Beta Testing the world!

Το Σύμπαν είναι άπειρο, τόσο σε χώρο όσο και χρόνο, διότι τα δύο αυτά είναι διαλεκτικά δεμένα μεταξύ τους.

Το θέμα μας όμως δεν είναι Toshiba, (το σύμπαν στην δημοτική) αυτό καθ’εαυτό, αλλά οι σεξουαλικές του σχέσεις. Διότι το Σύμπαν ΓΑΜΙΕΤΑΙ.

Αφού ρε κύριος στο εξηγάω, το βλέπεις και γραπτά, γιατί δηλαδίς επιμένεις να το ερμηνεύεις με τον δικό σου τρόπο και να βγάζεις άλλα συμπεράσματα και να με βγάζεις από τα ρούχα μου; Κι εσύ από δίπλα, τί έγινε που βγήκα από τα ρούχα μου, δεν έχεις ξαναδεί άνθρωπο εκτός εαυτού; Ζήτω οι Βούλκανς που καταργούν τα συναισθήματα, δεν διαφωνώ, αλλά υπάρχει ένα όριο. Διότι η ποσοτική συσσώρευση του βαθμού δυνητικής εκδύσεως θα επιφέρει κάποια στιγμή την ποιοτική μεταβολή και θα λάβει χώρα η έκδυση. Ναι ρε, τα πήρα στο κρανίο, υπάρχει πρόβλημα; Τσάκωνας στα “Φτηνά Τσίγαρα”: Πρόβλημα; Α πρόβλημα! Ε α γαμηθείτε! ΓΑΜΙΕΣΤΕ!

Ε μα τί θέλετε λοιπόν; Να καταντήσουμε σαν τους Άγγλοι; Δεν εννοώ φυσικά να βγάζουμε τα προφυλακτικά αφοδεύοντας (σωβινιστικό σχόλιο, ζητώ συγνώμη από το φιλοθεάμον κοινό). Ομιλώ δια την φλεγματικότητα του λαού αυτού. Που την πέφτουν και σκοτώνουν στο ξύλο τον περαστικό στο δρόμο κι αντί να πάνε να χωρίσουν τον καυγά οι άλλοι πάνε από δίπλα και του λένε ήρεμα: Pardon me, why are you hitting this man? και με προφορά οξφόρδης, κρατώντας την ρεντιγκότα τους. Ε μα.

Ασταδιάλα πια. Και θα νευριάζω και θα βρίζω και θα καπνίζω μπας και ηρεμήσω κι όλα.

Ουφ.

Θα γράψω την αποψάρα μου, αναγνωσταρά μου, που ξέρω ότι περιμένεις διακαώς για να την κάνεις κτήμα σου, να την ενστερνιστείς και να οργανώσεις τς κινηματικές διαδικασίες για να την μεταφέρεις παντού. Ξεκινάω, με προσέχεις;

Επιτέλους λοιπόν, η θρυλική συσκευή που όλοι περιμέναμε, έκανε την εμφάνισή της, δια στόματος θεού -λέγε με Στηβ Τζομπς-. Οι απανταχού fanboys της Apple, οι φανατικοί εχθροί της, τα εκατομμύρια γκατζετάκηδων, οι αναλυτές τεχνολογίας-οικονομίας, ο Μπάμπης ο Σουγιάς και όλος ο κόσμος ρίγησαν. Οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν Χριστό, διότι είτε δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της Apple είτε έχουν άλλα (σημαντικότερα ή όχι) πράγματα να ασχοληθούν.

Με μια λέξη: γκατζετιά. Δεν θα το αγοράσω, δεν είναι για μένα. Δεν θέλω μια συμπληρωματική συσκευή, θέλω μια συσκευή  που να μπορεί να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες ανάγκες μου. Γι’ αυτό έχω Mac και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το iPad χωλαίνει σε μερικά σημεία, πάμε να τα δούμε.

