται από την ζωή του ανθρώπου και με τη σειρά της την επηρεάζει, αλλάζοντας ή γεννώντας κοινωνίες, οικονομίες, επιστήμες, τεχνολογίες, τέχνες. Τίποτα δεν είναι μόνο του.

…
Καλή χρονιά!
…είπε. Κι ο άλλος πρόσθεσε:
Έτσι φαίνεται!

…ή μάλλον όχι, αυτό το ποστ δεν θα είναι κλασικό των γιορτών.

Καλά Ιησούγεννα λοιπόν. Χριστούγεννα λέω μόνο για εθιμικούς λόγους. Σύμφωνα με τη μαρξιστική αθεΐα δεν δέχομαι την ύπαρξη κανενός είδους θεού, θεάνθρωπου ή άλλου υπερφυσικού όντος. Δέχομαι την ύπαρξη του Ιησού ως ενός ανθρώπου που δρούσε ενάντια στην ρωμαϊκή κατοχή της πατρίδας του και το ξεπουλημένο παπαδαριό της, είχε υψηλά ιδανικά και ιδέες, αλλά δεν δέχομαι ότι υπήρχε οποιαδήποτε θεϊκή υπόσταση, δεν ήταν “χριστός”.
Στα ευαγγέλια κάπου αναφέρεται ότι η βασιλεία των ουρανών που υποσχόταν ο Ιησούς δεν ερχόταν σε σύγκρουση με την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού, γιατί μιλούσε για κάτι εντελώς διαφορετικό, για κάτι το μη γήινο. Θεωρώ ότι είναι διαστρέβλωση κάτι τέτοιο. Η άποψή μου είναι ότι ο Ιησούς ήταν ένας πατριώτης που αγωνίστηκε για να φύγουν οι Ρωμαίοι από την Ιουδαία. Ίσως να μιλούσε για βασιλιά Ιουδαίο, να μην έθετε το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας. Ίσως να πρόβαλλε αυτό που ήταν η πεπατημένη στα ιουδαϊκά κείμενα, το “χρίσμα” ενός βασιλιά στις κρίσιμες στιγμές των Ιουδαίων. Κάτι που έβλαπτε τα ρωμαϊκά συμφέροντα δηλαδή.
Μετά την σταύρωσή του, προκειμένου να προλάβουν οποιαδήποτε άλλη παρόμοια συμπεριφορά, οι Ρωμαίοι διέδωσαν ότι ο Ιησούς ήταν θεάνθρωπος, έκανε θαύματα, ανέσταινε νεκρούς και ήταν ενάντια στο ιερατείο γιατί δεν ήταν οι πραγματικοί αντιπρόσωποι του θεού. Το να ξέρεις ότι όλα αυτά τα έκανε ένας θεάνθρωπος, σε αποτρέπει από το να κάνεις τα ίδια. Στο ίδιο πνεύμα διαστρέβλωσαν τα λόγια του και διέδωσαν ότι δεν ήθελε να αποτιναχτεί η ρωμαϊκή κατοχή, αλλά μιλούσε για βασιλεία των ουρανών, εντελώς εκτός της γήινης πραγματικότητας. Βάλτε και τα υπόλοιπα για τα μάγουλα που ξαναγυρνάς για να σε ξαναχτυπήσουν, συμπληρώνεται το παζλ.
Τώρα, γιατί ξέφυγε αυτό το πράγμα και έγινε ολόκληρη παγκόσμια θρησκεία, είναι άλλη συζήτηση και ξεφεύγει από αυτό το ποστ.

Καλά Ιησούγεννα λοιπόν.

