Beta Testing the world!

Καλό, αγωνιστικό και δημιουργικό μήνα να έχουμε…

Ήταν μια φορά ένας οδηγός. Αφού ξεκίνησε για την δουλιά του ένα πρωί με το Ι.Χ. του, στο πρώτο φανάρι του χτύπησε το τζάμι ένας πεζός. Κατεβάζει το τζάμι και ρωτάει:
-Τί τρέχει;
-Καλημέρα σύντροφε! Αναρωτιόμουν πού πας και αν βολεύει να με πάρεις και μένα!
-Στο κέντρο πάω, στο στάδιο από πίσω. Αν βολεύει σε παίρνω ευχαρίστως.
-Πλάκα κάνεις; Εκεί πάω!
-Ε, άντε έμπα μέσα γιατί θ’ ανάψει φανάρι!

Έτσι λοπόν ξεκίνησαν μαζί. Κι έτσι, έμεινε άδεια μια θέση στο λεωφορείο.

Ψάχνω να βρω άλλες λέξεις για τις: ξεσκισμένος, αρχίδι, τσανακογλείφτης, σκατόφλωρος. Γιατί; Ε, ρε σεις, δημόσιο blog έχουμε, δεν κάνει να βρίζουμε τους ξεσκισμένους, τα αρχίδια, τους τσανακογλείφτες, τους σκατόφλωρους που γράφουν κάτι οχετούς περί Κούβας, κάτι ψέμματα περί ΚΚΕ, κάτι μαλακίες περί κινήματος, κάτι παπαριές περί ελευθερίας και γενικά ό,τι τους έχει εντυπωθεί από την αστική προπαγάνδα. Πρέπει να βρω άλλες λέξεις για να αναφέρομαι στους ξεσκισμένους, στα αρχίδια, στους τσανακογλείφτες και στους σκατόφλωρους. Άλλωστε υπάρχουν και κάτι περιπτώσεις που αν αναφερθώ σε αυτούς ως ξεσκισμένους, αρχίδια, τσανακογλείφτες και σκατόφλωρους, θα είναι αναβάθμιση.
Δεν κάνει να βρίζουμε λέμε. Παρά το γεγονός ότι είναι δικό μου το blog κι ό,τι θέλω γράφω. Είπαμε, να κρατήσουμε ένα επίπεδο.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, το “ΟΧΙ” στον Ιταλικό Φασισμό δεν το είπε ο Μεταξάς, το είπε ο ελληνικός λαός.