Χρηστικότητα: 680 γκραμς είναι πολλά, είναι βαρύ. Δεν μπορείς να γράψεις εύκολα με το ένα χέρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλεις στα γόνατα, εκτός κι αν ακουμπάς τα πόδια σου στο τραπεζάκι του σαλονιού (κι αν φωνάζει η γυναίκα, γάμηστο). Κι αν είσαι μανιώδης δακτυλογράφος, να σε δω να πληκτρολογείς δυο χιλιάδες λέξεις σε μίνι πληκτρολόγιο που δεν έχεις feedback. Το dock με το πληκτρολόγιο κάποιος λόγος υπάρχει που το βγάλανε…

Εφαρμογές. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε, ξεχάστε ανοιχτό λογισμικό, ξεχάστε την πληθώρα που έχει ο Macintosh. Μπορεί να ισχύει το “there’s an app for that”, αλλά τί θα κάνω ρε κουμπάρε όταν θέλω να γράψω κάτι σε ένα τρελό φορμά ή να διαβάσω κάτι από ένα τρελό φορμά; Στο iPhone δεν με πειράζει τόσο αυτό, το iPhone είναι τηλέφωνο και δεν περιμένω να τα κάνω όλα με ένα τηλέφωνο. Το iPad πλασάρεται ως γεφύρωση του χάσματος “τηλέφωνο-υπολογιστής”, δλδ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

Multitasking: Παίρνω γύρω στα 50 e-mails τη μέρα. Σερφάρω, γράφω, μιλάω σε chat, διαβάζω RSS feeds, ψάχνω την wikipedia, παρακολουθώ μερικούς servers με Terminal, κανονίζω μερικά ραντεβού και προσθέτω μια δυο επαφές στο AddressBook. ΓΙΑΤΙ πρέπει να ΚΛΕΙΣΩ την κάθε εφαρμογή για να ανοίξω την επόμενη; Έχει ή δεν έχει UNIX υπόβαθρο, όπου το multitasking περιορίζεται ουσιαστικά μόνο από την διαθέσιμη RAM;

Θετικά: Έλλειψη flash. Το απεχθάνομαι, το μισώ, μακάρι να σταματήσει να υπάρχει σήμερα κιόλας. Αντιπαθώ τους “φλασίστες” που πασάρονται ως “web developers”. Δεύτερο θετικό η συμβατότητα με iPhone εφαρμογές, ευτυχώς. Υπάρχει εκεί μεγάλο ψωμί και σίγουρα θα δώσει ώθηση και στους υπάρχοντες προγραμματιστές. Το μεγαλύτερο θετικό, σύμφωνα με το iPad SDK η ύπαρξη “Shared folder”, δηλαδή η περιοχή εκείνη όπου θα μπορούν όλες οι εφαρμογές να δουν τα αρχεία της, να τα διαβάσουν, να τα γράψουν και να γίνει αλισβερίσι. Το μεγάλο μείον του iPhone δηλαδή, έληξε.

Τί θέλω να δω σε ταμπλέτα, ή μάλλον τί είναι για μένα η ταμπλέτα;  Αυτό:

Μικρό, ελαφρύ, κάνει (σχεδόν) τα πάντα. Γράφεις τις αναφορές σου, ενημερώνεσαι, βλέπεις τα μηνύματά σου, ακούς τις μουσικές σου. Προσέξτε σενάριο. Μέγεθος σελίδας Α4, φουλ σκριν οι νότες της χορωδίας, με διαφορετικά χρώματα οι σημειώσεις του χορωδού. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς και να κρατάς το 2 κιλών σπαρτίτο ούτε να ψάχνεις για αριθμούς σελίδων, ξυσμένα μολύβια.

Άλλο σενάριο. Σαλονάκι, μουσικούλα, χτυπάει το Skype κλήση και δεν σηκώνεσαι να πας στο γραφείο σου, έχεις το pad δίπλα και απαντάς από κει με την κάμερά του.

Θα πουλήσει; Ναι, θα πουλήσει, όπως πούλησε το καρακλειδωμένο πρώτο iPhone με τα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Θα το πάρω; Όχι, διότι δεν μου κάνει. Δεν χρειάζομαι μια ενδιάμεση κατάσταση, θέλω κάτι που να μπορεί να μπορεί να προσθέσει χαρακτηριστικά στην ζωή μου που δεν μπορεί να κάνει ο υπολογιστής μου.