“Ο Αλέξης ήταν ήσυχος, όπως εκείνος που ‘χει κάνει το καθήκον του”
Γιάννης Ρίτσος

Κι έτσι ακριβώς ήσυχος ένιωσα και γω σήμερα. Παρά το ότι για δύο ώρες ήμουν μέσα στην ένταση. Πάρα το γεγονός ότι αηδίασα (για άλλη μια φορά) με το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος για τα χρήματα, και μάλιστα για τα εφήμερα χρήματα. Σας προειδοποιώ ότι έρχεται σεντόνι διπλόφαρδο.
Δουλεύουμε λοιπόν για τρίτη χρονιά στα Χόντος “Απολλώνια Πολιτεία” στη Θεσσαλονίκη. Όχι, δεν μακιγιάρω θείτσες, ούτε προτείνω περιλαίμια για σκύλους (πιο ακριβά από τα ρούχα που φοράω). Τραγουδάμε, ένα μικρό φωνητικό σύνολο των 5-9 ατόμων, με συνοδεία πιάνου. Χριστουγεννιάτικα, κάλαντα, όπερες, τέλος πάντων ένα πρόγραμμα ωραίο. Ο τύπος που έκλεισε τη δουλιά, Λάτσιος Θωμάς, είναι γνωστός από τη χορωδία, κάνουμε παρέα καμιά φορά, μετά από πρόβα, π.χ.. Δεν πάει όμως το μυαλό σου ότι μπορεί να είναι τόσο ανήθικος που να σε εκμεταλλευτεί τόσο στυγνά.
Το ποσό της αμοιβής είναι εντελώς ξεφτίλα, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρέπει επί 2μιση ώρες να τραγουδάς συνέχεια, κάθε μέρα. Το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι είμαστε όλοι μια παρέα, ξέρουμε ο ένας τον άλλον, τραγουδάμε, γελάμε, καλαμπουρίζουμε, το χαιρόμαστε. Φυσικά αυτό είναι πλεονέκτημα του συνόλου, αφού πέρα από το καλύτερο “δέσιμο” ως σύνολο, το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι πολύ καλύτερο από 5 αγνώστους που τραγουδάνε γιατί πρέπει, άλλο είναι να βλέπεις πέντε μουρτζούφληδες κι άλλο πέντε τυπάκια που γουστάρουν. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν θα πήγαινα επ’ ουδενί. Το ότι γουστάρουμε όμως το εκμεταλλεύτηκε ο Λάτσιος.