Έκανα ένα σχόλιο στο Νυστέρι, και επειδή έγραψα ότι θα το συνεχίσω στο blog μου, δεν πρέπει να φανώ αφερέγγυος, σωστά;
Ανεξάρτητες παρατάξεις λοιπόν, ή όπως έλεγε κι ο Πιραντέλο, “έτσι είναι αν έτσι νομίζετε”. Πώς γίνεται μια παράταξη να είναι ανεξάρτητη, και ποιος ο λόγος ύπαρξής της σε αυτήν την περίπτωση;
Γράφει ο Σπύρος Σμπαρούνης λοιπόν για την “ανεξάρτητη παράταξή” του ότι “η Νέα Προοπτική, είναι μη κομματική και μη πολιτική, και στόχος της είναι η βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου της Σχολής, η βελτίωση των φοιτητών της ως ακαδημαϊκών πολιτών, γιατρών και ανθρώπων, η διοργάνωση ψυχαγωγικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, και η αναβάθμιση του εξοπλισμού και των υποδομών που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευσή μας. Δεν έχει καμία σχέση με πολιτική και κόμματα. Όσο για τον λόγο ύπαρξης; Απλό, όλες οι άλλες παρατάξεις ή είναι κομματικές ή προσπαθούν να ασκήσουν πολιτική χρησιμοποιώντας τη Σχολή και τα θέματα της Σχολής ως “συγκοινωνία”. Χρειαζόταν ένας φορέας που να νοιάζεται αυστηρά και μόνο για τη Σχολή και τους φοιτητές της, και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση στην επιστημονική μας ιδιότητα ως εκπαιδευόμενοι γιατροί, χωρίς να μπλέκονται πολιτικές ιδεολογίες, κομματικές γραμμές και τα σχετικά.”
Πάμε λοιπόν να το αναλύσουμε λίγο… Καταρχήν, ο τίτλος, Νέα Προοπτική, ακούγεται πάρα πολύ οικείος με την Νέα Δημοκρατορία. Επιφανειακή ανάλυση, ξέρω, αλλά ας ξεκινήσουμε μπαχαλεύοντάς το, για να σοβαρευτούμε μετά. Πρώτο στοιχείο λοιπόν, ότι δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο εκτός της Σχολής. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κάνει καμία σύνδεση με τις άλλες σχολές, με το γενικότερο εκπαιδευτικό κίνημα, με την κοινωνία, με τους εργαζόμενους και πάει λέγοντας. Από τη στιγμή που θες να περιοριστείς στα πεπραγμένα της σχολής σου, “στο μαγαζάκι σου” όπως χαρακτηριστικά λέμε, έχεις χάσει ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό. Δεν μπορείς να δεις ότι αυτά που συμβαίνουν στην σχολή σου δεν συμβαίνουν από μόνα τους, δεν είναι “αυτόματα γεννημένα”, όπως υποστήριζαν κάτι θεωρίες του 1700 περί της ζωής, αλλά είναι απόρροια ενός γενικότερου συστήματος, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής, είναι σε συνάρτηση με όλα εκείνα που συμβαίνουν στην Παιδεία γενικότερα, είναι συνδεδεμένα με το ασφαλιστικό και τα εργασιακά δικαιώματα, είναι συνδεδεμένα με ό,τι συμβαίνει γύρω μας.
Δεύτερο στοιχείο, ότι είναι “μη πολιτική”. Δηλαδή, τα παιδιά είτε είναι εντελώς ηλίθια, είτε θέλουν να πιστέψουν ότι είναι εντελώς ηλίθια. Πώς είναι δυνατόν μια παράταξη να υποστηρίζει ότι δεν είναι πολιτική;;; Δεν μιλάμε για μια λέσχη γκολφ εδώ (που κι αυτή έχει πολιτική χροιά), αλλά για μια παράταξη που έχει απόψεις, θέσεις, επηρεάζει κόσμο, συσπειρώνει κόσμο γύρω της και προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα. Είναι εξ ορισμού πολιτική επιλογή η δημιουργία μιας παράταξης, είναι εξ ορισμού πολιτική η ίδια της η ύπαρξη.
Δύο στοιχεία που είναι ικανά από μόνα τους να μας δείξουν σαφέστατα ότι πρόκειται περί μιας παράταξης που σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει τους φοιτητές, να τους στρέψει δήθεν μακριά από την πολιτική σκοπιμότητα, ενώ στην ουσία τους σπρώχνει μακριά από την πολιτική σκέψη, σε ασφαλή κανάλια που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα το σύστημα από αυτά. Δεν είναι τίποτε άλλο από μια παράταξη που θέλει κοιμισμένους φοιτητές τώρα και αδρανείς εργαζόμενους, χωρίς σκέψη γιατρούς αύριο. Μείνε στα πλαίσια της σχολής σου, μην σκέφτεσαι τον κόσμο γύρω σου, αυτά είναι άσχετα με το αντικείμενό σου. Αύριο, μείνε στα πλαίσια του νοσοκομείου σου, μην σκέφτεσαι την πολιτική που γεννά τα προβλήματα. Αυτήν την λογική καλλιεργούν. Είναι πιόνια της κυρίαρχης πολιτικής και τίποτα παραπάνω.
Αν προσθέσουμε στα παραπάνω το γεγονός ότι η αντίληψη τους για “την διοργάνωση ψυχαγωγικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων” συνεπάγεται λουλουδούδες και Κιάμο-Μερκούρη, ε, τότε η κουβέντα σταματάει εδώ… Θυμάστε κάτι “Stop thinking, start dancing” της ΔΑΠ;
Είναι καθαρά ΔΑΠίτικη πρακτική, τελεία και παύλα. Ακούς εκεί, ανεξάρτητη παράταξη…
Τελευταίο στοιχείο, το γεγονός ότι ο Σπύρος Σμπαρούνης, μέλος όπως ισχυρίζεται ο ίδιος της παράταξης αυτής, ήταν κατά των φοιτητικών κινητοποιήσεων της χρονιάς που μας πέρασε. Πιστεύω ότι αυτή θα ήταν και η άποψη της παράταξής του. Θέλετε κάτι άλλο, ή μπορώ να βγάλω απόφαση;