Ζούμε ξανά το iPhone. Όταν βγήκε το 3G S όλοι είπαν “έτσι έπρεπε να είναι το iPhone από την πρώτη στιγμή”. Έτσι και με το iPad. Θα πρέπει να φτάσει στην τρίτη γενιά για να αξίζει να το πάρει κανένας. Καριόλη Τζομπς, όλα για τα λεφτά τα κάνεις…

Σαν σήμερα, πριν από 18 χρόνια, διαλύθηκε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Την προηγούμενη μέρα, ο γαμημένος Γκορμπατσόφ είχε παραιτηθεί, ολοκληρώνοντας το σχέδιο κατά των λαών της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

Γαμημένε Γκορμπατσόφ, δεν τελειώσαμε. Μπορεί η Ρωσική Ομοσπονδία να ενηλικιώθηκε, αλλά κι εμείς αποκτούμε εμπειρία μέρα τη μέρα. Οι οπορτουνιστές σκύβουν κάθε μέρα το κεφάλι όλο και περισσότερο, εμείς κρατάμε ψηλά τις γροθιές.

Οι ενήλικοι δικάζονται σε κανονικά δικαστήρια. Την απόφαση την έχουν βγάλει ήδη οι λαοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρουν την εξουσία για την τιμωρία.

Αυτή τη φορά η τιμωρία θα είναι τελειωτική.

Αναγνώστη μου, γεια.

Επειδή σε σκέφτομαι και φροντίζω για την πολιτιστική σου ανάπτυξη, την ψυχαγωγία σου και γενικά το πώς να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου, αντί να κωλοβαράς στα Ιντερνετ καφέ, στα ουφάδικα και στην πλατεία Συντάγματος όπου έχει δωρεάν Ιντερνετ, σου έχω πρόταση.

Η πολιτική κατάσταση έχει ως εξής: Το Σαββατόβραδο είναι δύσκολη ώρα. Κανονίζουμε τελευταία στιγμή, συνήθως με τα ίδια άτομα, βγαίνουμε, πάμε στα ίδια μέρη, με τα ίδια άτομα, λέμε τις ίδιες βλακείες και ξαναγυρνάμε σπίτια μας. Ή καθόμαστε στα σπίτια μας γιατί δεν παίζουν φράγκα και βλέπουμε ταινία “Jesus Christ Vampire Hunter”. Εκπληκτική ταινία BTW, ο Ιησούς επιστρέφει για την Δευτέρα Παρουσία, σε ένα χωριό που το έχουν κυριεύσει βρικόλακες λεσβίες. Και είναι ταινία καράτε.

Εμείς προτείνουμε τα εξής: Το λοιπόν, αντί να κάθεσαι να σκέφτεσαι και να παίρνεις τηλέφωνα και να κανονίζεις ή να κάθεσαι να μιζεριάζεις, σου έχω πρόταση. Την Κυριακή 22 Νοέμβρη, παρουσιάζουμε Μουσικό Αφιέρωμα στο Νίκο Καββαδία. Μουσική Σκηνή “Πρόβα”, Καλαποθάκη 6, στον πεζόδρομο, στην Πλατεία Ελευθερίας. Κι επειδή το blog και το ΙντερνΕτ είναι διεθνές να πούμε, η προαναφαρθείσα τοποθεσία ευρίσκεται εν τη πόλη της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα.

Παίζουμε λοιπόν, οι:

Βλαδίμηρος Σιαμέτης, τραγούδι-κιθάρα
Γιώργος “macgiorgosgr” Σιαμέτης, πλήκτρα-τραγούδι
Ξένια Κωνσταντινίδου, ακκορντεόν
Σίσσυ Τόλιου, κιθάρα

Τραγούδια των Θάνου Μικρούτσικου, Ξέμπαρκων, Γιάννη Σπανού, Μαρίζας Κωχ, Λάκη Παπαδόπουλου, κ.ά. Αν είστε καλό κοινό, μπορεί να πούμε και αντάρτικα.

Πάρτε και αφισάκι σπέσιαλ. Κι αν σας αρέσει, πείτε το και στους φίλους σας.