Το σκηνικό ολοκληρωμένο: Φέτος υπήρχε εξτρά όμποε και τσέλο, αδέλφια, φίλοι του Θωμά. Πριν από την δουλιά του Σαββάτου λοιπόν, μας ρωτάνε ο τσελίστας και η ομποΐστα “Ξέρετε πόσα χρήματα βγάζει ο Θωμάς από αυτήν την ιστορία;”. Εξιστορούν λοιπόν, ότι πάνω στην κουβέντα (είπαμε, φίλοι) και μετά από πίεση, ο Θωμάς απεκάλυψε ότι παίρνει ένα υπερτετραπλάσιο ποσό για τον εαυτό του. Η στιχομυθία ήταν “πάνω από …τόσα;” “Ε, ναι…”, άρα το ποσό είναι μεγαλύτερο. Ε, φυσικά εκείνη την ώρα λες ότι δεν είναι δυνατόν, γιατί άλλο είναι να πηγαίνεις στο παρεΐστικο, να παίρνεις ψίχουλα αλλά να γουστάρεις, κι άλλο είναι να κάνεις το ίδιο ΚΑΙ να σε εκμεταλλεύεται στην ψύχρα κάποιος πατώντας σ’ αυτήν την σχέση που υπάρχει. Αν ζητούσε το Χόντος τραγουδιστές με αυτά τα λεφτά, δεν υπήρχε περίπτωση να πάει κανείς. Ο Λάτσιος όμως πάτησε πάνω στην παρέα για να βγάλει ένα σκασμό λεφτά.
Ναι, δεν είχε κανείς την αυταπάτη ότι δεν παίρνει παραπάνω χρήματα και κανείς δεν αρνείται ότι το κλείσιμο της συμφωνίας και η οργάνωση του συνόλου θα έπρεπε να αμειφθούν. Αυτές όμως είναι δουλιές μανατζαρίσματος και ένας μάνατζερ δουλεύει επί ποσοστού εν γνώσει αυτουνού που μανατζάρει. Κανείς δεν περιμένει ότι πάνω από το μισό ποσό του πακέτου το βάζει στην τσέπη του. Και μάλιστα, όταν αυτό δεν δικαιολογείται.
Η σειρά των κομματιών, το πρόγραμμα βγήκε συλλογικά από όλους. Το ρεπερτόριο ήταν έτοιμο από πέρσι, με τρεις τέσσερις προσθήκες φετινές. Οι πρόβες ήταν επουσιώδεις, χωρίς καμιά υπόδειξη/παρατήρηση/διόρθωση, χωρίς καμία υπόνοια ότι είναι “μαέστρος”, -δεν δέχομαι άλλωστε ως μαέστρο κάποιον που μου φέρνει ως εναρμόνιση ένα απαισιούργημα “white christmas”, που τελικά δεν ειπώθηκε ποτέ-. Όλοι κάναμε τη συνεισφορά μας στο σύνολο. Φωτοτυπίες, ας γελάσω, το κάνει οποιοσδήποτε και το κόστος αφαιρείται αυτόματα. Τηλέφωνα, συνεννοήσεις, ας αφαιρεθούν τα έξοδα. Σε αντίθεση με τον Θωμά που παίζει λάθος συγχορδίες στο πιάνο, εμείς είμαστε σωστοί φωνητικά.
Δεν μπορείς να μου θέτεις ως επιχείρημα το “η συμφωνία ήταν ότι έρχεστε για χ Ευρώ και δεν χρειάζεται να λογοδοτήσω για το πόσα παίρνω”. Είναι αδιανόητο να μην ξέρει ο καλλιτέχνης την συμφωνία που έχει κάνει ο μάνατζερ και την αμοιβή του, πολύ περισσότερο όταν ο μάνατζερ είναι κίβδηλος. Αν με έβρισκε κάποιος άγνωστος και μου έλεγε “έρχεσαι να τραγουδήσεις;”, θα τον ρωτούσα με τη σειρά μου “πόσα παίρνω, πόσες ώρες, υπάρχουν ένσημα, ποιοι άλλοι είναι στο σχήμα, κτλ.”, κι αν μου έλεγε το ποσό αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να πάω. Ήρθαμε όλοι γιατί είναι ο Θωμάς, που τον ξέρουμε και βλέπουμε σχεδόν κάθε μέρα και υποθέτεις ότι υπάρχει εμπιστοσύνη και λογική πίσω από τη συνεργασία.
Ούτε θέτεις ως επιχείρημα ότι “είναι το ρίσκο που παίρνω αν δεν βγει σωστά η δουλιά και ακυρωθεί η συμφωνία με το Χόντος”. Είδαμε και πέρσι που σε δυο περιπτώσεις τραγουδούσαμε δυό άτομα αντί για -μίνινμουμ- πέντε. Τότε βγήκε σωστά το σύνολο; Τότε ήταν καλά όταν καθίσαμε εκεί και δεν είπαμε “δεν γίνεται έτσι”, για να πάρεις το ρίσκο;
Γελοιότητα τεράστια ότι “από αυτή τη δουλιά έχουν περάσει 35 άτομα”. Ναι, όμως ο σταθερός πυρήνας με τις καθημερινές εμφανίσεις είναι 7 άτομα που ξέρεις. Αν μου βάζεις ως προσόν ότι βρήκες τον ζ “κομήτη” πριν δυο χρόνια για να καλύψει ένα κενό, τότε έχουμε τα ίδια προσόντα. Τις ίδιες διασυνδέσεις έχουμε, όλα τα άτομα έχουν έρθει από την ίδια χορωδία που είμαστε όλοι.
Ούτε μπορείς να θέτεις ως επιχείρημα ότι “τραγουδάτε για χ Ευρώ, τραγουδήστε για αυτά που παίρνετε αν νομίζετε ότι παίρνετε λίγα”. Δεν είναι καντάρι η φωνή, η εργασία. Δεν μπορώ να τραγουδήσω “δυό κιλά”, τραγουδάω το ίδιο είτε είναι χ το ποσό είτε είναι 400χ. Είναι εργατική ικανότητα, όχι ποσό εργασίας, εργατική δύναμη.
Στο φινάλε, ανάγκη μας έχεις εσύ, αλλά εμείς δεν σε έχουμε ανάγκη. Ορίζουμε έναν εκπρόσωπο, πάει, τα συζητάει, παίρνει ένα ποσοστό, τέλος. Αν δεν έρθουμε όμως, εκτίθεσαι και τελικά δεν πληρώνεσαι ούτε εσύ.
Δεν μπορείς να κινείς ολόκληρες διαδικασίες για να πάρεις στα χέρια σου (σωστά και καλώς) το σωματείο της χορωδίας και να πετάς έξω την μαέστρο γιατί δεν σου δίνει λογαριασμό για τα οικονομικά κι από την άλλη μεριά να κάνεις τα ίδια και χειρότερα εσύ, Λάτσιε. Τουλάχιστον εκείνη το έκανε σε άτομα που της ήταν άγνωστα, εσύ το κάνεις σε γνωστούς και φίλους. Είσαι διπλά ανήθικος.
Μέσα σε όλον αυτόν τον τσακωμό λοιπόν, και αφού μετά από καταιγισμό με την ίδια ερώτηση “πόσα παίρνεις” απαντάει ένα εξωφρενικό ποσό. Εξωφρενικό όμως. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να καθίσω να τραγουδήσω. Το δήλωσα, το είχα ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή στα υπόλοιπα μέλη της παρέας-συνόλου και κράτησα την στάση μου. Οι υπόλοιποι κάθισαν εκεί. Για κάποιους το καταλαβαίνω ότι η φρασεολογία του Θωμά “έπιασε”. Για άλλους όμως όχι. Ίσως να έπρεπε να προσπαθήσω να τους κάνω όλους να φύγουν, αλλά το μόνο που μου ερχόταν εκείνη την ώρα στο μυαλό είναι “είστε ξεφτιλισμένοι”, όπως φώναζε ο άλλος μέσα από την πορεία το συνεργείο που δούλευε την ώρα της απεργίας. Σίγουρα δεν θα βοηθούσε.