Χτες ήμασταν στη “Βάρδια”, όπου έπαιζε και τραγουδούσε ο Σωτήρης Μπαλλάς με το γνωστό σχήμα που τον πλαισιώνει κάθε φορά που παίζει στη Θεσσαλονίκη. Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στο Μάνο Λοΐζο. Όμορφες μελωδίες, εξίσου όμορφοι στίχοι. Τραγούδια που ακούς σπάνια στο mainstream ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Όχι γιατί ο Μάνος δεν ήταν/είναι εμπορικός, άλλωστε η ποιότητα δεν βρίσκεται σε άμεση σχέση με την εμπορικότητα, όταν πρόκειται για τέχνη. Όμως ο Μάνος ήταν στρατευμένος, κι αυτό δεν αρέσει.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, την εποχή που έφυγε από τη ζωή δηλαδή, βλέπουμε διάφορα αφιερώματα στον Μάνο Λοΐζο, βγαίνουν και λένε, λένε για τα τραγούδια του Μάνου, για το πώς έζησε, ανέκδοτα από την ζωή του, τις σχέσεις του με τους άλλους καλλιτέχνες, διάφοροι δημιουργοί/στιχουργοί λένε τις δικές τους απόψεις για τον Λοΐζο. Η παρατήρησή μου όμως είναι ότι παραλείπουν να αναφερθούν στον στρατευμένο Μάνο Λοΐζο, στην σχέση του με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τις πολιτικές προεκτάσεις των τραγουδιών του, τις επιλογές του στους στιχουργούς και τους στίχους. Δεν είναι εύκολο να αντιπαρατεθείς με έναν δημιουργό που γράφει μουσική για στίχους όπως “Στην Αθήνα μες στο κέντρο, φύτρωσε καινούργιο δέντρο. Έχει κόκκινα τα φύλλα και ολόγλυκα τα μήλα”, ή “Κι εμείς στην πόλη μια ζωή, υπάλληλοι κι εργάτες, να κουβαλάμε μια ζωή τ’ αφεντικά στις πλάτες. Κι απέξω από την πόρτα μας οι ξένοι σούρτα-φέρτα, το αίμα τον ιδρώτα μας, να πίνουνε αβέρτα” και “Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι”. Αυτούς τους στίχους επέλεγε ο Μάνος για μελοποίηση. Πλαισίωνε τους στίχους με τον καλύτερο τρόπο και έφτιαχνε τραγούδια που βρίσκονταν σε όλα τα χείλη. Δεν είναι εύκολο να αντιπαρατεθείς σε κάτι τέτοιο, κι έτσι απλά επιλέγεις να αγνοήσεις αυτήν την πλεύρα.
Η απορία η οποία γεννάται σχεδόν αυτόματα είναι: “Γιατί δεν γράφονται πια τέτοια τραγούδια; Ή αν γράφονται, γιατί δεν τα ξέρουμε;” Γιατί δεν εμφανίζονται, μια χούφτα έστω, δημιουργοί που θα πάρουν την σκυτάλη και θα φτιάξουν στίχους, τραγούδια, θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, όπερες, ταινίες που θα απευθύνονται στον λαό και στις ανάγκες του;. Δεν νομίζω ότι μπορώ να δώσω βέβαιη απάντηση. Σίγουρα από τις ανατροπές του 90 και μετά, με την υποχώρηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος έχει χαθεί αυτός ο ενθουσιασμός που έδινε έμπνευση (παρεξηγημένη λέξη, ίσως αναφερθώ κάποια στιγμή και σε αυτό) στους καλλιτέχνες. Η τέχνη βρίσκεται σε συνάρτηση με την κοινωνία, αν και διαπιστώνω πολύ συχνά ότι το ιδεολόγημα “η τέχνη για την τέχνη” περνάει σε πάρα πολύ κόσμο, ακόμα και σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να θεωρηθούν γενικά προοδευτικοί. Όμως πάντα υπάρχουν άνθρωποι που πάνε κόντρα στο ρεύμα, που υπηρετούν τα ιδανικά τους, υπερασπίζονται τις ιδέες τους, παλεύουν ενάντια στο κατεστημένο της εποχής τους. Πού είναι λοιπόν όλοι αυτοί; Η επόμενη προέκταση είναι “γιατί δεν χρησιμοποιείται το διαδίκτυο για να προβάλλουν τα έργα τους;

…
Για να επιστρέψω στη χτεσινή “Βάρδια”, αυτό που ακούσαμε ήταν πολύ καλό. Ενορχηστρώσεις ωραίες, με σεβασμό στις αρχικές εκτελέσεις αλλά και με διάθεση να προσθέσουν κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον στα τραγούδια. Οι μουσικοί σχεδόν άριστοι, αξίζει να τους αναφέρω: Μάριος Τσομπανίδης-πιάνο, Γιώργος Καραμφίλης-μπουζούκι, Βλαδίμηρος Σιαμέτης-μπάσο, Δημήτρης Κλανέτατζης-τύμπανα, Χρήστος Σπυριδάκης-βιολί (Ξεχνάω την κοπέλα, θα την θυμηθώ και θα κάνω edit, I promise).