Γιατί γουστάρουμε τα ’80’s, λατερμένε (από το λατέρνα, διότι μια δόση λατερνατζή την έχουμε, αμέ;) αναγνωσταράκη μου;

Διότι τα έιτις αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη γενιά. Προσωπικά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην εϊτίλα. Λίγες μέρες μετά την γέννησή μου (ιστορική στιγμή, στέλνω συγχαρητήρια στην μάνα μου!), δολοφονήθηκε η Βασιλακοπούλου στην ΕΤΜΑ.

Τα ’80’s έχουν μια δική τους φόρμα. Τα μακριά μαλλιά που όμως είναι κοντοκουρεμένα μπροστά, τα σηκωμένα και διπλωμένα μανίκια στο σακάκι, το ουίσκι με πάγο και κοκα-κόλα (ζήτω ο εμφιαλωμένος ιμπεριαλισμός!). Οι καλτ ταινίες σε VHS, Κώστας Τσάκωνας, Βουτσάς, ο Στάθης Ψάλτης και η Καίτη Φίνου, το Ρετιρέ και η οδός Ανθέων. Η αλλαγή και η δεύτερη κατανομή, η Σοβιετική Ένωση με τον Μπρέζνιεφ και τον Γκορμπατσόφ (Γαμώ το σπίτι του), η Περεστρόικα και η Γκλάσνοστ. Κρατική τηλεόραση μόνο και τηλέφωνο είκοσι χρόνια μετά την αίτηση. Μαγκάιβερ και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ρόκι Μπαλμπόα και αμερικάνικη προπαγάνδα, Ράμπο και αμερικάνικη προπαγάνδα, στις ταινίες οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Κουβανοί, οι Βιετναμέζοι, οι Βορειοκορεάτες, οι Ανατολικογερμανοί και άλλοι τυχαία επιλεγμένοι λαοί ήταν οι κακοί.

Παπούτσια Ζίτα, Strike (φοράει Στράικ και καρφώνει), ιστορικές διαφημίσεις. Χάρυ Κλυν σε κασέτα, Παπακωνσταντίνου στα φόρτε του, Νταλάρας με μαλλιά, έξω η ΕΟΚ-έξω το ΝΑΤΟ.

Στα τρία κόρνερ πέναλτι, οι σπόντες δεν μετράνε, μπακότερμα(ν), Στρουμφάκια, Μαμούθ Κόμιξ, Κάντι-Κάντι, Χάιντι, Νιλς Χόλγκερσον, Άμπρα-Κατάμπρα, αλάνες με χώματα, ματωμένα γόνατα, του Κουτιού τα Παραμύθια, Σάγκμα, Οδύσσεια του Διαστήματος και Νονό…

Ο μεγαλύτερος λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Κοσκωτάς, σκάνδαλα, Μιμή, Τόμπρας, κάθαρση, οικουμενική. Ο σοσιαλισμός ήταν υπαρκτός εκτός συνόρων, κάποιοι νομίζανε ότι και εντός συνόρων υπήρχε.

Το τείχος υπήρχε, το Πολυτεχνείο ήταν ζωντανό, η Πρωτομαγιά ήταν πραγματικά ταξική γιορτή. Στους Αμερικανούς έσκασε το Τσάλεντζερ και στους Σοβιετικούς έσκασε το Τσέρνομπιλ. Γιαννάκης, Γκάλης, Φάνης Χριστοδούλου-μπέμπης και Αργύρης Καμπούρης-οικοδόμος και Εθνική Ελλάδος να παίρνει πρωτάθλημα κόντρα στην ΕΣΣΔ!

Ντίσκο, lead organs σε 16-bit, συνθεσάιζερ και drum machines. Apple Macintosh, Amiga, Amstrad, μονόχρωμες οθόνες και γραμμές εντολών.

Στο τέλος το τείχος το ρίξανε και τέλειωσαν και τα έιτις, ήρθε η Νέα Τάξη και τα γάμησε τη μάνα, υποχώρησε το κίνημα και μας πήραν παραμάζωμα, ήρθε η Τέκνο και τα κλαμπ, οι Πάουερ Ρέιντζερ, η ιδιωτική τηλεόραση κι ο εκσυγχρονισμός. Είναι να μην αναπολείς τα ’80’s και να γουστάρεις εϊτίλα;

Ο Περικλής ήταν σινεφίλ. Είχε δει πολύ σινεμά, ήξερε τουλάχιστον τρία καντάρια σινεμά και είχε δώσει πολλά λεφτά για εισιτήρια στα σινεμά, για βιντεοταινίες, για ντιβιντι μετά και τελευταία έπαιρνε Blu-Ray.