Κι όμως, μετά από όλο αυτό το σκηνικό, βγήκα έξω, ανάσανα και το χέρι δεν έτρεμε, το κρύο δεν με πείραξε, δεν ένιωσα την ανάγκη για τσιγάρο για να ηρεμήσω. Η συνείδησή μου είναι ήσυχη. Εδώ κρίνονται όλα. Το βράδυ θα κοιμηθώ. Έχω την αξιοπρέπειά μου.

…μέσα σε πύθωνες, υπερκειμενικές επεξεργασίες, ιστοερπετά και άλλα τέρατα. Όταν θα αρχίσω να βλέπω τα πράγματα γύρω μου σε κώδικα, όπως ο Νίο στο Μάτριξ, θα πρέπει να ανησυχώ ή να χαίρομαι;

Από την 12η νυχτερινή πίπτει ελαφρύ χιόνι στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η ρίψη ήτο ιδιαιτέρως ελαφρά κατά τη διάρκεια της νυκτός, εντούτοις το γεγονός αυτό δεν απέτρεψε την συσσώρευση του χιονιού σε ταράτσες, στέγες, αυτοκίνητα. Το πρωινό θώρισμα της πόλεως από των παραθύρων απεκάλυψε ένα ελαφρύ πρωινόν λευκόν ένδυμα να έχει καλύψει την πόλη.

Ο κόσμος της πόλης άρχισε να κυκλοφορεί με χαμόγελο στους δρόμους. Η ελπίδα ξαναγύρισε στα πρόσωπά τους. Η ευτυχία έχει αρχίσει να διαγράφεται πάλι.…
…
…Θα δούμε επιτέλους και άσπρες μέρες με τη Νέα Δημοκρατορία!

Απεργία λέμε.

Πάντα όταν έρχεται απεργία θυμάμαι δυό περιστατικά. Τα περιγράφω έτσι όπως τα θυμάμαι:
Περιφρούρηση απεργίας έξω από τον Λαμπρόπουλο στη Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη. Η ντουντούκα προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα, συνθήματα, προκηρύξεις, κακό. Κάποια στιγμή επέρχεται μια κούραση γενικότερη, κάποιοι αρχίζουν να γκρινιάζουν, τέλος πάντων, σε μια προσπάθεια ανάτασης του ηθικού ο Παύλος ακούγεται από τη ντουντούκα: “Λαμπρόπουλε, καλέ Λαμπρόπουλε, ουου! Είμαι κεφάτος, ψωνίζω απ’ του Βερόπουλου, είμαι κεφάτος και κλείνω του Λαμπρόπουλου!”
Δεύτερη σκηνή με περιφρούρηση απεργίας κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη (νομίζω Πετρόλα), κάπου 6 το πρωί, το κρύο να περονιάζει το κόκκαλο. Ο Πρίαμος ρίχνει την ατάκα: “Ρε μαλάκα, τί κρύο είναι αυτό! Πάγωσε το πουλί μου και μου κρυώνει το γόνατο!”