…
Η μέρα εκείνη δεν θ’ αργήσει…

Σαν σήμερα, το 1957, οι Σοβιετικοί στείλανε σε τροχιά τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της Γης, τον Σπούτνικ, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα της διαστημικής εποχής της Ανθρωπότητας.
Με πρόλαβε το blog της Λαϊκής Δημοκρατίας, οπότε απλά παραθέτω το link:
50 χρόνια από την εκτόξευση του Σπούτνικ.

Αναρωτιέμαι πού θα είχε φτάσει αυτή τη στιγμή η εξερεύνηση του διαστήματος, αν δεν είχε ανατραπεί η Σοβιετική Ένωση και δεν είχε νικήσει (προσωρινά) ο ιμπεριαλισμός. Νομίζω ότι είναι κοινά παραδεκτό ότι οι Αμερικάνοι έχουν αποδειχτεί “μικροί”, ειδικά μετά το 1991. Το μόνο που κατάφεραν να κάνουν από τότε είναι η πτώση του Μιρ, του διαστημικού σταθμού των Σοβιετικών. Η πρώτη τους προσπάθεια διαστημικού σταθμού, ο Σκάιλαμπ, απέτυχε. Τα διαστημικά λεωφορεία έχουν αποδειχτεί αναξιόπιστα, σε αντίθεση με τους Σογιούζ. Τα παραδείγματα αμέτρητα για την υπεροχή των δε.

Προβληματίζομαι. Να πάω να ψηφίσω, να μην πάω; Ποιον να ψηφίσω; Είμαι ενεργός πολίτης ρε γαμώτο, έχω άποψη για τον τόπο, θέλω να συνεισφέρω στη δημοκρατία!
Δεν λέω για τις εκλογές που μας πέρασαν, ξέρω τί ημερομηνία έχουμε! Για τις εκλογές της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης λέω, κολλημένε αναγνώστη μου! Για την ΠΑΣΟΚΑΡΑ λέω, που περνάει κρίση και δεν ξέρει ποιον καπετάνιο να βάλει στην γέφυρα του κρουαζιερόπλοιου της ελληνικής πολιτικής μας σκηνής.
Ναι, σύμφωνοι… Εντάξει, δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ. Ε, και; Εδώ συζητάμε για δημοκρατικές διαδικασίες, δεν είναι αστεία πράγματα, να τα περιγελάμε, ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ! Εδώ μιλάμε για αποθέωση της δημοκρατίας, θα πάρω την ταυτότητά μου, εγώ, ο προβληματισμένος πολίτης, θα πάω στις κάλπες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, θα γραφτώ επιτόπου στους καταλόγους του και θα ψηφίσω τον αγαπημένο μου αρχηγό! Ναι, τώρα μπορώ κι εγώ να ψηφίσω!
Να ψηφίσω Μπένι; Να ψηφίσω Γιώργος; Να ψηφίσω Σκάνταλ; Άμα ψηφίσω Γιώργος και βγει, θα επιστρέψει στην ΠΑΣΟΚΑΡΑ και ο Τσοβόλας, θα γίνει πάλι το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό!
Αχ, πρόβλημα….
Και για να δείτε πόσο δημοκρατική παράταξη είναι το ΠΑΣΟΚ, που σέβεται, ακούει και συζητάει όλες τις απόψεις, θα βγάλει πλατφόρμα θέσεων το Μαράκι, η αριστερή αγωνίστρια του ένδοξου αγώνα των φοιτητών του Πολυτεχνείου. Πού αλλού εσύ, σκεπτόμενε αναγνώστη μου, είδες τέτοια δημοκρατία; Εεεε; Είναι τόσο μεγάλη η κ… (διαγράφηκε μια λέξη, το μπλογκ είναι σοβαρό), εννοώ η έξαψη, που ρίχνω παγωμένο νερό στο παντελόνι μου, μην έχουμε κανένα ατύχημα…

Πρόβλημα γαμώτο… Ελπίζω να καταλήξω μέχρι τις 11 Νοέμβρη. Θα φροντίσουν γι’ αυτό και τα ΜΜΕ-στηρίγματα της δημοκρατίας μας, ελπίζω.
Για το καλό της δημοκρατίας μας…

Έλα, να σοβαρευτούμε και λίγο!

Αν διαβάσατε το προηγούμενο και νομίζατε ότι προβληματίζομαι για το Πανελλήνιο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, έχετε πρόβλημα και δεν ξέρετε να ξεχωρίσετε την ειρωνία από την σοβαρότητα.
Είτε βγει ο ένας, είτε ο δύος, είτε ο τρίας, οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ είναι συγκεκριμένες, δεν αλλάζουν, είναι βαθιά αντιλαϊκές. Ή για να θυμηθούμε κι ένα στίχο, “ίδια είν’ τ’ αφεντικά, κι ίδια κλέβουν τον εργάτη”…