Ο Περικλής επίσης, είχε ένα φίλο, τον Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν ιδιωτικός υπάλληλος, δούλευε σε ένα γραφειάκι, έπαιρνε τον μισθουλάκο του και ζούσε τη ζωούλα του, ήσυχα πράγματα. Από σινεμά δεν ήξερε μήτε δράμι.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που εξηγούσε ο Περικλής στον Μενέλαο την καινούργια ταινία που είδε, ένα αριστούργημα καλλιτεχνικό, με άρτια φωτογραφία, άψογη αισθητική, μουσική που υποστήριζε το συναίσθημα και την λογική της ταινίας, τις υποβλητικές ερμηνείες και τα μεγάλα πλάνα, πετάξε την ατάκα:

Α ρε Μενέλαε, γιατί να μην είναι η ζωή μας σινεμά, ε;

Ο Μενέλαος δεν το σκέφτηκε καν, του απάντησε αμέσως:

-Ρε Περικλή ξέρεις γιατί δεν μ’ αρέσουν οι ταινίες;

-Γιατί ρε Μενέλαε; Αφού είναι το ιδεατό, το ονειρικό, αυτό που δεν μπορεί να γίνει! Η φαντασία! Είναι δημιουργία, είναι έκφραση, είναι…

-Περικλή, άσε τί είναι. Ας πούμε ότι ζεις την ζωή σου και κάτι δεν σ’ αρέσει. Κάτι μικρό, ο περιπτεράς, η ομάδα σου, ή κάτι μεγάλο, η δουλιά σου, το αφεντικό σου, η γκόμενα, οι τιμές, το κυκλοφοριακό,  ή πιο μεγάλο, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες, η πείνα. Μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις, κάτι μικρό ή μεγάλο.

Αν η ταινία δεν είναι καλή, τί μπορείς να κάνεις για να την αλλάξεις;

Μου ήρθε ένα e-mail λοιπόν, από έναν γνωστό μου νεοδημοκράτη, που μιλούσε για τις νέες θέσεις εργασίας στην συμφωνική ορχήστρα, την φιλαρμονική και το σύνολο παραδοσιακής μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης και μας καλούσε να το προωθήσουμε. Η δημαρχάρα μας, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, απεφάσισε να προσλάβει μουσικάρες στα μουσικά σύνολα της ενδόξου πόλεώς μας, προκειμένου να προάγει τον πολιτισμό και να γουστάρουμε όλοι με την μουσική που θα ηχεί στα αυτιά μας σε καθημερινή βάση. Βάσις, φρουρά, εξηκονταρχία Πρεβέζης, την Κυριακή θα ακούσουμε την μπάντα, ο λαός θέλει άρτον και θεάματα, η μουσική εξημερώνει τα ήθη, αν δεις άνθρωπο που τραγουδάει πλησίασε-οι κακοί άνθρωποι δεν τραγουδούν- και άλλα τέτοια θυμόσοφα.

Οι μουσικοί λοιπόν θα προσληφθούν μετά από αδιάβλητες εξετάσεις στα όργανά τους (στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε). Απαραίτητο προσόν να έχουν πιτυχίο στο όργανό τους (να πιστοποιούν ότι ξέρουν να το παίζουν). Αν δεν έχουν πτυχίον ή δίπλωμα, απαραίτητο προσόν είναι η βεβαίωση του αρχιμουσικού της Ορχήστρας και όσοι μιλάνε για ρουσφέτια είναι κακοπροαίρετοι, αήθεις και μυρίζει η ανάσα τους.