Άντε γερά.

…όχι γιατί έπαθα κάτι, βαρέθηκα το blogging, ή κάτι άλλο, αλλά γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος. Δουλεύω εδώ και τρεις βδομάδες, website-administration-relative η υπόθεση, εξαιρετικά κουραστική. Το καλό είναι ότι είμαι σε χώρο όπου μπορώ να πω ότι “γουστάρω”, αφού είναι αποκλειστικά Macintosh το περιβάλλον εργασίας, αλλά και η ίδια η επιχείρηση είναι σχετική με Mac. Αυτό με προβληματίζει στο εξής: Αυτή τη στιγμή κουράζομαι αρκετά ώστε να γυρνάω σπίτι και να θέλω μόνο να φάω και να κοιμηθώ. Έχει γίνει σχεδόν καθημερινό το φαινόμενο να μπαίνω σπίτι και να ΜΗΝ ανοίγω το PowerBook, κάτι που είναι αδιανόητο για μένα! Αν η δουλιά ήταν κάτι το εντελώς απεχθές, κάτι εντελώς ξένο προς εμένα, κάτι που γινόταν αποκλειστικά ως αγγαρεία, σε ποια κατάσταση θα ήμουν όταν τελείωνε το 8ωρο;

Φυσικά όλα αυτά έχουν πάει πίσω τη σχολή. Όταν λέμε ότι το “κόψιμο” στα χ έτη είναι ταξικός φραγμός, κάτι ξέρουμε…

Παγκόσμιες διαδηλώσεις λέει για την προστασία του περιβάλλοντος. Οι διαδηλωτές λέει διεκδίκησαν οι κυβερνήσεις τους να αποδεχτούν και να περάσουν νόμους για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανακύκλωση, μείωση των εκπομπών ρύπων και άλλες τέτοιες δραστηριότητες. Το μόνο που θα γράψω είναι αυτό:

Χαίρομαι αφάνταστα που αυτές οι διαδηλώσεις που έγιναν στην Ελλάδα ήταν μηδαμινές. Μπορεί να είναι ζητούμενο να μπει ο κόσμος σε μια τροχιά διεκδίκησης αιτημάτων, όμως δεν φτάνει μόνο αυτό. Δεν είναι δόγμα η διαδήλωση, “διαδηλώνω άρα είναι καλό”. Όπως και με την ηλιθιότητα της σιωπηλής διαμαρτυρίας των bloggers, δεν τρέφω καμία ελπίδα ότι τέτοιες προσπάθειες είναι καλές για το οποιοδήποτε κίνημα, είτε επιγράφεται εργατικό, οικολογικό, πολιτιστικό, φοιτητικό, μαθητικό, ή λαϊκό εν γένει. Πρόκειται για αναχώματα, τακτικές αποπροσανατολισμού, οπορτουνιστικές, ευκαιριακές αντιμετωπίσεις της επικαιρότητας χωρίς συνέπεια, πράγματα που δεν προσφέρουν τίποτα. Δεν πρόκειται να γίνει ο κόσμος καλύτερος, ή να αλλάξει ριζικά με τέτοια καμώματα. Γι’ αυτό και χαίρομαι, γιατί οι μαζικές διαδηλώσεις είναι αυτές που εκφράζουν όχι μόνο την αντίδραση ή τον προβληματισμό του κόσμου, αλλά αυτές που έχουν στόχους, αιτήματα, διεκδικήσεις.πολιτικές προεκτάσεις. Το ζήτημα της οικολογίας, είναι και αυτό ζήτημα εξουσίας. Όσο η εξουσία είναι στα χέρια μιας ολιγαρχίας, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος θα είναι κάτι το επουσιώδες στα σχέδια της οποιασδήποτε κυβέρνησης.