Οι μουσικάρες λοιπόν θα υπογράψουν σύμβαση έργου. Μερικούς τόνους μουσική θα πρέπει να παράξουν, καθώς έχει μεγάλες ανάγκες η κοινωνία μας και πρέπει να ρίξουμε πολύ δουλιά για να πάμε μπροστά αυτόν τον ρημαδιασμένο τόπο. Τα Ιησούγεννα και η “Γιορτή των Αγγέλων” έρχεται και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε πάλι τους ήρωες της ελληνικής μουσικής σκηνής και δισκογραφίας, όπως ο Μιχάλης Χατζηπαπάρας, ο Σάκης Κουβάς με τις μακαρονάδες του, ο Αντώνης Ρεμετός και άλλες χαρισματικές φυσιογνωμίες του πολιτισμού μας. Πώς λοιπόν θα πλαισιώσουν τους καλλιτέχνες -με του Που κεφαλαίο- αυτούς τα μουσικά σύνολα της Θεσσαλονίκης, πώς θα τους κάνουν σωστό support;

Σύμβαση έργου λοιπόν, για τόσες συναυλίες, ας πούμε. Κι αν κάνουν και καμιά πρόβα παραπάνω, ε, κάτσε ρε φίλε, η Τέχνη με το Μου Κεφαλαίο (ο τόνος στο “αί”, απαίσιο μαρξιστόμουτρο) θέλει θυσίες! Κι αν μέσα στο δωδεκάμηνο της σύμβασης δεν κάνουν τις τόσες συναυλίες, δεν θα πληρωθούν, διότι δεν παρήγαγαν αυτό που έπρεπε! Και μην περιμένουν να πληρωθούν ενδιάμεσα, διότι πρώτα πρέπει να ολοκληρώσουν, να ολοκληρώσουν επαναλαμβάνω, την καλλιτεχνική τους παραγωγή και αφού βεβαιωθούμε ότι είναι άρτια, να τους δώσουμε την αμοιβή τους. Άμα δεν ολοκληρώσεις, δουλειά δεν έκανες, μόν’ τζάμπα ίδρωσες. Σαν το σεξ ένα πράγμα.

Σύμβαση έργου είπαμε, ποιος είναι αυτός ο ΙΚΑς και μου τον κρατάς κι όλο λες “μη σε νοιάζει Ζήκο, θ’ αρρωστήσεις”; Νέα παιδιά είστε μωρέ, δεν παθαίνετε τίποτα! Διότι σαν την υγεία μας δεν υπάρχει, το να θέλετε ασφάλιση είναι σαν να λέτε ότι θέλετε να αρρωστήσετε, τρελοί είστε ωρέ; Άλλωστε, η ασθένεια σημαίνει ότι θα χάσετε τις πρόβες σας και η σύμβαση έργου πάει κατά διαόλου!

Κόψτε κι ένα μπλοκάκι να μην κλέβετε την εφορία.

Αμ πώς!

Κι όποιος λέει ότι αυτά είναι ανεπίτρεπτα, να θυμίσουμε -όπως και στους stageήδες- ότι ΑΥΤΟΙ το ΕΠΕΛΕΞΑΝ και πήγαν εκεί! ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΑΜΕ!

Ας σοβαρευτώ και λίγο, ε αναγνωσταρά μου; Καλώς. Παρά το γεγονός ότι οι μουσικοί των συνόλων του Δήμου Αθηναίων έχουν καταφέρει δικαστική απόφαση που επιβεβαιώνει ότι είναι σύμβαση εξαρτημένης εργασίας κι όχι σύμβαση έργου, το ίδιο βιολί (πήχτρα στα λογοπαίγνια σήμερις) συνεχίζεται, με τις συμβάσεις έργου να δίνουν και να παίρνουν παντού. Οι ορχήστρες της ΕΡΤ, η ΚΟΘ, η ΚΟΑ,στη Λυρική Σκηνή παντού αυτό το καθεστώς ισχύει, οι Δήμοι θα ξεφεύγανε όπου είναι συνολική κατεύθυνση η εργασία σε αυτούς με συμβάσεις έργου; Για να θυμηθούμε και τα δικά μας, σε κάθε όπερα, είτε του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, είτε της Όπερας Θεσσαλονίκης, οι χορωδοί δουλεύουν με μισθούς ξεφτίλας και ανασφάλιστοι. Πού είναι ο πολιτισμός ρε μάστορα;

Υπάρχει όμως κι η ελιτίστικη συμπεριφορά. Όταν λες σε κάποιον νεοφερμένο μουσικό για συνδικαλισμό, για οργάνωση σωματείου, για εκμετάλλευση και άλλα τέτοια, σου λέει ότι λες αηδίες, ότι “είμαστε καλλιτέχνες” κι αυτά δεν μας αγγίζουν, ότι δεν χωράει ο συνδικαλισμός στην τέχνη. Κι άντε να του δώσεις να καταλάβει ότι η παραγωγή καλλιτεχνικού έργου είναι εργασία, όπως και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ότι αυτή η συναυλία που παίζει τζάμπα αποφέρει σε κάποιον κέρδος, ότι το ένσημο είναι υποχρέωση κι όχι απλά δικαίωμα.

Άντε μωρέ μουσικοί, ξυπνάτε! Εργαζόμενοι της τέχνης είστε κι εσείς!

Την Κυριακή, ψηφίζουμε ΚΚΕ. Για σένα αναγνώστη μου, δεν ξέρω, καθότι η ψήφος είναι μυστική και ουδέν φανερόν πέραν του εκλογικού παραβάν. Εδώ πάντως ψηφάμε Κουκουέ, δαγκωτό και φτύνουμε και τον κόρφο μας μην τυχόν και έχει λεκέ το ψηφοδέλτιο ή κάνει μουτζούρα ο σταυρός και βγει άκυρο!

Προς όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΚΕ είναι παλαιολιθικό κόμμα, σας απαντώ ότι είναι το Κόμμα του Μέλλοντος. Ιδού η απόδειξη:

Αναγνωσταρά μου, σνυεχίζω το προηγούμενο ποστ μου και μορφώνω τον κόσμο! Διάβασε τώρα, να δεις τί καταπληκτικά πράγματα βρίσκει κανείς.

Προσωπικά σκοτίστηκα αν έχει και το μισό στρατόπεδο (βλέπε προηγούμενο ποστ) H1N1. Ο συγκεκριμένος ιός είναι απλά μια μορφή της γρίπης, συγκεκριμένα της Influenza A, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τον ξεπουλημένο στις φαρμακοβιομηχανίες Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως πανδημία. Ο ιός αυτός έχει σκοτώσει επισήμως σε όλο τον κόσμο 429 άτομα (6 Ιούλη 2009 τελευταία ενημέρωση). Πολλοί αθρώποι ρε κουμπάρε, δεν βρίσκεις;

Κούνια που μας κούναγε. Οι υποχόνδριοι να σταματήσουν να διαβάζουν γιατί θα πάθουν κανα εγκεφαλικό. Η κοινή εποχιακή γρίπη, που κολλάμε όλοι κάθε χειμώνα που παστωνόμαστε στα σχολεία, πανεπιστήμια, λεωφορεία, εστιατόρια, μπαρ, κουτουλού, και βήχει ένας και φταρνίζεται άλλος και σκορπάνε παντού σταγονίδια σάλιου που μεταδίδουν τον ιό αυτόν, και σκουπίζουμε τη μύτη με τα χέρια μας και μετά κάνουμε χειραψία και πάει λέγοντας -το πιάσατε το νόημα ελπίζω-, αυτή η αθώα γριπούλα λοιπόν, σκοτώνει κάθε χρόνο 250Κ με 300Κ ανθρώπους. Το Κ είναι Kilo, δηλαδή χιλιάδες. Το ξαναγράφω, η κοινή γρίπη σκοτώνει κάθε χρόνο διακόσιους πενήντα χιλιάδες ανθρώπους. Η γουρουνογρίπη έχει σκοτώσει 429. Υπάρχει μια διαφορά, βρίσκετε;

Γιατί τόσος ντόρος τότε, θα ρωτήσεις, και θα ‘χεις και δίκιο! Οι φαρμακοβιομηχανίες λοιπόν, πρέπει να βρουν τρόπους για να πουλήσουν φαρμακάκια. Το φάρμακο, αγαπητέ μου αναγνώστη, έχει ένα κακό. Για να το αναπτύξεις, να το ελέγξεις, να το παράγεις, θέλει λεφτά. Λεφτά που δεν ξέρεις αν θα τα βγάλεις, διότι οι αρρώστιες δεν είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστούν. Δεν είναι σαν τον νεκροθάφτη, που δεν ανησυχεί γιατί δουλιά θα έχει πάντα! Λέμε λοιπόν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνει ο κόσμος σωρηδόν, γίνεται πανικός, όλοι ανησυχούν, ο φόβος είναι με το μέρος μας και κάνει τον κόσμο να αγοράζει τα φάρμακά μας, τις κυβερνήσεις να αγοράζουν τα εμβόλιά μας και ο κόσμος να μην λέει τίποτα, κάτι συνέταιροι βγάζουν έξτρα φράγκα από κάτι καμερούλες που βάζουν στα αεροδρόμια, κινείται η μπίζνα να πούμε. Καλά τη βγάζουμε μέσα στην κρίση ρε φίλε…

Για την πανδημία φυματίωσης που σκοτώνει 3-4 εκατομμύρια κάθε χρόνο γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γιατρούς και κάνουν εφημερία κόντρα στην εφημερία με αποτέλεσμα η εξάντληση να χτυπάει κόκκινο και οι λάθος διαγνώσεις να θερίζουν, γιατί δεν μιλάει κανένας; Για τα εργατικά δυστυχήματα που σκοτώνουν ή σακατεύουν απόλυτα υγιείς ανθρώπους, γιατί δεν μιλάει κανένας;

Α, γράφει ο Ριζοσπάστης, αλλά είναι όργανο του ΚΚΕ, “δεν είναι αντικειμενική εφημερίδα”. Αντικειμενικές είναι μόνο οι εφημερίδες που εκφράζουν δημοκρατικά και ελεύθερα αυτό που θέλει το κεφάλαιο.

Ο μόνος δρόμος είναι να περάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο τομέας της Υγείας, από την παραγωγή του φαρμάκου μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των γιατρών κι από την ιατρική έρευνα μέχρι το τελευταίο κρεβάτι ασθενή στα χέρια του κράτους. Δεν είναι “δόγμα”, γιατί γουστάρουμε το κράτος και μισούμε κάθε τι το ιδιωτικό. Είναι η μόνη λογική επιλογή, διότι από τη στιγμή που σε οτιδήποτε το κριτήριο είναι το κέρδος, όλα τα άλλα τα παίρνει ο χείμαρρος. Δεν πα να πεθαίνει ο άλλος, άμα δεν έχει λεφτά δεν του δίνω ούτε ασπιρίνη. Η υγεία δεν μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση.

Γκέγκε;

Το ποστ που ακολουθεί είναι δημοσιογραφικό. Έχω τις πληροφορίες μου και είναι εγκυρότατες.

Σύμφωνα με το in.gr, συγκεκριμένα στο άρθρο http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1046772, αναφέρεται ότι εμφανίστηκαν κρούσματα γρίπης H1N1 στα ΚΕΝ των Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο και Υγειονομικού στην Άρτα. Το ενδιαφέρον είναι ότι από τους νοσούντες, μόνο ένα μικρό ποσοστό βρέθηκε θετικό.

Πώς γίνεται, αναγνώστη μου, να έχεις δύο, τρεις, είκοσι ανθρώπους που έχουν τα ίδια συμπτώματα και να έχεις δύο διαφορετικές ασθένειες; Δηλαδή οι μεν κόλλησαν κοινή γρίπη, ενώ οι δε κοινή γρίπη των χοίρων (διαβάστε στην wikipedia για την γρίπη και τις κατηγορίες της, είναι διαφωτιστικά τα άρθρα της). Ε, δεν γίνεται. Δυο επιδημίες ταυτόχρονα πάει πολύ.

Οι πληροφορίες μου λοιπόν λένε ότι τα επιβεβαιωμένα κρούσματα H1N1 στην Άρτα δεν είναι τέσσερα, αλλά είκοσι πέντε. Ε, μα, δεν γίνεται ρε παίδες, ίδια συμπτώματα, ίδια αιτία. Κάποιος δεν μας τα λέει καλά, κάποιοι κρύβουν στοιχεία. Ο Ελληνικός στρατός δε λέει ότι τα κρούσματα είναι είκοσι τέσσερα σε όλη την Ελλάδα. Με τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στις μονάδες, όχι είκοσι τέσσερα, δυο χιλιάδες τέσσερα θα έπρεπε να ήταν…